II SAB/Bk 13/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. T. na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skargą złożoną w dniu [...] lutego 2008 r. S. T. zarzucił P. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. bezczynność w sprawie załatwienia zażalenie na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sprawie stodoły M.G. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniosek o udostępnienie informacji publicznej z akt sprawy nr [...] złożył w dniu [...] czerwca 2007 roku i wniosek ten został rozpoznany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. w dniu [...] czerwca 2007 roku (k. 8 akt administracyjnych). W nawiązaniu do tego skarżący w dniu [...] lipca 2007 roku złożył zażalenie (k. 9 akt administracyjnych), a następnie w dniu [...] czerwca 2007 roku skargę do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na niewłaściwe załatwienie wniosku o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższe P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wskazał, iż nie dopatrzył się w tej sprawie żadnych uchybień. W odpowiedzi na skargę organ podał, że w każdym przypadku wnioski skarżącego zostały rozpoznane i udostępnione mu zostały wszystkie dokumenty które można było udostępnić z akt sprawy w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z treści skargi wynika, że brak działania w sprawie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zarzucany temu organowi w związku z niewłaściwym, zdaniem strony, rozpatrzeniem skargi na bezczynność organu I instancji, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. Czynności zaś podejmowane przez organ wyższego stopnia nad organem I instancji w związku z zażaleniem strony (tu nazwanym skargą) na brak działania w sprawie organu I instancji są czynnościami nie podlegającymi zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide: postanowienie WSA w Gliwicach z 24.01.2005 r., sygn. II SA/Ka 767/04). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 artykułu 3 § 2 ww. ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl tego przepisu zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Rozstrzygnięcie w przedmiocie załatwienia przez organ II instancji skargi (zażalenia) na bezczynność organu I instancji niezależnie od formy nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wydał postanowienia w przedmiocie zażalenia na bezczynność organu I instancji. Nie mniej jednak, nie miało to zasadniczego znaczenia, bowiem gdyby nawet organ ten wydał takie postanowienie to i tak byłoby ono niezaskarżalne, a jak podniesiono powyżej, zaskarżanie bezczynności organu do sądu administracyjnego jest możliwe tylko w odniesieniu do postanowień zaskarżalnych, ewentualnie kończących postępowanie lub rozstrzygających sprawę co do istoty. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 17.01.2006 r., sygn. I OSK 306/05 (Lex 196463) rozstrzygnięcie organu II instancji w przedmiocie bezczynności organu I instancji nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, nie przysługuje też od niego zażalenie. Jest to postanowienie wynikające w toku postępowania, lecz nie rozstrzygające co do istoty sprawy. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaś zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jak podkreślił WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 04.12.2006 r. w sprawie II SA/Bk 14/06 (Lex nr 284727) (...) przy ocenie dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej na bezczynność organu znaczenia decydującego nie może mieć (...) sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Niezależnie od formy załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji. Nie podlega natomiast zaskarżeniu do sądu administracyjnego czynność organu wyższego stopnia podjęta w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu I instancji. Teza ta poparta jest także w literaturze, gdzie warunkuje się wniesienie skargi na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia (vide: J. Borkowski [w] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, str. 285). Także obecny skład sądu popiera powyższe stanowisko. Rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia (niezależnie od jego formy) w przedmiocie bezczynności organu I instancji jako nie mieszczące się w kategorii postanowienień, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skutkuje tym, że nie może być przedmiotem skargi na bezczynność organu, wniesionej do sądu administracyjnego. W tej sytuacji niniejszą skargę jako niepodlegającą rozpoznaniu przez sąd administracyjny na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało odrzucić. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.