II SAB/Bk 14/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Starosty H. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę H. do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosku Skarżącej K. R. z dnia [...] stycznia 2017 roku w zakresie punktu 4 wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 4. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skarga na bezczynność Starosty H. została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych: Pismem z dnia 3 stycznia 2017 r. K. R. (powoływana dalej jako "Skarżąca") zwróciła się do Starosty H. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: merytorycznego uzasadnienia przyznania nagrody w 2015 r. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w H. w kwocie 5.625 zł brutto ze szczegółowym opisem co najmniej czterech przypadków, za jakie inicjatywy i realizację jakich zadań Powiatowy Inspektor otrzymał tę nagrodę; jakie kroki i działania podjął Starosta H. wobec Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H., który zmarnotrawił środki publiczne w kwocie 7.200 zł w związku z prowadzeniem przez niego postępowań administracyjnych z rażącym naruszeniem prawa, co zostało stwierdzone przez WSA w Białymstoku oraz utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnymi wyrokami: z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 2095/14 grzywna 3.000 zł, koszt skargi kasacyjnej 500 zł, wpis sadowy 100 zł. Razem 3.600 zł; z dnia 19 czerwca 2015 sygn. akt II OSK 3094/14 grzywna 3.000 zł, koszt skargi kasacyjnej 500 zł, wpis sądowy 100 zł. Razem 3.600 zł; wyjaśnienia, czy Starosta H., podejmując decyzję o wypłaceniu nagrody opisanej w pkt. 1 brał pod uwagę fakt zmarnotrawienia środków budżetowych oraz naruszenia przepisów prawa przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H., co wykazały postępowania sądowo-administracyjne, a jeśli zaś zostało to przez Starostę uwzględnione, to czy i w jaki sposób Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. był dyscyplinowany; wyjaśnienia, czy decyzja dotycząca opłacenia grzywien i pozostałych kosztów związanych z oddalonymi przez NSA skargami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H., była wsparta Uchwałą podjętą przez Radę Powiatu - jeśli tak, bardzo proszę o kserokopię Uchwały, jeśli zaś nie, proszę o wyjaśnienie, kto konkretnie zadecydował o tym, nałożone na organ grzywny opłacić ze środków budżetowych; jakie kroki i działania podjął Starosta H. w związku z nagannym zachowaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w stosunku do interesantów, o czym był informowany przez samych zainteresowanych (miało to miejsce w dniu 2 października 2015 r.). Skarżąca wnosiła ponadto o przesłanie kserokopii dokumentów (jeśli takowe powstały) w odniesieniu do wszystkich spraw opisanych we wszystkich powyższych punktach oraz - w odniesieniu do punktu 1 - ponowiła prośbę o szczegółowy opis podjętych decyzji w kwestii wypłacenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego nagrody w tak znacznej wysokości. W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta H. pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. ustosunkował się do wszystkich postawionych pytań wyjaśniając: Ad. 1) Przyznawanie nagród kierownikom jednostek organizacyjnych, służb i inspekcji, w tym inspektorowi nadzoru budowlanego reguluje rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie zasad wynagradzania pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek z dnia 2 lutego 2010r. (Dz.U.Nr 27, poz. 134). Zgodnie z zapisami rozporządzenia Starosta H. przyznał w 2015 roku nagrodę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego za całokształt pracy; Ad. 2) Podejmowanie działań przez Starostę "w związku ze zmarnotrawionymi środkami budżetowymi" wykracza poza zakres kompetencji Starosty. Prawidłowość wykorzystania dotacji celowych przekazywanych z budżetu Wojewody P. na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami realizowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. zgodnie z ustawą o kontroli w administracji rządowej, ustawą o wojewodzie i administracji rządowej w województwie oraz ustawą o finansach publicznych może kontrolować tylko Wojewoda Podlaski; Ad. 3) Rada Powiatu H. na sesji w dniu 17 grudnia 2015r., po rozpatrzeniu skargi na działalność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H., uznała, że skarga jest bezzasadna i wobec tego nie podjęto kroków wynikających z art. 35 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym; Ad. 4) Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w H. na swoją działalność otrzymuje środki finansowe z budżetu państwa, przyznawane w formie dotacji celowej przez Wojewodę P. Rada Powiatu H. uchwałą w sprawie zmian w budżecie, na wniosek wojewody dokonuje zmian w budżecie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa; Ad. 5) Sprawa związana "z nagannym zachowaniem Powiatowego Inspektora Naporu Budowlanego w H. " oraz "nagannego zachowania pracowników PINB w H. " była przedmiotem analizy Komisji Rady na wspólnym posiedzeniu w dniu 14 grudnia 2015r. oraz na sesji Rady Powiatu w dniu 17 grudnia 2015r. Starosta H. i Rada Powiatu H. nie są właściwe do rozpatrywania skarg na pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w H. Do rozpatrzenia i załatwienia skargi w zakresie dotyczącym pracowników właściwy jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. jako zwierzchnik służbowy pracowników inspektoratu. W dniu 27 stycznia 2017 r. Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty H. polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej w opisanym wyżej zakresie, wnosząc o: 1. zobowiązanie Starosty H. o udzielenie żądanej informacji publicznej zgodnie z obowiązującym prawem; 2. zobowiązanie Starosty H. do ukarania dyscyplinarnego pracownika za niewłaściwe załatwienie wniosku Skarżącej; 3. stwierdzenie, bezczynności Starosty oraz stwierdzenie, że bezczynność Starosty H. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zwrot Skarżącej wszystkich kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku wraz ze zwrotem kosztów dojazdu w związku ze stawieniem się na rozprawie sądowej. W ocenie Skarżącej Starosta H. w piśmie z dnia 16 stycznia 2017 r. nie udzielił odpowiedzi na żadne z postawionych pytań we wniosku o informację publiczną, a przesłane informacje nie zawierają żadnych konkretnych odpowiedzi. Organ nie wskazał przede wszystkim ani jednego przykładu innowacyjności, zaangażowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w realizację zadań, za które Inspektor otrzymał gratyfikację. W odpowiedzi na skargę Starosta H. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że udostępnił wszystkie żądane przez Skarżącą informację będące w jego posiadaniu. Wyjaśnił, że na każdy z punktów wniosku zostały udzielone odpowiedzi, natomiast organ nie komentował żądanych informacji zgodnie z oczekiwaniami Skarżącej, a udzielił informacji zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. Skarżąca odstąpiła od żądania zwrotu kosztów stawiennictwa na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.; dalej: u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza zatem, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno - technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zasadnym jest zatem stanowisko, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2917/12). Uwzględniając powyższe Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc z kolei do merytorycznego jej rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi Skarżąca uczyniła w niniejszej sprawie bezczynność Starosty H. w udzieleniu jej informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 3 stycznia 2017 r. Wniosek ten zawierał z kolei wezwanie do: 1) merytorycznego uzasadnienia przyznania nagrody w 2015 roku Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w H. w kwocie 5 625 zł brutto ze szczegółowym opis co najmniej czterech przypadków, za jakie inicjatywy i realizację jakich zadań Inspektor otrzymał tę nagrodę; 2) wskazania kroków i działań podjętych przez Starostę H. wobec Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H., który zmarnotrawił środki publiczne w kwocie 7 200 zł w związku z prowadzeniem przez niego postępowań administracyjnych z rażącym naruszeniem prawa, co zostało stwierdzone przez WSA w Białymstoku oraz utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny; 3) wyjaśnienia, czy Starosta H., podejmując decyzję o wypłaceniu nagrody opisanej w pkt. 1 wziął pod uwagę fakt zmarnotrawienia środków budżetowych oraz naruszenia przepisów przez przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H.; 4) wyjaśnienia, czy decyzja dotycząca opłacenia grzywien i pozostałych kosztów związanych z oddaleniem przez NSA skarg Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H., była wsparta Uchwałą podjętą przez Radę Powiatu - jeśli tak, to przedłożenia kserokopię takiej Uchwały, jeśli zaś nie, to wyjaśnienia, kto konkretnie zadecydował o tym, aby nałożone na organ grzywny opłacić ze środków budżetowych; 5) wskazania, jakie kroki i działania podjął Starosta H. w związku z nagannym zachowaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w stosunku do interesantów. W tym miejscu należy przypomnieć, że zasady udzielania informacji publicznej, jak wskazano już wyżej, reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej, która definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął on żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się także pogląd, który w pełni akceptuje Sąd w niniejszej sprawie, że na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować także udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 57/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 6/14, Lex nr 1474351; wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności za oczywiste należy uznać, że Starosta H., jako organ administracji publicznej, jest jednym z podmiotów zobowiązanych do realizacji gwarancji zapewniających dostęp do informacji publicznej, wskazanych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Analizując natomiast wniosek Skarżącej z punktu widzenia przedmiotowego przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy będzie natomiast każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, ale – co należy podkreślić w kontekście zarzutów skargi - nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn., akt I OSK 2445/11, Lex nr 1264728). Uwzględniając powyższą definicję Sąd zakwalifikował żądane przez Skarżącą informacje jako informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c, d i f ustawy). W przedmiotowej sprawie nie budzi też wątpliwości, że organ pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. udzielił w pkt 1 – 5 odpowiedzi na wniosek Skarżącej. Dokonując analizy tegoż pisma Sąd doszedł do wniosku, że wyczerpuje one zakres żądania strony skarżącej co do udostępnienia informacji publicznej zawartej w pkt 1, 2, 3 i 5 wniosku. Organ w powołanym wyżej piśmie wskazał bowiem szczegółowo, po pierwsze podstawę przyznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w H. nagrody w 2015 roku (pkt 1), po drugie uzasadnił, że prawidłowość wykorzystania dotacji celowych przekazywanych z budżetu Wojewody P. na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami realizowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. zgodnie z ustawą o kontroli w administracji rządowej, ustawą o wojewodzie i administracji rządowej w województwie oraz ustawą o finansach publicznych może kontrolować tylko Wojewoda P. (pkt 2); po trzecie wyjaśnił, że Rada Powiatu H. na sesji w dniu 17 grudnia 2015r., po rozpatrzeniu skargi na działalność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H., uznała, że skarga jest bezzasadna (pkt 3) oraz szczegółowo uzasadnił, iż sprawa związana "z nagannym zachowaniem Powiatowego Inspektora Naporu Budowlanego w H. i pracowników" była przedmiotem analizy Komisji Rady na wspólnym posiedzeniu w dniu 14 grudnia 2015r. oraz na sesji Rady Powiatu w dniu 17 grudnia 2015r., a Starosta H. i Rada Powiatu H. nie są właściwe do rozpatrywania skarg na pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w H. (pkt 5). Lektura udzielonej w dniu 16 stycznia 2017 r. odpowiedzi uzasadnia zatem ocenę, iż organ udostępnił informację publiczną w zakresie pkt 1, 2, 3 i 5 wniosku Skarżącej. Wyżej wskazane powody stanowiły podstawę do oddalenia skargi w tej części na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku. Natomiast stanu bezczynności organu Sąd dopatrzył się w zakresie załatwienia pkt 4 wniosku Skarżącej dotyczącego wyjaśnienia, czy decyzja dotycząca opłacenia grzywien i pozostałych kosztów związanych z oddaleniem przez NSA skarg Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H., była wsparta Uchwałą podjętą przez Radę Powiatu - jeśli tak, to przedłożenia kserokopię takiej Uchwały, jeśli zaś nie, to wyjaśnienia, kto konkretnie zadecydował o tym, aby nałożone na organ grzywny opłacić ze środków budżetowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że odpowiedź organu zawarta w pkt 4 pisma z dnia 16 stycznia 2017 r., a wskazująca, że "Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w H. na swoją działalność otrzymuje środki finansowe z budżetu państwa, przyznawane w formie dotacji celowej przez Wojewodę Podlaskiego. Rada Powiatu H. uchwałą w sprawie zmian w budżecie, na wniosek wojewody dokonuje zmian w budżecie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa" jest wymijająca i nie dotyczy sedna żądanej przez Skarżącą – informacji. Tym samym należy uznać, że organ w terminie zakreślonym przez ustawodawcę nie udostępnił żądanej w pkt 4 wniosku - informacji, nie prolongował terminu jej udostępnienia, ani nie wydał decyzji odmownej. Oznacza to, że Starosta H. dopuścił się bezczynności w załatwieniu pkt 4 wniosku Skarżącej z dnia 3 stycznia 2017 r. i stan ten nie ustał do dnia wydania niniejszego wyroku. Zgodnie zaś z art. 149 § 1 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględniając powyższe Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.– zobowiązał Starostę H. do załatwienia pkt 4 wniosku Skarżącej z dnia 3 stycznia 2017 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku (pkt 1 sentencji wyroku). Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt 3 sentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 4 sentencji wyroku) – uwzględniając fakt, iż Starosta nie pozostawił wniosku Skarżącej bez odpowiedzi, lecz się do niego dość szybko i szczegółowo ustosunkował, a niezgodny z prawem sposób rozpoznania wyłącznie pkt 4 tego wniosku wynikał nie tyle z lekceważenia przepisów prawa, ile raczej z błędnej interpretacji wniosku. Końcowo należy zasygnalizować, że wyrok w sprawie ze skargi na bezczynność organu nie przesądza w żaden sposób o merytorycznym rozpoznaniu wniosku skarżącej. Sąd orzekając o obowiązku rozpoznania wniosku skarżącej, nie może nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącej (tak m.in. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001 r., I SAB 37/00, LEX nr 75532 i wyrok NSA z dnia 13 listopada 2000 r., II SAB 115/00, LEX nr 53959). Tym samym pozostaje otwarta kwestia w jaki sposób pkt 3 wniosku Skarżącej zostanie przez organ rozpoznany.