II SA/Bk 936/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 12 grudnia 2023 r. nr SKO.440/71/2023 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. W dniu 13 listopada 2023 r. J. G. złożył w Ośrodku Pomocy Społecznej w W. wniosek o przyznanie pilnej pomocy w kwocie 4000 zł na zakup dwóch ton węgla do ogrzania domu zimą lub zakup dwóch ton węgla i dostarczenie na jego posesję. Decyzją z dnia 30 listopada 2034 r., nr OPS.5012.32.2023, Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w W. (dalej: organ I instancji) przyznał J. G. (dalej: skarżący) pomoc społeczną w formie jednorazowego zasiłku celowego na zakup opału w kwocie 600 zł. Organ I instancji ustalił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności. Zamieszkuje w drewnianym domu o powierzchni 80 m2, gdzie zajmuje dwa pomieszczenia: pokój i kuchnię o łącznej powierzchni 40 m2. Dom jest bez bieżącej wody, bez wc, bez łazienki, ogrzewany piecem węglowym. Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 7,05 ha fizycznych, tj. 2,7475 ha przeliczeniowych. W miesiącu październik 2023 r. uzyskał dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 947,89 zł miesięcznie pomniejszony o składkę KRUS w wysokości 203,00 zł miesięcznie, co stanowi 744,89 zł (2,7475 ha x 345 zł = 947,89 zł - 203 zł składka KRUS). Kryterium dochodowe wynikające z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. wynosi 776 zł miesięcznie, a to oznacza, że skarżący kryterium tego nie przekroczył. Ośrodek Pomocy Społecznej w W. przyznając wnioskowaną pomoc w kwocie 600 zł wziął pod uwagę, że na rok 2023 dysponuje budżetem w wysokości 25000 zł, z czego 21415,80 zł zostało już wydane. Wskazano, że organ przy oszacowaniu wysokości kwoty przyznanego świadczenia w pierwszej kolejności musi brać pod uwagę wsparcie dla rodzin i osób, które nie posiadają własnych możliwości i stanowią niezbędną potrzebę, tj. zapewnienie gorącego posiłku dzieciom i młodzieży uczącej się. Podkreślono, że wnioskodawca w 2023 r. otrzymał już zasiłki celowe w łącznej kwocie 3950 zł, a do grudnia otrzyma jeszcze jeden posiłek w kwocie 300 zł, co daje łączną kwotę 4250 zł. Zdaniem organu pomoc powinna być przyznawana racjonalnie i zgodnie z posiadanym budżetem. Pomoc Ośrodka Pomocy Społecznej ma jedynie charakter przejściowy, a nie jak oczekuje wnioskodawca, stały dochód systematycznie wypłacany. Pomoc społeczna nie może w żadnym przypadku zamienić się źródło utrzymania dla osób o nią występujących. Z decyzją tą nie zgodził się J. G. i wniósł odwołanie. W odwołaniu podniósł, że przyznana pomoc w wysokości 600 zł jest zbyt niska. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Łomży (dalej: SKO, organ odwoławczy) decyzją z 12 grudnia 2023 r., nr SKO.440/71/2023, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że J. G. ma 57 lat, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z gospodarstwa rolnego o pow. 7,05 ha, w tym 2,7475 ha przeliczeniowych. Posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. W październiku 2023 r. (tj. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku) J. G. uzyskał dochód z posiadanego gospodarstwa rolnego w wysokości 744,89 zł. Natomiast ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 776 zł. Zdaniem więc SKO, skarżący spełnia warunki do przyznania pomocy społecznej, gdyż spełnione zostały przesłanki opisane w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.; dalej: u.p.s.). Dochód uzyskany przez skarżącego w miesiącu poprzedzającym datę wniosku nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej oraz występuje niepełnosprawność, czyli okoliczność wymieniona w art. 7 pkt 5 u.p.s. Dalej organ wyjaśnił, że z wniosku skarżącego z dnia 13 listopada 2023 r. wynika, że ubiega się on o pomoc w kwocie 4000 zł na zakup dwóch ton węgla. Jednakże zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.s. potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Potrzeba zgłoszona przez skarżącego odpowiada pomocy społecznej, gdyż stosownie do przepisu art. 39 ust. 2 u.p.s., zasiłek celowy można być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu opału. Niemniej kwota, której skarżący żądał, tj. 4000 zł, nie mieści się w możliwościach Ośrodka Pomocy Społecznej w W., gdyż w 2023 r. dysponuje on budżetem w wysokości 25000 zł, z którego do dnia 30 listopada 2023 r. wydatkował już kwotę 21411,80 zł. Pozostała kwota 3584,20 zł musi wystarczyć na zaspokojenie potrzeb opałowych innych podopiecznych ośrodka. Organ odwoławczy odniósł się też do zarzutów z odwołania i stwierdził, że są one niezasadne. Zdaniem organu to na skarżącym a nie na pomocy społecznej spoczywa obowiązek gromadzenia środków na zakup opału na zimę. Kierownik OPS w W. w miarę swoich możliwości udzielił skarżącemu wsparcia na zakup opału. Skarżący jest ponadto właścicielem lasu, z którego może pozyskać drewno na opał i również w ten sposób ogrzać swój dom. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że Kierownik OPS w W. objął skarżącego w 2023 r. różnymi formami pomocy na ogólną kwotę 4250 zł. Wszystkie te okoliczności świadczą więc o tym, że zarzuty podniesione w odwołaniu są niezasadne. Skargę od powyższej decyzji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł J. G., w której zarzucił naruszenie: Konstytucji RP, ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ustawy o pracownikach samorządowych, ustawy o pomocy społecznej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie, czy nowelizacja art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku rolnym jest zgodna z Konstytucją RP, która to nowelizacja spowodowała zwiększenie przelicznika hektarów zabudowanych IV, V i VI klasy (przyjęto przelicznik 1, pomijając klasę ziemi, co jest niezgodne z Konstytucją RP), co spowodowało zwiększenie dochodów biednych rolników wyliczanych na podstawie hektarów przeliczeniowych, przekroczenie kryterium dochodowego uprawniającego do zasiłku z pomocy społecznej, gdy tak naprawdę ich dochód nie zwiększył się, gdyż nie zwiększyła się rzeczywista powierzchnia ich gospodarstwa. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pracownicy Kolegium zmanipulowali posiadane informacje dotyczące jego stanu majątkowego i zdrowotnego. Zarzucił też organom, że bezpodstawnie twierdzą, że nie współdziała on z pracownikiem socjalnym, gdyż w rzeczywistości to pracownik socjalny nie współdziała i nie współpracuje ze skarżącym. Wskazał, że jego źródło dochodu stanowi prowadzone gospodarstwo rolne, uprawa zbóż a nie pomoc społeczna. Poza tym skarżący nie otrzymuje stale pomocy, bo jest dyskryminowany. Wywiódł, że jest osobą samotną, niepełnosprawną, prowadzącą słabo zmechanizowane gospodarstwo rolne, ciężko pracującą fizycznie, żyjącą w warunkach uwłaczających godności człowieka. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o przyznaniu skarżącemu pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup opału w kwocie 600 zł. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.; dalej: u.p.s.). W świetle tej regulacji w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (art. 39 ust. 1 u.p.s.). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Z regulacji tej wynika, że przyznanie zasiłku celowego leży w granicach, tzw. uznania administracyjnego. Działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności, bo możliwość wyboru przez organ spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań, doznaje ograniczenia już w samej normie prawnej, wprowadzającej uznanie poprzez wyznaczenie przez ustawodawcę ram w konkretnej kategorii spraw. Doznaje ono również ograniczenia postanowieniami naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7, uzupełnionej postanowieniami art. 77 § 1 i 80 k.p.a., jak i zasadami i celami określonymi w ustawie o pomocy społecznej, wskazanymi w art. 2 i 3 oraz w art. 4 ustawy. Postanowienia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nakazują organom respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Ustalenie treści interesu publicznego w konkretnej sprawie administracyjnej wiązać się będzie z celami regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę dla rozstrzygnięcia takiej sprawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s., celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna, jak wynika z art. 3 ust. 1 u.p.s., ma charakter wsparcia osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są natomiast zobowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, co wynika z postanowień art. 4 u.p.s. Celem pomocy społecznej nie jest zatem stałe dostarczanie środków utrzymania i zaspakajanie wszystkich potrzeb jej beneficjentów. Pomoc ta ma z założenia charakter doraźny i nie może być traktowana jako źródło utrzymania i służyć pełnemu zaspokojeniu wszystkich potrzeb podopiecznych, ani tym bardziej rozwiązywania ich indywidualnych problemów. Pomoc ta nie może polegać na stałym zapewnieniu środków utrzymania i ma jedynie subsydiarny charakter w stosunku do aktywności samego zainteresowanego (zob. m. in. wyrok NSA z 2 września 2015 r., I OSK 2224/15, pub. CBOSA). Zasiłek celowy jest fakultatywną formą pomocy i nawet spełnienie przez wnioskodawcę ustawowych kryteriów, nie oznacza automatycznego obowiązku przyznania zasiłku celowego i to w wysokości zgodnej z oczekiwaniami. Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej, organ powinien brać pod uwagę zarówno cele tej pomocy określone w ustawie, jak i środki finansowe, jakimi dysponuje. Winien też uwzględniać sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres pomocy udzielonej mu ze środków publicznych. Podkreślić należy, że organy pomocowe muszą dokonywać wyboru w hierarchii potrzeb beneficjentów. Z jednej strony muszą brać pod uwagę możliwości ośrodków pomocy społecznej, mając na uwadze, że możliwości budżetu państwa są ograniczone, co jest rzeczą powszechnie znaną i nie wymagającą przeprowadzania specjalnego dowodu, z drugiej zaś strony muszą uwzględniać ogromną ilości osób oczekujących pomocy, wśród których znajdują się osoby samotne, samotnie wychowujące dzieci, niepełnosprawne i chore, bez własnych źródeł dochodu lub zarobkowania. Rozdysponowywanie środkami pomocowymi musi być więc nie tylko bardzo wyważone, ale i podlegać ograniczeniom, tak aby pomoc ta dotarła do osób jej najbardziej potrzebujących oraz aby nie pozostawić takich osób bez jakiegokolwiek wsparcia. Osoby ubiegające się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej muszą zatem liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, gdyż rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie tej pomocy. Zwłaszcza, że organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, które muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Brak przyznania pomocy społecznej w pełnym wnioskowanym zakresie nie może tym samym świadczyć o dyskryminacji wnioskodawcy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący spełniała kryterium dochodowe wynikające z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. – 776 zł miesięcznie, gdyż uzyskuje dochód miesięczny w wysokości 744,89 zł. Także organy obydwu instancji w sprawie niniejszej pozytywnie ustosunkowały się do żądania skarżącego przyznając mu świadczenie pieniężne na zakup opału w wysokości 600 zł miesięcznie. Kwota ta nie spełnia oczekiwań skarżącego, według którego świadczenie to powinno być przyznane w wysokości 4000 zł. Nie stanowi zatem przedmiotu sporu to, czy skarżący spełnia kryteria do przyznania świadczenia pieniężnego na zakup opału, gdyż wniosek o przyznanie takiego świadczenia został przez organu uwzględniony. Sporna jest jedynie wysokość tego świadczenia. Z uzasadnień wydanych w sprawie decyzji wynika, że wzięto pod uwagę sytuację materialną wnioskującego, który prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, źródłem jego utrzymania jest gospodarstwo rolne o powierzchni 7,05 ha fizycznych, w tym przeliczeniowych 2,7475 ha. Ustalono też, że za miesiąc październik 2023 r. dochód skarżącego wyniósł 744,89 zł. Organy wskazały także, że skarżący w 2023 r. otrzymał już zasiłki celowe: w styczniu na dojazdy na rehabilitacje w kwocie 300,00 zł, w czerwcu 200,00 zł na dojazdy do lekarza i na leki, 150,00 zł na wodę, 300 zł na dojazdy do lekarzy i rehabilitacje w listopadzie oraz świadczenie pieniężne z Programu "Posiłek w szkole i w domu" w kwocie 250,00 zł od stycznia do czerwca 2023 r. i w kwocie 300,00 zł od lipca do grudnia 2023 r. Do listopada 2023 r. skarżący otrzymał już pomoc w łącznej kwocie 3950,00 zł, a do grudnia otrzyma jeszcze jeden posiłek w kwocie 300,00 zł co daje kwotę 4250,00 zł. Ponadto organy wskazały, że na rok 2023 dysponują kwotą 25000 zł, z czego już wydatkowały 21415,80 zł, a zatem zostało już tylko 3584,20 zł. W sprawie wzięto też pod uwagę, że wnioskujący o pomoc ma własne gospodarstwo rolne, w tym las, z którego może pozyskać opał i zaspokoić swoje potrzeby w tym względzie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie, zwrócono uwagę na cele pomocy społecznej, wyjaśniono skarżącemu, że zastosowanie pomocy społecznej uwarunkowane jest wystąpieniem trudnej sytuacji życiowej i niemożliwości jej samodzielnego przezwyciężenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwrócono także uwagę na to, że przy określaniu wysokości pomocy wzięto pod uwagę sytuację życiową skarżącego, a także możliwości finansowe organu oraz potrzeby innych osób wymagających wsparcia ze strony instytucji pomocy społecznej. W niniejszej sprawie organy zwróciły uwagę na okoliczność dysponowania ograniczonymi środkami, wskazywano także na okoliczność, że organy pomocy społecznej udzielają systematycznie wsparcia skarżącemu, w miarę posiadanych środków, w tym w m.in. w formie zasiłków celowych. W ocenie Sądu, wobec takiej treści uzasadnień nie można przyjąć, że rozstrzygnięcie zostało wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu rozstrzygając o przyznaniu skarżącemu świadczenia pieniężnego w kwocie 600 zł organy obydwu instancji dokonały wystarczających ustaleń, co do stanu faktycznego oraz trafnie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zaskarżone decyzje, wydane w ramach uznania administracyjnego, znalazły oparcie w materiale dowodowym sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Oczywiście nie można nie zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że jego sytuacja materialna, a także osobista (zdrowotna), jest trudna. Podkreślić jednak należy, że Sąd, w ramach swych kompetencji może jedynie badać legalność decyzji administracyjnej, a więc jej prawidłowość w kontekście przepisów prawa. Te z kolei jak już wykazano powyżej nakazują organom pomocy społecznej wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Obowiązek pomocy społecznej "wspierania" osób potrzebujących nie oznacza, że organy są obowiązane utrzymywać osoby potrzebujące w pełnym zakresie i finansować wszelkie ich potrzeby. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że organy pomocy społecznej udzielają systematycznie wsparcia skarżącemu, w miarę posiadanych środków, w tym w m.in. formie zasiłków celowych, przyznanie pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup opału w kwocie 600 zł, nie posiada cech dowolności, a organy obydwu instancji, rozpatrując wniosek skarżącego, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty procesowe naruszenia szeregu przepisów k.p.a., a także naruszenia Konstytucji RP czy ustawy o rehabilitacji zawodowej osób niepełnoprawnych. Organy wszechstronnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, zwłaszcza organ pierwszej instancji wyjątkowo obszernie odniósł się do stanowiska skarżącego oraz bez naruszenia prawa oceniły sytuację strony, co czyni zarzuty procesowe bezskutecznymi. Rozważono zarówno interes indywidualny (sytuację rodzinną, zdrowotną, finansową skarżącego oraz wielkość przyznanych środków w 2023 r., który to argument czyni bezskutecznym twierdzenia skarżącego, jakoby organy celowo nie przyznawały mu świadczeń), jak i społeczny (możliwości pomocy społecznej, ilość osób potrzebujących, cele i zadania pomocy społecznej). Nie może ujść uwadze, że aktualna sytuacja skarżącego jest organom doskonale znana z uwagi na ilość składanych wniosków, obszerność przedstawianej przez niego charakterystyki sytuacji życiowej a także wielość sporządzanych wywiadów środowiskowych na potrzeby prowadzonych postępowań, która to okoliczność również Sądowi jest znana z urzędu z racji wielości rozpoznawanych spraw skarżącego. Nie może również ujść uwadze, że wydana decyzja ma charakter uznaniowy. Granic uznania administracyjnego organy nie przekroczyły. Dokonywana przez Sąd kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Skład orzekający przeprowadzając kontrolę legalności w tak zakreślonych ramach uznał, że przyznając pomoc społeczną w przedmiotowej wysokości organy pozostawały w dopuszczalnych prawem granicach swobody. Jako niezasadny należy także uznać wniosek skarżącego dotyczący zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisów dotyczących wyliczenia kryterium dochodowego. Kwestia ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem jak trafnie ustaliły organy, skarżący spełnia przedmiotowe kryterium dochodowe do przyznania zasiłku celowego. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.