II SAB/Bk 11/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. N. działającego przez przedstawiciela ustawowego J. N. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w K. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w sprawie zobowiązania Dyrektora Szkoty Podstawowej im. [...] w K. do rozpoznania wniosku W. N. działającego przez przedstawiciela ustawowego J. N. z dnia 2 stycznia 2025 r.; 2. stwierdza, że Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w K. dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w K. na rzecz skarżącego W. N. działającego przez przedstawiciela ustawowego J. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. Wnioskiem z dnia 2 stycznia 2025 r. W. N. zwrócił się do Dyrektora Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II w K. (dalej: "SP") o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci uchwał Rady Pedagogicznej SP kończących rok szkolny 2023/2024. 2. W dniu 3 lutego 2025 r. W. N., działający przez przedstawiciela ustawowego J. N., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Dyrektora SP w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2022, poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") przez bezprawne przekroczenie 14-dniowego terminu podczas udzielania odpowiedzi, bowiem termin odpowiedzi na wniosek złożony 2 stycznia 2025 r. bezskutecznie upłynął 16 stycznia 2025 roku, a odpowiedź po dzień złożenia skargi nie została udzielona. Skarżący wniósł o: zobowiązanie SP do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 2 stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej - w terminie 14 dni od dnia zwrotu prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; stwierdzenie, że SP dopuściła się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 2 stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; rozstrzygnięcie, czy bezczynność SP miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od SP na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że opieszałość w realizacji obowiązku wynikającego z u.d.i.p. stanowi naruszenie prawa, które gwarantuje każdemu prawo do uzyskania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Powołując się na orzecznictwo skarżący wskazał, że wnioskowana uchwała rady pedagogicznej stanowi informację publiczną. 3. W dniu 13 lutego 2025 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 2 stycznia 2025 r. przekazując mu uchwałę nr 10/12.06.2023/2024 r. Rady Pedagogicznej SP z dnia 12 czerwca 2024 r. w sprawie zatwierdzenia wyników klasyfikacji rocznej wraz z załącznikami nr 1 i 2 stanowiącymi wyniki klasyfikacji rocznej uczniów klas I – VIII SP. 4. W dniu 14 lutego 2025 r. organ złożył odpowiedź na skargę, w której wniósł o jej oddalenie oraz o nieobciążanie kosztami postępowania, a także wyjaśnił, że wnioskowane dokumenty zostały przekazane wnioskodawcy (skarżącemu). Organ wyjaśnił, że z uwagi na okres przerwy świątecznej i ograniczoną obsadę administracyjną w dniach od 21 grudnia 2024 r. do 6 stycznia 2025 r., przedmiotowy wniosek nie został rozpatrzony w ustawowym terminie, bowiem został przeoczony. Działanie to nie miało charakteru zamierzonego oraz nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Po otrzymaniu informacji o skardze niezwłocznie podjęto bowiem działania naprawcze, a wnioskodawca otrzymał żądane dokumenty wraz z wyjaśnieniem zaistniałego opóźnienia. Jednocześnie organ zapewnił, że dołoży wszelkich starań, aby podobne sytuacje nie miały miejsca w przyszłości, w tym przez usprawnienie obiegu korespondencji w okresach ograniczonej pracy administracyjnej. 5. W piśmie procesowym z dnia 13 lutego 2025 r. skarżący potwierdził, że otrzymał od organu odpowiedź na wniosek z dnia 2 stycznia 2025 r. oraz wskazał, że żądana informacja została mu udostępniona bez wymaganej anonimizacji danych osobowych nieletnich uczniów, co stanowi naruszenie zasad procedury udostępniania informacji publicznej. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. 2. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. 4. Bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.) ma miejsce wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. 5. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy u.d.i.p. Ustawa definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. 6. Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji.W literaturze przedmiotu zauważa się, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązany jest zatem każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). 7. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez zobowiązane podmioty wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. 8. Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej – w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno–technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, wystarczy że o fakcie tym organ powiadomi wnioskodawcę zwykłym pismem. 9. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi zatem wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminach odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych identycznie jak bezczynność w udzieleniu informacji publicznej traktuje się również przedstawienie informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku (vide wyrok z dnia 10 stycznia 2013 r., II SAB/Sz 51/12, powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jak też brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w tym brak zawiadomienia strony wnioskującej – w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy i w drodze zwykłego pisma - o tym, że do jej wniosku nie mogą zostać zastosowane przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide wyroki WSA w Łodzi z 11 sierpnia 2015 r., II SAB/Łd 125/15, WSA w Białymstoku z 23 września 2014 r., II SAB/Bk 42/14). 10. Zaznaczyć należy, że u.d.i.p. nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Możliwe jest zatem jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego. Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej (wyjątek dotyczy jedynie uzyskania informacji przetworzonej – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Niemniej jednak minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego będzie wynikać, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko bowiem wówczas organ, do którego skierowano wniosek, ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje zaś za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) – i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2019 r., VIII SAB/Wa 45/18, wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 91/15). Z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ obowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak jest ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. 11. Przechodząc do rozstrzygnięcia sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, że bezsporne w kontrolowanej sprawie jest to, że Dyrektor Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II w K. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W rozstrzyganej sprawie przedmiotem wniosku strony była uchwała nr 10/12.06.2023/2024 r. Rady Pedagogicznej SP z dnia 12 czerwca 2024 r. w sprawie zatwierdzenia wyników klasyfikacji rocznej wraz z załącznikami nr 1 i 2 stanowiącymi wyniki klasyfikacji rocznej uczniów klas I – VIII SP. W ocenie sądu dokumenty związane z działalnością rady pedagogicznej mieszczą się w zakresie informacji publicznej. Jak stanowi art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz.U. z 2024 poz. 737 ze zm.) w szkole lub placówce zatrudniającej co najmniej 3 nauczycieli działa rada pedagogiczna, która jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. Do kompetencji stanowiących rady pedagogicznej należy: 1) zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki po zaopiniowaniu przez radę szkoły lub placówki; 2) podejmowanie uchwał w sprawie wyników klasyfikacji i promocji uczniów; 3) podejmowanie uchwał w sprawie eksperymentów pedagogicznych w szkole lub placówce, po zaopiniowaniu ich projektów przez radę szkoły lub placówki oraz radę rodziców; 4) ustalanie organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli szkoły lub placówki; 5) podejmowanie uchwał w sprawach skreślenia z listy uczniów; 6) ustalanie sposobu wykorzystania wyników nadzoru pedagogicznego, w tym sprawowanego nad szkołą lub placówką przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, w celu doskonalenia pracy szkoły lub placówki (art. 70 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe). Ponadto rada pedagogiczna opiniuje w szczególności: 1) organizację pracy szkoły lub placówki, w tym tygodniowy rozkład zajęć edukacyjnych, oraz organizację kwalifikacyjnych kursów zawodowych, jeżeli szkoła lub placówka takie kursy prowadzi; 2) projekt planu finansowego szkoły lub placówki będącej jednostką budżetową; 3) wnioski dyrektora o przyznanie nauczycielom odznaczeń, nagród i innych wyróżnień; 4) propozycje dyrektora szkoły lub placówki w sprawach przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych (art. 70 ust. 2 ustawy Prawo oświatowe). Zgodnie z art. 73 ust. 2 ustawy Prawo oświatowe rada pedagogiczna ustala regulamin swojej działalności, a jej zebrania są protokołowane. Z tego ostatniego przepisu wynika zatem, że ustawodawca przewidział określoną publicznoprawną formalizację działań powyższego organu kolegialnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 sierpnia 2023 r., IV SAB/Wr 173/23, LEX nr 3604267, CBOSA). 12. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż wniosek został złożony 2 stycznia 2025 r. a czas odpowiedzi na wniosek upłynął 16 stycznia 2025 roku, a odpowiedź po dzień złożenia skargi nie została udzielona. Z odpowiedzi na skargę - jak też załączonej do niej dokumentacji - wynika natomiast, iż wnioskowana informacja został udostępniona w pełni w dniu 13 lutego 2025 r., kiedy to wysłano odpowiedź na wniosek skarżącego, udostępniając mu informacje publiczną. 13. W ocenie Sądu uwzględniają powyższe okoliczności faktyczne uznać należało, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Strony, o czym Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Bezczynność ta ustała po doręczeniu organowi skargi i przed wydaniem niniejszego orzeczenia. Ostatecznie podmiot zobowiązany prawidłowo, lecz z opóźnieniem, załatwił wniosek Skarżącego, udzielając mu wnioskowanej informacji. Mając na względzie, że wniosek skarżącego został załatwiony przed wydaniem wyroku, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie 1 wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 3 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie, przekroczenie terminu nie było rażące i brak jest podstaw do uznania, iż wynikało ono z celowego lekceważenia prawa Skarżącego do dostępu do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że opóźnienie wysyłki było spowodowane było okresem ferii, nieobecnością części pracowników z tym związaną i niedostrzeżenie maila z wnioskiem w nawale korespondencji, który czekał na pracowników szkoły po zakończeniu okresu ferii. 14. W piśmie procesowym z dnia 13 lutego 2025 r. skarżący potwierdził, że otrzymał od organu odpowiedź na wniosek z dnia 2 stycznia 2025 r. oraz wskazał, że żądana informacja została mu udostępniona bez wymaganej anonimizacji danych osobowych nieletnich uczniów, co stanowi naruszenie zasad procedury udostępniania informacji publicznej. Należy zgodzić się ze skarżącym i zaznaczyć, iż mimo, że protokół rady pedagogicznej jest źródłem informacji publicznej, to nie można wykluczyć, że ze względu na treść art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. może okazać się konieczne dokonanie anonimizacji informacji wynikających z protokołu rady. Zaznaczyć również należy, że art. 73 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe wskazuje na obowiązek ochrony prawa do prywatności określonych osób, których dotyczą sprawy będące przedmiotem obrad rady pedagogicznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z tym przepisem osoby biorące udział w zebraniu rady pedagogicznej są obowiązane do nieujawniania spraw poruszanych na zebraniu rady pedagogicznej, które mogą naruszać dobra osobiste uczniów lub ich rodziców, a także nauczycieli i innych pracowników szkoły lub placówki (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 13 października 2020 r., II SAB/Rz 59/20, LEX nr 3075005, CBOSA). Organ powinien więc w tego typu sprawach zachowywać standardy związane z anonimizacją. 15. Orzeczenie o zwrocie kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw – 100 zł tytułem wpisu od skargi - opiera się o treść art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku). Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a.