II SA/Bk 940/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Marcin Kojło, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 3 marca 2025 r. nr 359/2025 w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe oddala skargę Raportem z dnia 16 maja 2021 r. K. W. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Zambrowie (dalej: "KPP") o przeniesienie (lub delegowanie) go ze stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie na stanowisko asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie. Wniosek swój umotywował pogarszającym się stanem zdrowia. Dnia 19 maja 2021 r. Pierwszy Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w Zambrowie przeprowadził rozmowę kadrową z K. W., informując go, że pozytywne rozpatrzenie jego raportu wiąże się z przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe, a także ze zmianą grupy uposażenia zasadniczego z 8 na 5 oraz z obniżeniem dodatku. K. W. wyraził zgodę na przeniesienie na stanowisko asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie i obniżenie grupy z 8 na 5, jednakże nie wyraził zgody na obniżenie dodatku do kwoty 550 zł. Rozkazem personalnym nr 57/2021 z dnia 2 lipca 2021 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej: "u.P."), KPP zwolnił z dniem 15 lipca 2021 r. K. W. z zajmowanego stanowiska (Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie – 8 grupa uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,3410, co stanowi 3.780 zł + dodatek funkcyjny 900 zł) oraz z dniem 16 lipca 2021 r. mianował na niższe stanowisko służbowe asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie w 5 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,0820, co stanowi 3.360 zł oraz z dodatkiem służbowym w kwocie 400 zł. Rozkazem personalnym nr 682/2024 z dnia 23 maja 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku (dalej: "KWP") uchylił w całości ww. decyzję, od której odwołanie wniósł K. W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze względu na brak wyjaśnienia prawnych i fatycznych podstaw przyznanego dodatku służbowego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy KPP rozkazem personalnym nr 201/2024 z dnia 16 sierpnia 2024 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 u.P. (Dz.U. 2024 poz. 145) oraz § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. 2015 r., poz. 1236; dalej "rozporządzenie MSWiA"), zwolnił K. W. z dniem 15 lipca 2021 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 16 lipca 2021 r. "na własną prośbę" mianował na niższe stanowisko służbowe asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie w 5 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,082, co stanowi 3.360 zł oraz z dodatkiem służbowym w kwocie 400 zł. Na skutek złożonego przez K. W. odwołania ww. rozkaz personalny został uchylony rozkazem personalnym KWP nr 2143/2024 z dnia 30 października 2024 r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze względu na fakt, że mianowanie policjanta na nowe stanowisko służbowe jest decyzją konstytutywną, a zatem w ocenie KWP wydanie rozstrzygnięcia o mianowaniu policjanta z datą wsteczną jest niedopuszczalne i pozostaje w sprzeczności z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego w kontekście kształtowania stosunku służbowego policjanta. Jednocześnie KWP wskazał, że wydając zaskarżony rozkaz personalny KPP działał w oparciu o art. 38 ust. 3 u.P. i w tym zakresie wydał decyzję zgodnie z prawem i w obrębie swoich kompetencji. Nie sposób również zarzucić organowi I instancji arbitralności co do przyznania dodatku służbowego w kwocie 400 zł, o którym mowa w art. 104 ust. 3 u.P. KWP wskazał przy tym, że rozpatrując ponownie sprawę KPP powinien dokonać analizy wysokości dodatków służbowych zgodnie z aktualnie obowiązującymi stawkami, z zachowaniem granic przewidzianych rozporządzeniem MSWiA. W toku ponownego rozpoznania sprawy KPP dokonał analizy dodatków służbowych na stanowisku asystenta według stanu na dzień 2 grudnia 2024 r., ustalając m.in., że średni dodatek asystenta w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym wynosi 384 zł, natomiast średni dodatek służbowy na tym stanowisku w KPP wynosi 544 zł (notatka służbowa z dnia 2 grudnia 2024 r.). Do akt dołączono również kartę opisu dotychczasowego stanowiska pracy K. W. (na stanowisku Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji) oraz kartę opisu stanowiska pracy asystenta w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym Wydziału Prewencji. Rozkazem personalnym nr 297/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. KPP zwolnił z dniem 23 stycznia 2025 r. K. W. z zajmowanego stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i z dniem 24 stycznia 2025 r. "na własną prośbę" przeniósł na niższe stanowisko służbowe asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie w 5 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,1680 co stanowi 4.530 zł oraz z dodatkiem służbowym w kwocie 400 zł miesięcznie. W podstawie prawnej wydanego rozkazu personalnego powołano: art. 32 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 u.P. (Dz.U 2024 r. poz. 145 ze zm.) oraz § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA. Na podstawie art. 109 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu ww. rozkazu personalnego KPP przytoczył jego podstawy prawne, wyjaśniając m.in., że policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy, a jego przyznanie (w stawkach kwotowych na czas nieokreślony) następuje na zasadzie tzw. uznania administracyjnego; przy czym jego wysokość nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4 rozporządzenia MSWiA. Według zaś § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. W tym względzie organ I instancji wyjaśnił, że K. W. pełniąc służbę na dotychczasowym stanowisku pełnił funkcję kierowniczą, tj. inicjował i koordynował pracę służby prewencyjnej, planował służby i nadzorował pracę funkcjonariuszy z podległych stanowisk policyjnych, podlegał szczególnej dyspozycyjności ze względu na obowiązek sprawowana nadzoru nad funkcjonariuszami, co było rekompensowane wysokością dodatku funkcyjnego. Z kolei zakres obowiązków na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie znacząco rożni się, bowiem przede wszystkim asystent Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego pełni służbę na stanowisku wykonawczym, nie kieruje pracą funkcjonariuszy, lecz wykonuje zadania w zakresie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także nie pełni żadnego rodzaju nadzoru nad pozostałymi funkcjonariuszami. KPP wskazał, że biorąc pod uwagę powyższe oraz posiłkując się analizą wysokości dodatków służbowych na stanowiskach asystenta w Komendzie Powiatowej Policji w Zambrowie oraz w związku ze zmianą charakteru i zakresu realizowanych obowiązków służbowych, zmianą zajmowanego stanowiska, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, a tym samym ustania przesłanek uzasadniających otrzymywane dodatku funkcyjnego, ustalono adekwatną kwotę dodatku służbowego współmierną do odpowiedzialności i zakresu realizowanych zadań na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego. KPP zwrócił przy tym uwagę, że wnioskodawca sam wnioskował o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, licząc się ze zmianą uposażenia. W odwołaniu od ww. decyzji pełnomocnik K. W. zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia: § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA wobec arbitralnego przyjęcia wysokości dodatku służbowego, art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. przez nieuwzględnienie interesu strony i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa – w szczególności przez przedłożenie prymatu dobra służby ponad ważny interes strony, art. 107 § 3 k.p.a. wobec braku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji co do wysokości dodatku służbowego, art. 108 § 1 k.p.a. przez zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji niezaistnienia ku temu przesłanek. Rozkazem personalnym nr 359/2025 z dnia 3 marca 2025 r. KWP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 zw. z art. 127 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że KPP działał w oparciu o art. 38 ust. 3 u.P. i w tym zakresie wydał decyzję zgodnie z prawem i w obrębie swoich kompetencji, a strona w odwołaniu nie wniosła zastrzeżeń do tej części rozstrzygnięcia. Odnosząc się do kwestii przyznania dodatku służbowego w kwocie 400 zł KWP powołał przepisy prawa (art. 104 ust. 3 u.P., § 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia MSWiA) oraz wskazał, że KPP dokonał analizy wysokości dodatków służbowych zgodnie ze stawkami obowiązującymi w podległej jednostce na stanowiskach zaszeregowanych do 5 grupy uposażenia, według stanu na dzień 2 grudnia 2024 r. KWP wskazał, że K. W. od 1 stycznia 2024 r. posiadał dodatek służby w wysokości 384 zł, w więc zaskarżonym rozkazem personalnym podwyższono dodatek służbowy o kwotę 16 zł. Rozpiętość kwotowa dodatków służbowych na stanowisku w 5 grupie zaszeregowania w Komendzie Powiatowej Policji w Zambrowie waha się między 384 zł a 660 zł, przy czym wyższe wartości posiadają najbardziej doświadczeni funkcjonariusze komórek pionu kryminalnego, którzy legitymują się specjalistyczną wiedzą wynikającą z ukończenia kursów specjalistycznych, takich jak: kurs specjalistyczny dla techników kryminalistyki, kurs specjalistyczny dla policjantów służby kryminalnej z zakresu taktyki i techniki przesłuchań, kurs specjalistyczny dla policjantów służby kryminalnej w zakresie zwalczania przestępczości narkotykowej, kurs specjalistyczny z zakresu zapobiegania handlu ludźmi. Z kolei zakres obowiązków K. W. określony kartą opisu stanowiska pracy asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji nie uległ zmianie od 16 lipca 2021 r. KWP wskazał przy tym, że na wysokość kwoty dodatku służbowego, ustalanej indywidualnie, mają wpływ powołane w przepisach prawa przesłanki, w tym dokonywana przez przełożonego indywidualna ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych. W konsekwencji nawet policjanci wykonujący te same zadania służbowe mogą posiadać dodatek służbowy w rożnej wysokości. KPP uznał, że stopień odpowiedzialności na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji, zadania przypisane stanowisku oraz ocena realizacji tych zadań przekładają się na przyznaną kwotę dodatku służbowego. W ocenie KWP nie bez znaczenia pozostaje fakt, że z dniem 1 lipca 2022 r. K. W. obniżono dodatek służbowy do kwoty 320 zł na skutek wymierzonej kary dyscyplinarnej, obligującej obniżenie dodatku służbowego, zgodnie z § 9 ust. 5 w zw. § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA. Następnie z dniem 1 stycznia 2024 r. uzyskał on ustawową podwyżkę, w wyniku której dodatek służbowy wzrósł do kwoty 384 zł. Zdaniem KWP, KPP jako przełożony w sprawach osobowych, nie może pozostawać bierny i obojętny względem dotychczasowego przebiegu służby policjanta. Mimo zatarcia kary dyscyplinarnej okoliczności zdarzenia pozostają w dokumentacji źródłowej i nie mogą zostać pominięte. Nie sposób zatem zarzucić organowi I instancji arbitralności w tym względzie. Końcowo KWP wyjaśnił, że nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności organ I instancji miał w głównej mierze na uwadze potrzebę ukształtowania stosunku służbowego policjanta przez rozpatrzenie jego raportu z dnia 16 maja 2021 r. o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Postępowanie administracyjne, na skutek ścieżki odwoławczej i sądowej, wymagało jak najszybszego zakończenia. K. W., reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do sądu administracyjnego skargę na ww. decyzję KWP, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa: 1. § 9 ust. 1 oraz § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. 2022 r., poz. 580; dalej: "rozporządzenie zmieniające") wobec błędnego zaszeregowania skarżącego do grupy 5 wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy zgodnie z treścią rozkazu personalnego KPP nr 176/2022 z dnia 20 grudnia 2022 r. skarżący z dniem 1 stycznia 2023 r. uzyskał 6 grupę zaszeregowania, co było równoznaczne z uzyskaniem mnożnika kwoty bazowej 2,208; 2. § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA wobec stwierdzenia braku arbitralnego charakteru przyjęcia przez organ I instancji wysokości dodatku służbowego na nowym stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie w wysokości 400 zł miesięcznie, a wiec dużo niższej niż średnia kwota dodatku służbowego funkcjonująca w ww. jednostce policji na stanowisku asystenta, podczas gdy KPP nie uwzględnił wszystkich przesłanek mających wpływ na wysokość dodatku; 3. art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. z uwagi na ich niezastosowanie przez KWP, który rozstrzygając sprawę z odwołania skarżącego prowadził postępowanie odwoławcze w sposób naruszający fundamentalne zasady postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do organów władzy publicznej oraz zasadę informowania strony przez organ administracji, co w niniejszej sprawie polegało na powołaniu się w treści uzasadnienia skarżonej decyzji na dokument niezałączony do akt sprawy przedmiotowego postępowania, a mianowicie na zakres obowiązków skarżącego określony kartą opisu stanowiska pracy na stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji, który nie uległ zmianie od 16 lipca 2021 r. (daty pierwszego przeniesienia na to stanowisko); 4. art. 77 § 1 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez organ II instancji nienależytego i niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego, przez niezałączenie w poczet materiału dowodowego: - dokumentu potwierdzającego zakres obowiązków skarżącego na nowym stanowisku, który stanowi jeden z elementów stanowiących podstawę do obliczania wysokości dodatku służbowego; - opinii przełożonego w przedmiocie sposobu wykonywania obowiązków służbowych przez skarżącego, której treść miałaby istotny wpływ dla ustalenia wysokości dodatku służbowego; - akt osobowych skarżącego, których treść potwierdziłaby dotychczasowy przebieg służby i postawę funkcjonariusza, z uwagi na wpływ tych czynników na ustalanie wysokości dodatku służbowego; - dokumentu poświadczającego kompetencje zawodowe i wykształcenie skarżącego, mających wpływ na wysokość dodatku służbowego; - dokumentów świadczących o pełnieniu przez skarżącego funkcji opiekuna służbowego w czasie adaptacji zawodowej trwającej w okresie służby przygotowawczej post. J. Z. i post. M. D., które świadczą o zwiększonym zakresie obowiązków skarżącego względem tego, co przyjął organ II instancji. 5. Art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. wobec dokonania dowolnej oceny materiału dowodowego wyrażającej się w błędnym uznaniu, że nie sposób zarzucić organowi I instancji arbitralności względem przyznania dodatku służbowego w kwocie 400 zł, co skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy rzetelna analiza wszystkich okoliczności mających wpływ na ustalanie wysokości dodatku służbowego uzasadniała przyznanie skarżącemu dodatku służbowego w wyższej kwocie, aniżeli ustaliły to organy obu instancji; 6. Art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. przez nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz działanie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności przez przedłożenie prymatu dobra służby ponad ważny interes strony; 7. art. 108 § 1 k.p.a. przez jego zastosowanie i uznanie za słuszne nadanie decyzji KPP rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy w realiach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki wskazane w tymże przepisie, co wskazywało na bezpodstawność zastosowanego rygoru. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji KWP oraz poprzedzającej ją decyzji KPP i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów, wskazując, że są one niezbędne dla wykazania zasadności zarzutów podniesionych w skardze, a nadto nie spowodują zwłoki w rozpoznaniu sprawy: 1. kopii rozkazu personalnego KPP nr 176/2022 z dnia 20 grudnia 2022 r. - na potwierdzenie błędnego zakwalifikowania skarżącego do grupy 5 zaszeregowania wynagrodzenia zasadniczego, uzyskania przez niego 6 grupy zaszeregowania z dniem 1 stycznia 2023 r.; 2. decyzji Komendanta Głównego Policji nr 222 z dnia 28 czerwca 2016 r. w sprawie adaptacji zawodowej policjantów; 3. decyzji KPP z dnia 22 stycznia 2025 r. w sprawie adaptacji zawodowej policjantów pełniących służbę w Komendzie Powiatowej Policji w Zambrowie; 4. dwóch wydruków zdjęć zatwierdzenia wniosków funkcjonariuszy J. Z. i M. D. o wyznaczenie opiekuna w osobie skarżącego; 5. karty opisu stanowiska pracy asystenta w komórce organizacyjnej Ogniwa Patrolowo- Interwencyjnego Wydziału Prewencji - na potwierdzenie zakresu obowiązków skarżącego na nowym stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji, w tym obowiązków wynikających z pełnienia funkcji opiekuna dwóch funkcjonariuszy posterunkowych w procesie adaptacji uzasadniających przyznanie dodatku służbowego w wyższej kwocie niż 400 zł miesięcznie; 6. opinii służbowej dotyczącej skarżącego z 6 maja 2023 r, za okres służby od 7 maja 2020 r do 6 maja 2023 r. - na potwierdzenie pozytywnej opinii służbowej wystawionej przez przełożonego skarżącego za ten za okres w służbie, otrzymania wysokich ocen w kategoriach realizacji zadań i czynności oraz kompetencji ogólnych, zasadności przyznanie dodatku służbowego w wyższej kwocie niż 400 zł miesięcznie; 7. świadectwa ukończenia przez skarżącego w 2017 r. kursu specjalistycznego dla policjantów wykonujących zadania obronne; 8. świadectwa ukończenia przez skarżącego w 2018 r. kursu specjalistycznego dla służby dyżurnej jednostek organizacyjnych Policji; - na potwierdzenie faktu i dat ukończenia przez skarżącego kursów specjalistycznych podnoszących jego kwalifikacje zawodowe, zasadności przyznanie dodatku służbowego w wyższej kwocie niż 400 zł miesięcznie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie ma on zastrzeżeń do decyzji w zakresie samego przeniesienia, jak i jego daty, a jedynie kwestionuje wysokość przyznanego mu na nowo objętym stanowisku dodatku służbowego w kwocie 400 zł miesięcznie oraz 5 grupę zaszeregowania. Wskazał w tym względzie, że rozkazem personalnym KPP nr 176/2022 z 20 grudnia 2022 r. z dniem 1 stycznia 2023 r. uzyskał on 6 grupę zaszeregowania. W odniesieniu zaś do wysokości dodatku służbowego wskazał, że w jego ocenie, organ odwoławczy nie przeprowadził w sposób należyty analizy stanu faktycznego uwzględniającego takie przesłanki jak: ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych, w tym także z uwzględnieniem zakresu obowiązków wykonywanych przez danego funkcjonariusza. Skarżący dodał również, że w sprawie pominięto okoliczność, że pełni on dodatkowo funkcję opiekuna wskazanych funkcjonariuszy w czasie ich adaptacji, a w materiałach sprawy brak jest dokumentów wskazujących na dotychczasowy przebieg służby skarżącego, w tym opinii jego przełożonych oraz akt osobowych skarżącego. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, a także wskazując, że zgodnie z rozporządzeniem MSWiA dla asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji, właściwą grupą zaszeregowania jest grupa 5. Powoływany natomiast przez skarżącego rozkaz personalny KPP nr 176/2022 z 20 grudnia 2022 r., w którym uzyskał on 6 grupę zaszeregowania, został wydany na podstawie przepisów przejściowych rozporządzenia zmieniającego (tj. § 9 ust. 1 oraz § 12 rozporządzenia zmieniającego). Rozporządzenie zmieniające wprowadziło natomiast do porządku prawnego art. 2b rozporządzenia MSWiA, który w ust. 6 i 7 stwierdza, że policjant zachowuje zaszeregowanie do grupy uzyskanej w trybie, o którym mowa w ust. 1 i 3, w przypadku mianowania go bądź przeniesienia na stanowisko służbowe zaszeregowane do grupy niższej od dotychczas uzyskanej - do czasu uzyskania grupy zaszeregowania wyższej od zachowanej. Przepisu tego nie stosuje się jednak do policjanta przeniesionego w trybie określonym w art. 38 ust.1, ust. 2 pkt 2 i 3 lub ust. 3 u.P. W ocenie organu, skoro w dacie 23 grudnia 2024 r. obowiązywał § 2b ust. 7 rozporządzenia MSWiA, prawidłową grupą zaszeregowania jest grupa 5. W trakcie rozprawy w dniu 14 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę, wskazując dodatkowo, że w ocenie skarżącego, wysokość przyznanego mu dodatku służbowego jest forma ukarania go za jego wniosek o przeniesienie na niższe stanowisko. Uzasadnienie raportu jest ogólne i nie odnosi się do konkretnej sytuacji skarżącego, nie uwzględnia dotychczasowego przebiegu służby, odbytych kursów, wiedzy i doświadczenia skarżącego. Podniósł także, że z dniem 1 stycznia 2023 r. skarżący został zaszeregowany do 6 grupy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku (KWP) nr 359/2025 z dnia 3 marca 2025 r., którym utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Zambrowie (KPP) nr 297/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r., na mocy którego z dniem 23 stycznia 2025 r. zwolniono skarżącego K. W. z zajmowanego stanowiska (Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie) i z dniem 24 stycznia 2025 r. "na własną prośbę" przeniesiono na niższe stanowisko służbowe asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie, w 5 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,1680 co stanowi 4.530 zł oraz z dodatkiem służbowym w wysokości 400 zł miesięcznie. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. W podstawie prawnej decyzji organu I instancji zasadnie powołano art. 38 ust. 3 u.P., wedle którego policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę, bowiem istotnie do wydania zaskarżonej decyzji doszło na skutek rozpatrzenia prośby skarżącego, wyrażonej raportem z dnia 16 maja 2021 r., w którym zwrócił się on do KPP o przeniesienie/delegowanie go ze stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie na stanowisko asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie. Wniosek swój skarżący umotywował pogarszającym się stanem zdrowia. Podkreślić przy tym należy, że skarżący nie kwestionuje zaskarżonej decyzji w zakresie przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe (to samo, które wskazał w raporcie z dnia 16 maja 2021 r.), lecz jedynie grupę uposażenia zasadniczego, do której został zaszeregowany (grupa 5) oraz wysokość dodatku służbowego (400 zł). Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 19 maja 2021 r., podczas rozmowy kadrowej z Pierwszym Zastępcą Komendanta Powiatowego Policji w Zambrowie przeprowadzonej w obecności specjalisty Zespołu Prezydialnego, Kadr i Szkolenia, wyraził zgodę na przeniesienie na wskazane w raporcie z dnia 16 maja 2021 r. stanowisko oraz obniżenie grupy uposażenia zasadniczego z 8 na 5, jednakże nie wyraził zgody na obniżenie dodatku służbowego. Okoliczność ta pozostawała sporna w całym toku postępowania zainicjowanego ww. wnioskiem (raportem), w którym KWP dwukrotnie uchylał rozkaz personalny KPP przenoszący skarżącego na niższe (postulowane) stanowisko służbowe (pierwszy raz ze względu na brak umotywowania prawnych i fatycznych podstaw przyznanego dodatku służbowego, zaś drugi raz z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia o mianowaniu policjanta z datą wsteczną). Dopiero w skardze skarżący zakwestionował zaś grupę uposażenia zasadniczego, do której został zaszeregowany zaskarżonym rozkazem personalnym (5), twierdząc, że skoro na mocy rozkazu personalnego KPP nr 176/2022 z dnia 20 grudnia 2022 r. z dniem 1 stycznia 2023 r. uzyskał on 6 grupę zaszeregowania, to zakwalifikowanie go do 5 grupy stanowi wadliwe działanie organu. W ocenie sądu sformułowany w tym względzie zarzut skargi nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Zauważyć bowiem należy, że rozkaz personalny KPP nr 176/2022 z dnia 20 grudnia 2022 r., na mocy którego skarżący z dniem 1 stycznia 2023 r. uzyskał 6 grupę zaszeregowania z mnożnikiem kwoty bazowej 2,208 oraz policyjny stopień etatowy nadkomisarza, został wydany na mocy § 9 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego, wedle którego policjant pełniący w dniu 1 stycznia 2022 r. służbę na stanowisku służbowym zaszeregowanym do grupy 5 albo pozostający w tym dniu w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych po zwolnieniu z takiego stanowiska uzyskuje 6 grupę zaszeregowania zgodnie z wykazem, o którym mowa w ust. 2; a także na mocy § 12 rozporządzenia zmieniającego, wedle którego uzyskanie przez policjanta, o którym mowa w § 9, wyższej grupy zaszeregowania jest równoznaczne z uzyskaniem odpowiadającego tej grupie zaszeregowania mnożnika kwoty bazowej, określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia MSWiA oraz odpowiadającego stanowiskom zaszeregowanym do tej grupy policyjnego stopnia etatowego, określonego w załączniku nr 2 do rozporządzenia MSWiA, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Powyżej cytowane przepisy przejściowe umożliwiły uzyskanie przez policjantów pełniących służbę w 5 grupie, prawa do wyższej grupy zaszeregowania w terminie wcześniejszym, aniżeli upływ 4 lat służby na tym samym stanowisku służbowym (o którym mowa w § 2b rozporządzenia MSWiA – dodanym na mocy §1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego) liczonym od dnia 1 stycznia 2022 r. (§ 15 rozporządzenia zmieniającego). Na uwagę zasługuje przy tym § 13 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego wedle którego policjant, o którym mowa w § 9 rozporządzenia zmieniającego, zachowuje grupę zaszeregowania uzyskaną na podstawie tego przepisu w przypadku przeniesienia go na stanowisko służbowe zaszeregowane do grupy niższej od dotychczas uzyskanej - do czasu uzyskania grupy zaszeregowania wyższej od zachowanej. Zachowana grupa zaszeregowania podlega wzrostowi w trybie, o którym mowa w § 2b ust. 3 rozporządzenia MSWiA, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Co jednak istotne w kontrolowanej sprawie, przepisu powyższego nie stosuje się do policjanta przeniesionego w trybie określonym w art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i 3 lub ust. 3 u.P. – o czym stanowi wprost § 13 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego. Skoro zatem wyrażonej w § 13 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego zasady, że policjant, o którym mowa w § 9 rozporządzenia zmieniającego, w przypadku przeniesienia go na stanowisko służbowe zaszeregowane do grupy niższej od dotychczas uzyskanej, zachowuje grupę zaszeregowania uzyskaną na podstawie tego przepisu do czasu uzyskania grupy zaszeregowania wyższej od zachowanej, nie stosuje się do policjanta przeniesionego na niższe stanowisko służbowe na jego prośbę na zasadzie art. 38 ust. 3 u.P., organ załatwiający pozytywnie prośbę skarżącego z dnia 16 maja 2021 r. słusznie zaszeregował go na wnioskowanym stanowisku asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie w 5 grupie uposażenia zasadniczego – co wynika z poz. 96 tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych (załącznik nr 2 do rozporządzenia MSWiA). W konsekwencji, przenosząc z dniem 24 stycznia 2025 r. skarżącego na jego prośbę na niższe stanowisko służbowe, organ musiał mieć na względzie regulację § 13 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego w zw. z art. 38 ust. 3 u.P., co obligowało go do zaszeregowania skarżącego do tej grupy uposażenia zasadniczego, która odpowiada stanowisku służbowemu asystenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Zambrowie. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.P. wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat; z kolei na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 101 ust. 2 u.P., kwestie dotyczące wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia oraz zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup, reguluje od dnia 12 stycznia 2002 r. rozporządzenie MSWiA. Sąd zauważa przy tym, że oprócz ww. regulacji szczególnej zawartej w § 9-13 rozporządzenia zmieniającego, przepisy ustawy o Policji zawierają analogiczne normy o charakterze ogólnym – w tym względzie należy wskazać na art. 103 ust. 1 i 3 u.P. wedle którego policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego (ust. 1); przepisu ust. 1 nie stosuje się m.in. do policjantów przeniesionych na niższe stanowisko służbowe na własną prośbę. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi kwestionujących wysokość przyznanego skarżącemu zaskarżonym rozkazem personalnym dodatku służbowego, sąd zawraca uwagę, że przyznanie dodatku służbowego policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne, jest fakultatywne oraz uzależnione od należytego wykonywania obowiązków służbowych (art. 104 ust. 3 u.P.). Wedle § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Dodatek służbowy ma charakter stały (§ 6 ust. 2 rozporządzenia MSWiA) oraz jest przyznawany w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4 (§ 9 ust. 1 rozporządzenia MSWiA). Rację mają zatem organy obu instancji, że decyzja w przedmiocie przyznania dodatku służbowego ma charakter uznaniowy, bowiem art. 104 ust. 3 u.P. zawiera sformułowanie o charakterze ocennym. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności. Stanowisko organu musi być logicznie i rzeczowo uzasadnione. Uznanie administracyjne oznacza w praktyce, że rozstrzygnięcie zawarte w rozkazie personalnym musi wynikać z wszechstronnego oraz bardzo dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a ten cel można osiągnąć jedynie poprzez szczegółowe zbadanie sprawy administracyjnej i utrwalenie owych badań w aktach sprawy. Zatem obowiązki organu w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe, niż przy ustawowym skrępowaniu, ponieważ w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on jak najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej, jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela wynikającym z treści art. 7 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 1854/23, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie przy tym wskazuje w odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu, że sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowej ma ograniczony zakres. Poza kontrolą sądu administracyjnego pozostaje bowiem rozstrzygnięcie o przyznaniu dodatku służbowego oraz jego wysokości. Sąd weryfikuje jedynie, czy decyzję wydał właściwy organ, czy znajduje ona oparcie w przepisach prawa materialnego oraz, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, tj. czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz czy organ uzasadnił wydane rozstrzygnięcie przesłankami odnoszącymi się do strony, której decyzja dotyczy. Przeprowadzona w tym zakresie sądowa kontrola legalności zaskarżonego aktu, nie wykazała nieprawidłowości, które uzasadniałyby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zaskarżoną decyzję wydał bowiem organ właściwy, wskazując w jej preambule prawidłową podstawę prawną, zaś w uzasadnieniu prezentując kompleksową ocenę okoliczności uzasadniających przyznanie skarżącemu dodatku służbowego, wymienionych zarówno w art. 104 ust. 3 u.P. oraz w § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA. W szczególności uwzględniono w tym względzie przebieg służby skarżącego, oceniając wykonywanie przez niego obowiązków służbowych oraz prawidłowość realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu (vide: karty opisu stanowiska pracy) oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych (vide: akta osobowe). W tym względzie zauważyć należy, że na poprzednim (kierowniczym) stanowisku skarżący otrzymywał dodatek funkcyjny w wysokości 900 zł. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji odwołano się do tej okoliczności, porównując zakres obowiązków na stanowisku kierowniczym oraz na stanowisku wykonawczym, na którym skarżący nie kieruje pracą funkcjonariuszy, lecz wykonuje zadania w zakresie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także nie pełni nadzoru nad pozostałymi funkcjonariuszami. Wysokość dodatku służbowego ustalono mając na względzie zmianę charakteru i zakresu realizowanych obowiązków służbowych na poprzednim oraz obecnym stanowisku (vide: znajdujące się w aktach karty opisu stanowisk pracy), a także ponoszonej odpowiedzialności oraz ustanie przesłanek uzasadniających otrzymywane dodatku funkcyjnego (przysługującego policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym – art. 104 ust. 2 u.P.) oraz po dokonaniu analizy wysokości dodatków służbowych zgodnie ze stawkami obowiązującymi w tej samej jednostce na stanowisku asystenta według stanu na dzień 2 grudnia 2024 r. (vide: notatka służbowa z 2 grudnia 2024 r.). W tym względzie organ odwoławczy wyjaśnił, że rozpiętość kwotowa dodatków służbowych na stanowisku w 5 grupie zaszeregowania w Komendzie Powiatowej Policji w Zambrowie waha się między 384 zł a 660 zł, przy czym wyższe wartości posiadają najbardziej doświadczeni funkcjonariusze komórek pionu kryminalnego: Zespołu Techniki Kryminalistycznej, Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego, czy Zespołu do Walki z Przestępczością Narkotykową. Funkcjonariusze ci legitymują się specjalistyczną wiedzą wynikającą z ukończenia kursów specjalistycznych,takich jak: kurs specjalistyczny dla techników kryminalistyki, kurs specjalistyczny dla policjantów służby kryminalnej z zakresu taktyki i techniki przesłuchań, kurs specjalistyczny dla policjantów służby kryminalnej w zakresie zwalczania przestępczości narkotykowej, kurs specjalistyczny z zakresu zapobiegania handlu ludźmi. Zauważyć przy tym należy, że kontrolowane postępowanie prowadzone było m.in. w oparciu o akta osobowe skarżącego, zawierające wszelkie informacje o dotychczasowym przebiegu jego służby, w tym o: odbytych kursach, ukończonych szkoleniach, uzyskanych ocenach (opiniach), czy okoliczności pełnienia funkcji opiekuna dwóch funkcjonariuszy posterunkowych w procesie adaptacji. Nie zasługują zatem na uwzględnienie te argumenty i zarzuty skargi, które wskazują na powołanie się w treści uzasadnienia skarżonej decyzji na dokument niezałączony do akt sprawy, czy nienależyte i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w tym dokumentacji poświadczającej kompetencje zawodowe i wykształcenie skarżącego oraz opinii przełożonego w przedmiocie sposobu wykonywania obowiązków służbowych przez skarżącego. Wszystkie te dokumenty oraz wynikające z nich okoliczności niewątpliwie zostały uwzględnione oraz znajdują się w aktach sprawy oraz aktach osobowych skarżącego. Co więcej organ odwoławczy odwołał się również do wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej, obligującej obniżenie z dniem 1 lipca 2022 r. dodatku służbowego do kwoty 320 zł, wskazując, że mimo zatarcia kary okoliczności zdarzenia pozostają w dokumentacji źródłowej i nie mogą zostać pominięte w sprawie. Nie sposób zatem zarzucić organom obu instancji arbitralności w kwestii przyznania skarżącemu dodatku służbowego w kwocie 400 zł miesięcznie. Z powyższych względów, podniesione przez skarżącego zarzuty nie mogły zostać uwzględnione. Stanowią one w istocie polemikę z argumentacją przedstawioną przez organy obu instancji, nie znajdującą poniekąd oparcia w materiale dowodowym sprawy, a ponadto forsującą jedynie interes faktyczny strony skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa uzasadniających uchylenie zaskarżonego aktu. Podkreślić przy tym należy, że wyrażone w jego uzasadnieniu stanowisko nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że jest odmienne od oczekiwań strony skarżącej. W ocenie sądu przeprowadzone postępowanie nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Oceniono bowiem cały zebrany materiał dowodowy oraz na jego podstawie uzasadniono z jakich względów skarżącemu przyznano dodatek służbowy w określonej wysokości. Postępowanie poprowadzone zostało w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes strony, a także wypełniając zalecenia sformułowane w uprzednio wydanych decyzjach kasatoryjnych, tj. dotyczących należytego umotywowania wysokości dodatku służbowego oraz prawidłowego określenia daty mianowania policjanta na nowe stanowisko służbowe. Nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności znajduje natomiast swoje umotywowanie w art. 108 § 1 k.p.a., tj. wyjątkowo ważny interes strony - skarżącego, którego raport (wniosek) o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe pozostawał niezałatwiony od 16 maja 2021 r., w związku z czym stosunek służbowy skarżącego nie pozostawał formalnoprawnie ukształtowany. Tym samym sąd nie doszukał się w kontrolowanej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego, w związku z czym skargę oddalił, orzekając na mocy art. 151 p.p.s.a.