II SAB/Bk 115/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta G. na bezczynność Dyrektora Szpitala O. im. dr W. G. w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. , Burmistrz Miasta G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Dyrektora Szpitala O. im. dr W. G. w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej stanu zatrudnienia w ww. szpitalu w zakresie zawartym we wniosku z dnia [...] września 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ze względu na fakt, że Burmistrz Miasta G., będący organem administracji publicznej, nie był uprawniony do wystąpienia do innego organu tj. do Dyrektora Szpitala O. im. dr W. G. w G. o udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330, dalej: "u.d.i.p."). Ponadto w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przekazał w dniu [...] października 2018 r. informacje, które były przedmiotem ww. wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Analiza przeprowadzona przez tut. Sąd doprowadziła do wniosku, że wniesiona przez Burmistrza Miasta G. skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), bowiem została wywiedziona przez podmiot nie posiadający uprawniania do żądania przedmiotowej informacji w rybie u.d.p.i., a zatem nie posiadający również legitymacji procesowej do wniesienia skargi na bezczynność w tym przedmiocie. W tym względzie zauważyć należy, że na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. bezczynność organu administracji publicznej może stać się przedmiotem kontroli sądu administracyjnego wyłącznie w takim zakresie, w jakim dotyczy ona niewydania decyzji administracyjnej, postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (z wyłączeniem tych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) albo też gdy dotyczy ona niewykonania zadań określonych w przepisach szczególnych, do których odnosi się art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. i art. 3 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy, aby można było mówić o bezczynności administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej ku temu formie i wyznaczonym terminie, natomiast organ, wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, takiego działania nie podejmuje. Tymczasem wywiedziona skarga dotyczy bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przez Dyrektora Szpitala O. im. dr W. G. w G., o której udzielenie zwrócił się inny organ - Burmistrz Miasta G. Kluczowe dla oceny dopuszczalności przedmiotowej skargi na bezczynność miało zatem ustalenie, czy Dyrektor Szpitala O. im. dr W. G. w G. pozostawał w prawnym obowiązku udostępnienia żądanych przez Burmistrza Miasta G. informacji w trybie u.d.i.p. Jak stanowi art. 2 ust. 1 u.d.i.p.: każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". W orzecznictwie wypracowany został pogląd, że na podstawie ww. przepisu pojęcie "każdy" oznacza zarówno osoby fizyczne i prawne, jak i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, np. organizacje społeczne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 marca 2018 r., I OSK 2296/16, LEX nr 2472150, czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2007 r., II SA/Wa 2404/06, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). W związku z powyższym, a przy tym mając na uwadze cel i sens u.d.i.p., przyjętej dla urzeczywistnienia idei transparentności władzy publicznej, należy stwierdzić, że ww. sformułowanie "każdy" oznacza każdego człowieka (obywatela) lub podmiot prawa prywatnego. Takie rozumienie tego pojęcia potwierdza przy tym zarówno stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, zaprezentowane w wyroku z 25 maja 2009 r. (SK 54/08), zgodnie z którym "termin »każdy« obejmuje osoby fizyczne, a także osoby prawne prawa prywatnego w zakresie praw konstytucyjnych, które przysługują osobom prawnym", jak i orzecznictwo sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki NSA: z 16 grudnia 2009 r., I OSK 1002/09; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 lutego2010 r. II SAB/Wa 197/09), a także doktryna prawa (por.: M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. 2 Warszawa 2015, s. 26). Przy dokonywaniu przedmiotowej oceny, nie należy również tracić z pola widzenia tego, że u.d.i.p. jest rozwinięciem konstytucyjnej zasady transparentności działania władzy, o której mowa w art. 61 Konstytucji RP. Stanowi on, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy dokonywaniu zatem wykładni sformułowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP pojęcia "obywatel" oraz zawartego w treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdy" należy mieć na względzie przede wszystkim cel przepisów dotyczących dostępu do informacji publicznej, którym jest zapewnienie pewnego rodzaju społecznej kontroli nad działalnością organów władzy publicznej i transparentnością tego działania. Prawo do informacji o działalności władz jest zatem istotnym elementem kontroli opinii publicznej nad działalnością podmiotów, którym powierzono wykonywanie zadań publicznych. Dlatego też zasadne jest przyznanie takich uprawnień kontrolnych wyłącznie podmiotom prawa prywatnego, tym bardziej, że przepisy u.d.i.p. nie stanowią, aby ww. kontrolę mogły sprawować względem siebie organy administracji publicznej. Celem ustawy jest bowiem zapewnienie dostępu do informacji o stanie spraw publicznych, a nie umożliwienie organom administracji pozyskiwania informacji od innych podmiotów publicznych lub podmiotów realizujących zadania publiczne, czy też dysponujących majątkiem publicznym. Tut. Sąd zgadza się przy tym z poglądem, że przepisy u.d.i.p. nie są narzędziem prawnym, które ma służyć organom administracji publicznej do wzajemnego przekazywania informacji. W tym celu zastosowanie znaleźć powinny przepisy konstytucyjne oraz administracyjne przepisy ustrojowe. W kontekście powyższego, skoro Burmistrz Miasta G. nie był uprawniony do wszczęcia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej na podstawie u.d.i.p., to brak było również obowiązku działania ze strony Dyrektora Szpitala O. im. dr W. G. w G., w związku z czym skargę na bezczynność należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.