II SA/Bk 969/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia linii elektroenergetycznej p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]; S. S. wniósł do tutejszego sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, stanowiącą własność skarżącego, w celu założenia i przeprowadzenia kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia, które polega na ułożeniu w ziemi przewodów linii kablowej oraz wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową. Autor skargi zwrócił się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jej wykonanie spowoduje istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego będzie albo w ogóle niemożliwy, albo też dopiero po dłuższym czasie i stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Pełnomocnik skarżącego podkreślił jednocześnie, iż nieruchomość skarżącego, na której mają być wykonane ciągi elektryczne i słup, ma priorytetowe znaczenie dla prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego. Przedmiotowa działka stanowi, bowiem zaplecze żywieniowe dla 120 sztuk trzody chlewnej i skarżący corocznie pozyskuje z niej ok. 30 % karmy dla zwierząt. Ponadto posiadanie tej działki i utrzymywania jej w dobrej kulturze rolnej gwarantuje mu płatności unijne w kwocie ponad 9000 zł rocznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy że pomimo tego, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...], to Sąd postanowił także o wstrzymaniu decyzji organu I instancji, albowiem to ta decyzja posiada przymiot wykonalności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym wyżej przepisie i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (tak: postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r. II OZ 800/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dokonując oceny złożonego wniosku w kontekście opisanych wyżej przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Jak wynika, bowiem z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżona w niniejszej sprawie decyzja zezwala na zajęcie działki skarżącego w celu założenia i przeprowadzenia przez wymienioną działkę odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia oraz wybudowania słupa krańcowego linii z głowicą kablową. Na podkreślenie zasługuje fakt, że nieruchomość objęta zaskarżoną decyzją ma charakter rolniczy i stanowi, jak zaakcentowano we wniosku, zaplecze żywieniowe dla 120 sztuk trzody chlewnej. Skarżący corocznie pozyskuje z niej ok. 30 % karmy dla zwierząt. W ocenie Sądu zajęcie nieruchomości skarżącego w celu wykonania na niej opisanych wyżej prac, niewątpliwie może spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnia to zatem, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji do czasu rozpoznania skargi. Nadmienić jednocześnie trzeba, że na obecnym etapie postępowania Sąd nie dokonywał kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a jedynie badał, czy w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Fakt uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I nstancji nie oznacza, zatem przesądzenia o zasadności wniesionej skargi. Nadto, zgodnie z art. 61 § 6 ustawy wstrzymanie wykonania decyzji upada wraz z wydaniem przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, a więc wyroku uwzględniającego lub oddalającego skargę. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.