II SAB/Bk 110/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność P. K. w Z. Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania P. K. w Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosku A. K. z dnia [...] listopada 2012 roku; 2. stwierdza, że w sprawie wystąpiła bezczynność organu; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 4. nie przyznaje sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego; 5. zasądza od P. K. w Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na rzecz skarżącego A. K. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga na bezczynność P. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. została wywiedziona na tle następujących okoliczności. A. K. w dniu [...] listopada 2012 roku wystąpił do P. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytania: 1/ Ile osób jest upoważnionych do kontroli biletów? 2/ Czy kontrolerzy zatrudnieni są bezpośrednio w P. Sp. z o.o. w Z., czy też kontrolę realizuje podmiot zewnętrzny? O ile jest to podmiot zewnętrzny, prosi o wskazanie: a) nazwy i adresu tego podmiotu, b) okresu na jaki zawarto umowę na usługę kontroli biletów, c) ogólnej informacji, na jakich zasadach podmiot jest wynagradzany za wykonanie tej usługi (stawki za kontrolę, procent od wpływów, itd.) Wnioskodawca nie wymaga podawania konkretnych kwot. Jeżeli umowy na usługę kontroli biletów zawarto z więcej niż jednym podmiotem, proszą by powyższe informacje dotyczyły każdego z nich. 3. Proszą o przesłanie wzoru (szaty graficznej) identyfikatora upoważniającego do prowadzenia kontroli biletów. Jeżeli w Przedsiębiorstwie stosowanych jest kilka wzorów, proszą o przesłanie każdego z nich. W odpowiedzi na ww. wniosek P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. w dniu [...] września 2013 roku stwierdziła, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Dnia 21 września 2016 roku A. K. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej, o której mowa we wniosku z dnia [...] listopada 2012 roku. Skarżący wniósł o uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności we wnioskowanym przedmiocie lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na stronie przeciwnej. W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że pomimo upływu 14 -dniowego terminu z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej strona przeciwna nie udzieliła mu wnioskowanej informacji, co uzasadnia zarzut bezczynności. Ponadto skarżący wniósł o przyznanie mu sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę P. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. wniosło o jej oddalenie wskazując, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, ponadto istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, albowiem jeżeli nie można ich tak zakwalifikować, zarzut bezczynności nie może być uznany za zasadny. W dalszej części pisma organ zawarł merytoryczne stanowisko dotyczące kwestii zakwalifikowania wnioskowanych informacji jako informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia 20 października 2016 roku skarżący wskazał, że rozpatrzenie przedmiotowego wniosku winno nastąpić albo poprzez udostępnienie wnioskowanych informacji, co przybrałoby postać czynności materialno - technicznej, albo poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji. Skarżący podkreślił także fakt, że przepisy nie określają żadnego terminu do wniesienia skargi na bezczynność. Organ poinformował Sąd pismem z dnia 8 listopada 2016 roku o przesłaniu skarżącemu żądanych informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga na bezczynność jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność w prowadzeniu postępowania została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz analogicznie dla instytucji przewlekłości postępowania - T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Skarga może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postaci zażalenia na bezczynność albo wniosku o usunięcie naruszenia prawa w myśl art. 37 § 1 k.p.a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. - dalej u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2 a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Na wstępie podkreślenia wymaga, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza zatem, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno - technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zasadnym jest zatem stanowisko, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2917/12). Z art. 1 u.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, co oznacza, że następuje w formie czynności materialno - technicznej, natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej podmiotowi, który jej żąda następuje w drodze decyzji – art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Podkreślenia jednak wymaga, że podmiot dysponujący informacją publiczną jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym oraz, gdy nie zachodzą okoliczności określone w przepisie art. 5 u.d.i.p., który w ust. 1 stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Spór w niniejszej sprawie dotyczy dwóch kwestii. Po pierwsze, czy P. Sp. z o.o. w Z. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej i po drugie, czy żądane przez skarżącego informacje można zaliczyć do informacji publicznych w rozumieniu cytowanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby i jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., P. Spółka z o. o. w Z. zobowiązana jest, co do zasady, do udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, t.j.), zaspokojenie potrzeb wspólnoty w zakresie lokalnego transportu zbiorowego należy do zadań gminy. W sprawie niniejszej bezsporne jest, iż na mocy umów cywilnych z gminami, skarżąca spółka wykonuje regularne przewozy związane z transportem publicznym, a więc realizuje obowiązek gmin wynikający z ustawy, przy czym gminy przekazują stosowną kwotę dopłat do tych przewozów i do ulg podstawowych, a więc spółka korzysta z majątku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2917/12). Jeśli zaś chodzi o drugą kwestię sporną, to podkreślenia wymaga, że z art. 1 u.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Wskazany przepis wprowadza ogólną zasadę uznającą każdą informację o sprawach publicznych (informacja odnosi się do faktów) za podlegającą udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą. Natomiast art. 6 u.d.i.p. jedynie egzemplifikuje kategorie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, nie tworząc zamkniętego katalogu, a tym samym definicji tego pojęcia (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 roku, sygn. akt I OSK 123/06). Ma więc rację skarżący, gdy twierdzi, że z art. 6 u.d.i.p. wynika, że przepis ten zawiera otwarty katalog możliwych informacji publicznych i że spółka w sposób nieuprawniony próbuje dokonać jego zawężenia. Trafnie tez wskazuje on, że informacje dotyczące sposobu organizowania kontroli biletów dotyczą w sposób bezpośredni wydatkowanych środków publicznych, wobec czego informacje te jak najbardziej stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu na gruncie u.d.i.p. Z akt sprawy wynika zaś, że spółka jest dysponentem wnioskowanych informacji, co oznacza, że winna była go rozpoznać zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 marca 2013 roku, sygn. IV SAB/Wr 2/13). W orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje jednolity pogląd odnośnie uznania żądanych przez skarżącego informacji za informacje publiczne. Podkreślenia bowiem wymaga, że skarżący w niniejszej sprawie – A. K., występował już wielokrotnie do przedsiębiorstw komunikacji samochodowej w różnych miastach Polski o udzielenie mu identycznych informacji i sądy administracyjne rozpoznając jego skargi stawały na stanowisku, że żądane przez niego informacje należą do kategorii informacji publicznych. Zdaniem Sądu, P. Sp. z o. o. w Z. odmawiając skarżącemu udzielenia informacji publicznej w zakreślonym ustawą terminie – dopuściło się bezczynności. Na podkreślenie zasługuje jednak okoliczność, że organ w dniu 8 listopada 2016 roku wysłał skarżącemu odpowiedź na żądane przez niego informacje (skarżący nie zakwestionował tego faktu). Dlatego też zasadnym było umorzenie postępowania w tym zakresie. Jednak Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu spółki lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych naruszeń prawa, poza nieprawidłową wykładnią analizowanych przepisów. Na podkreślenie zasługuje fakt, że sam skarżący nie monitował wcześniej o nienadesłaniu mu żądanych informacji – co mogłoby przyśpieszyć załatwienie sprawy. Ze względów jak wyżej, w ocenie Sądu, nie zachodziła potrzeba przyznania skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając zatem powyższe na uwadze, na mocy wskazanych przepisów, należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.