II SAB/Bk 135/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dudar (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. do załatwienia w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosku skarżącego W. D. z dnia [...] kwietnia 2021 roku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. grzywnę w wysokości 300,00 (trzysta) złotych; 5. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. (dalej powoływany także jako PINB, organ) została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Pan W. D. (dalej powoływany także jako skarżący) wystąpił do PINB z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii orzeczenia (decyzji, postanowienia) kończącego postępowanie administracyjne z wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego z częścią biurową z apartamentami studenckimi (dom studencki), hotelem z częścią mieszkalną wielorodzinną wraz z budowlami (murami oporowymi oraz zbiornikami retencyjnymi), parkingiem naziemnym, zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewid. [...] (obręb [...] - [...]) oraz na działkach o nr ewid. [...] (obręb [...]- [...]), przy ul. [...] w B. Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (PWINB) uchylił powyższą decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ wskazał, przy ponownym rozpatrzeniu wniosku, na konieczność rozważenia zasadności udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w postaci kopii żądanego dokumentu, po uprzednim usunięciu z jego treści chronionych danych osobowych (anonimizacja). Ponownie rozpoznając sprawę, PINB wystąpił do inwestora "R." Sp. z o.o. B. Sp. k. z zapytaniem, czy decyzja z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] (udostępnienia kopii której żąda skarżący) zawiera tajemnicę przedsiębiorcy. Pismem z dnia [...] maja 2021 r. inwestor oświadczył że powyższe rozstrzygnięcie zawiera tajemnicę przedsiębiorcy. W związku z powyższym, PINB decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] ponownie odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Po jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił zaskarżoną decyzję PINB z dnia [...] maja 2021 r. oraz zobowiązał PINB do udostępnienia skarżącemu, po uprzedniej anonimizacji, informacji publicznej w postaci: kopii orzeczenia (decyzji, postanowienia) kończącego postępowanie administracyjne z wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego z częścią biurową z apartamentami studenckimi (dom studencki), hotelem z częścią mieszkalną wielorodzinną wraz z budowlami (murami oporowymi oraz zbiornikami retencyjnymi), parkingiem naziemnym, zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewid. [...] (obręb [...]) oraz na działkach o nr ewid. [...] (obręb [...]), przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że ujawnienie treści pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego nie wpływa negatywnie na sytuację przedsiębiorcy (poprzez ujawnienie informacji o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym czy też mającą wartość gospodarczą). Zaznaczył również, że pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego w zakresie technicznym odnosi się bezpośrednio do udzielonego pozwolenia na budowę, a dane w nim zawarte, stosownie do art. 82b ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) są jawne i publikowane na stronie podmiotowej BIP urzędu obsługującego Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Od strony merytorycznej natomiast decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie lub odmawiająca udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego sprowadza się do oceny zgodności zrealizowanego obiektu z zatwierdzonym projektem budowlanym i stwierdzenia, czy obiekt ten może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Zatem, ujawnienie tej kwestii nie może wpłynąć negatywnie na sytuację przedsiębiorcy. Subiektywne stanowisko inwestora nie jest w niniejszej sprawie wiążące dla organu pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. PINB udostępnił skarżącemu skan decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. Nr [...] po uprzednim dokonaniu anonimizacji w zakresie: nazwy inwestora, adresu i miasta w którym zlokalizowana jest inwestycja, numerów punktów sentencji decyzji, do których odnosi się uzasadnienie, braków wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie oraz stwierdzonych uchybień w przedłożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Pismem z dnia [...] września 2021 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej powoływana jako u.d.i.p.). Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego wniosku, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2000 zł oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi, po szczegółowym przedstawieniu stanu faktycznego, skarżący wskazał, że udzielona mu informacja, w wyniku zbyt obszernej anonimizacji stała się nieczytelna i utraciła swój informacyjny charakter. Utajnienie danych w zbyt szerokim zakresie spowodowało, że w istocie doszło do radykalnego ograniczenia w udostepnieniu wnioskowanych informacji. Ponadto zanonimizowane dane zostały w sposób wybiórczy i wewnętrzne sprzeczny, bowiem sam skarżący w złożonym wniosku wskazał adres i miasto w którym jest realizowana dana inwestycja, organ zaś raz dokonał animizacji tych danych a raz pominął. Anonimizacji została również poddana nazwa inwestora, mimo iż we własnej decyzji z dnia [...] maja 2021 r. organ sam wskazał nazwę tego podmiotu. Skarżący zaznaczył także, że mimo iż nie był do tego zobowiązany przy piśmie z dnia [...] lipca 2021 r. doręczonym organowi za pośrednictwem platformy ePUAP ponaglił tenże organ do udostępnienia pełnej treści decyzji, po uprzednim zanonimizowaniu w niezbędnym zakresie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że żądana informacja publiczna została udzielona skarżącemu w dniu [...] czerwca 2021 r. poprzez przekazanie, po uprzedniej anonimizacji zgodnie z zakresem wskazanym przez inwestora w piśmie z [...] maja 2021 r., skanu stosownej decyzji. Jednocześnie organ wskazał, że skarżący nie wniósł ponaglenia w niniejszej sprawie. Organ podkreślił również, że skarżący wielokrotnie występował do organu o udzielenie informacji publicznej w zakresie tej samej inwestycji, na które to wnioski organ odpowiadał przesyłając kopię żądanych dokumentów. W piśmie z dnia [...] października 2021 r., stanowiącej odpowiedź skarżącego do odpowiedzi na skargę, skarżący zaprzeczył, jakoby nie występował z ponagleniem do organu w dniu [...] lipca 2021, na dowód czego przedłożył powyższe pismo wraz z urzędowym potwierdzeniem przedłożenia. Na powyższą okoliczność skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarżący wskazał również, że owszem występował także z innymi wnioskami o udzielenie informacji publicznej – w dniu [...] marca 2021 r. i [...] lipca 2021 r i te wnioski zostały rozpatrzone w pełnym zakresie, natomiast przedmiotem skargi jest wniosek z [...] kwietnia 2021 r. który nie został prawidłowo rozpoznany do chwili obecnej. Skarżący wskazał także, że organ przyjmuje błędną datę złożenia skargi – decyduje o tym data wynikająca z urzędowego poświadczenia przedłożenia a nie dzień następny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotowa sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4 a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ma miejsce wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.). Ustawa definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. W literaturze przedmiotu zauważa się, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązany jest zatem każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez zobowiązane podmioty wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno–technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, wystarczy że o fakcie tym organ powiadomi wnioskodawcę zwykłym pismem. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi zatem wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminach odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynność oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych identycznie jak bezczynność w udzieleniu informacji publicznej traktuje się również przedstawienie informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku (vide wyrok z dnia 10 stycznia 2013 r., II SAB/Sz 51/12, pub. CBOSA), jak też brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w tym brak zawiadomienia strony wnioskującej – w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy i w drodze zwykłego pisma - o tym, że do jej wniosku nie mogą zostać zastosowane przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide wyrok WSA w Łodzi z 11 sierpnia 2015 r., II SAB/Łd 125/15, WSA w Białymstoku z 23 września 2014 r., II SAB/Bk 42/14, pub. CBOSA). W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że PINB jest organem, który mieści się w zakresie podmiotowym stosowania u.d.i.p., w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie budzi również wątpliwości, że treść decyzji czy postanowienia, wydawanych przez organ w zakresie swojej właściwości, mieści się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej, co również nie było kwestionowane przez strony. Istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy udostępnienie skarżącemu w dniu [...] czerwca 2021 r. skanu decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie, po uprzednim dokonaniu anonimizacji jej znacznych fragmentów, dotyczących zarówno danych identyfikujących inwestora, inwestycji jak i merytorycznych przesłanek wydania decyzji odmownej, stanowi prawidłową odpowiedź organu na wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2021 r. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie udzielona skarżącemu odpowiedź z dnia 28 czerwca 2021 r. nie spełniła wymogu udostępnienia informacji publicznej w świetle ustawy u.d.i.p. Zarzuty skarżącego w tym zakresie są zasadne, bowiem zakres dokonanej anonimizacji był tak obszerny, że w zasadzie poza uniemożliwieniem wnioskodawcy identyfikacji samego inwestora (skarżący posiadał wiedzę na temat szczegółowej lokalizacji inwestycji, co wynika z treści złożonego wniosku), uniemożliwił wnioskodawcy uzyskania konkretnej informacji publicznej tj. przesłanek dla których określona decyzja została wydana. Skarżący słusznie także wskazał na niekonsekwencję organu w zakresie dokonanej anonimizacji w zakresie położenia inwestycji, jak również samych danych inwestora, ujawnionych skarżącemu we wcześniej wydanej decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się, że w sytuacji wystąpienia okoliczności wynikających z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. możliwe jest udostępnienie informacji po wymazaniu tzw. danych wrażliwych, o ile nie niweczy to pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania konkretnej informacji publicznej (vide wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Sz 95/19, LEX nr 2763198). Anonimizacja określonych danych składających się na treść dokumentu jest uzasadniona, gdy czynność ta nie wykracza poza ograniczenia wynikającego z u.d.i.p. i jednocześnie nie pozbawia dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku (vide wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 maja 2020 r. sygn. akt II SAB/Bk 81/20, publ. CBOSA). Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z 3 marca 2020 r. sygn. akt I OSK 165/19, wskazując że anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, jest wypełnieniem obowiązków wynikających z u.d.i.p. tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentów waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy, nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek. Zdaniem sądu, taka sytuacja ma właśnie miejsce w niniejszej sprawie, bowiem żądany dokument niewątpliwie został pozbawiony waloru informacyjnego, który wynikał z wniosku skarżącego (tj. uzyskania kopii decyzji kończącej postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie). Z formy udzielenia tejże odpowiedzi – udostępnienia zanonimizowanego skanu decyzji – zarówno adresat odpowiedzi jak i sąd może jedynie przypuszczać (na podstawie akt całego postępowania, w tym treści decyzji odmownych) co było przyczyną aż tak daleko posuniętej anonimizacji, co nie powinno mieć miejsca. Anonimizacja decyzji, z uwagi na dobra chronione w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. nie może pozbawiać decyzji merytorycznej treści, a jeżeli zdaniem organu nie można w inny sposób przeprowadzić anonimizacji, wówczas organ powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W takiej sprawie sąd orzeka jedynie o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w sprawie, nie może natomiast rozstrzygać kwestii merytorycznych i nie określa w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa. Oznacza to, że sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność organu nie można nakazać organowi wydania określonej decyzji lub innego aktu (czynności) kończącej postępowanie (wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 211/11). Tym samym, w przedmiotowej sprawie, sąd nie może dokonywać ustaleń faktycznych i domniemywać, co zadecydowało o zamazaniu (anonimizacji) treści decyzji w sposób nieodpowiadający żądaniu skarżącego. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że w niniejszym postępowaniu sąd nie może kategorycznie wypowiadać się w kwestii istnienia bądź też nie istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa i czy rzeczywiście w przedmiotowej sprawie zachodziła przesłanka do ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Kwestia ta może być przedmiotem rozważań sądu jedynie przy rozpoznawaniu ewentualnej skargi na decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej. Tym niemniej zaznaczyć należy, czego najwyraźniej nie dostrzega organ, że w przedmiotowej sprawie dwukrotnie wypowiadał się WPINB w B. – w decyzji z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] uchylającej decyzję organu (PINB) i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia oraz w decyzji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] uchylającej kolejną decyzje organu (PINB) i zobowiązującą PINB do udostępnienia skarżącemu, po uprzedniej anonimizacji, informacji publicznej w postaci: kopii orzeczenia (decyzji, postanowienia). W uzasadnieniu obu decyzji WPINB wyraźnie wskazał, że ujawnienie treści pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego nie wpływa negatywnie na sytuację przedsiębiorcy (poprzez ujawnienie informacji o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym czy też mającą wartość gospodarczą). Zaznaczył również, że pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego w zakresie technicznym odnosi się bezpośrednio do udzielonego pozwolenia na budowę, a dane w nim zawarte, stosownie do art. 82b ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) są jawne i publikowane na stronie podmiotowej BIP urzędu obsługującego Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Od strony merytorycznej natomiast decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie lub odmawiająca udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego sprowadza się do oceny zgodności zrealizowanego obiektu z zatwierdzonym projektem budowlanym i stwierdzenia, czy obiekt ten może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Zatem, ujawnienie tej kwestii nie może wpłynąć negatywnie na sytuację przedsiębiorcy. Powyższymi decyzjami organu odwoławczego (a zatem także uzasadnieniami, a nie tylko sentencją) był związany PINB ponownie rozpatrując wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2021 r. – art. 138 § 2a k.p.a. Oznacza to, że udzielając skarżącemu informacji publicznej organ powinien był dokonać anonimizacji treści decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. z uwzględnieniem stanowiska PWINB zawartego w uzasadnieniu wydanych decyzji. Końcowo odnosząc się do wniosku skarżącego dotyczącego przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci ponaglenia z dnia [...] lipca 2021 r. sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Podnoszona przez skarżącego kwestia wniesienia ponaglenia do organu nie jest istotna w przedmiotowej sprawie, bowiem wymóg wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. nie znajduje zastosowania do spraw ze skarg na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Wynika to z faktu, że postępowanie w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem administracyjnym. Postępowanie to dotyczy ściśle realizacji konstytucyjnego prawa do informacji. Nadto, w postępowaniu tym przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie jedynie w odniesieniu do decyzji wydawanych w razie odmowy udzielenia informacji publicznej i umorzenia postępowania w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Postanowił tak jednoznacznie ustawodawca w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Z uwagi na to, że u.d.i.p. nie zawiera odesłania do stosowania k.p.a. w odniesieniu do całego postępowania o udostępnienie informacji publicznej, to, tak jak w poprzednim stanie prawnym nie miał zastosowania wymóg wniesienia zażalenia (art. 37 k.p.a.), tak i obecnie nie ma zastosowania przy wnoszeniu skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wymóg wniesienia ponaglenia (art. 37 k.p.a.). W tym stanie rzeczy, sąd stwierdził że zarówno w dacie wniesienia skargi jak i w dacie wyrokowania organ nie udostępnił żądanej informacji w postaci pełnego skanu decyzji, zaś udostępnienie zanonimiozowanego jej skanu nie odpowiadało żądaniu wniosku skarżącego i godziło w istotę tego żądania. Jednocześnie nie obowiązuje żadna decyzja odmawiająca udzielenia skarżącemu żądanej informacji. Takie zaniechanie wyczerpuje zatem znamiona bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, co uprawniało tutejszy sąd do zobowiązania PINB do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2021 r. w czternastodniowym terminie od daty zwrotu akt. W tym też zakresie orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. (pkt 1 i 2 wyroku). Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że czynnikami mogącymi mieć wpływ na ocenę charakteru naruszenia prawa przy bezczynności są: okres oczekiwania podmiotu pytającego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powody, dla których odpowiedź nie została udzielona, postawa pytanego organu przejawiająca lub nieprzejawiająca dobrej woli załatwienia wniosku, lekceważące powody niezałatwienia wniosku (vide wyroki: WSA w Warszawie z 17 czerwca 2015 r., II SAB/Wa 353/15, WSA w B. z 13 sierpnia 2015 r., II SAB/Bk 36/15, CBOSA). Skład orzekający w sprawie niniejszej stwierdził w pkt 3 wyroku, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ już 15 kwietnia 2021 r., a zatem po 14 dniach od złożenia wniosku, wydał pierwszą decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej. Również późniejsze czynności i działania organu, mimo iż ostatecznie nie doprowadziły do udzielenia skarżącemu żądanej informacji, były podejmowane sprawnie, o czym świadczy fakt, że w przeciągu dwóch miesięcy sprawa dwukrotnie była przedmiotem rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Nie można zatem mówić w tym zakresie o rażącym naruszeniu prawa. Tym niemniej, sąd postanowił uwzględnić wniosek skarżącego zawarty w skardze o wymierzenie organowi grzywny – na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. sąd ustalił jej wysokość na kwotę 300 zł, mając przede wszystkim na uwadze niestosowanie się przez organ do jasnych wytycznych zawartych w decyzjach organu odwoławczego w zakresie charakteru i zakresu informacji zawartych w decyzjach o pozwoleniu lub odmowie pozwolenia na użytkowanie. Zdaniem składu orzekającego wysokość tej grzywny spełni swą rolę represyjną (ukaranie za bezczynność), ale i prewencyjną, mającą na celu uniknięcie w przyszłości podobnych sytuacji związanych z rozpatrywaniem wniosków o udostępnienie informacji publicznej (pkt 4 wyroku). Orzeczenie o zwrocie kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw – 100 zł tytułem wpisu od skargi - opiera się o treść art. 200 p.p.s.a. (pkt 5 wyroku).