II SAB/Bk 174/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T. L. na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w przedmiocie wypłaty dopłaty do wypoczynku oddala skargę U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] listopada 2017 r. T. L. (dalej powoływany jako: "skarżący") wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w przedmiocie odmowy wypłaty dopłaty do wypoczynku za lata 2015, 2016 i 2017, wnioskowanej przez niego w raporcie z dnia [...] lipca 2017 r. Skarżący zarzucił ww. organowi uporczywe przeciąganie załatwienia tego wniosku, w efekcie zaniechanie/odmowę wydania decyzji administracyjnej w stosownym czasie wraz z pouczeniem o możliwości jej zaskarżenia. Powyższe działania organu mają na celu utrudnienie mu dochodzenia należnego świadczenia. Końcowo skarżący podkreślił, że wprawdzie przyznanie świadczeń socjalno – bytowych ma charakter czynności materialno – technicznych, a więc nie wymaga formy decyzji administracyjnej, to jednak w sytuacji odmowy dokonania tej czynności na skutek uznania, że uprawnienie to nie przysługuje, organ zobowiązany jest do wydania stosownej decyzji. W niniejszej sprawie takie rozstrzygnięcie nie zapadło, stąd też organ pozostaje w bezczynności. Do złożonej skargi, skarżący dołączył raport z dnia [...] lipca 2017 r. o wypłatę omawianego świadczenia, odpowiedz organu na to pismo z dnia [...] lipca 2017 r., kolejny pismo - wniosek z dnia [...] sierpnia 2017 r. o wypłatę dopłaty za wypoczynek za lata 2015 i 2016 oraz "skargę" (ponaglenie) z dnia [...] lipca 2017 r. złożoną do P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w sprawie nieterminowego załatwiania jego wniosku przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Organ wyjaśnił, że w dniu .. sierpnia 2017 r. skarżący złożył do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B. wniosek o wypłatę dopłaty do wypoczynku za rok 2015 i 2016. W następstwie rozpoznania ww. wniosku, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] odmówił przyznania dopłaty do wypoczynku za rok 2015 i 2016. Organ I instancji uzasadnił swoje rozstrzygnięcie tym, że skarżący nie wykonywał obowiązków służbowych od dnia [...] grudnia 2014 r. ze względu na zwolnienia lekarskie, a następnie zwolnienie z obowiązku stawiania się do służby i wykonywania związanych z nią obowiązków na skutek trwającej procedury dotyczącej uzyskania orzeczenia właściwej Komisji Lekarskiej w przedmiocie zdolności do służby. Skarżący powyższą decyzję otrzymał w dniu [...] września 2017 r. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, który decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. T. L. osobiście odebrał decyzję II instancji w dniu [...] listopada 2017 r., a następnie w dniu [...] listopada 2017 r. wniósł bezpośrednio do WSA w Białymstoku skargę na bezczynność organu w przedmiocie braku działania Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B. w zakresie wypłaty przedmiotowego świadczenia. Dodatkowo organ wskazał, że na mocy decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] wydanej w sprawie świadczeń pieniężnych należnych z tytułu zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, stronie skarżącej został wypłacony ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w latach 2014-2017. Jednocześnie z uwagi na treść § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 września 2001 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych, przysługujących strażakowi Państwowej Straży Pożarnej oraz członkom jego rodziny (Dz.U. z 2001 r., Nr 116, poz. 1248 ze zm.) nie przyznano stronie skarżącej dopłaty do wypoczynku za lata 2015 i 2016. Natomiast T. L. nigdy nie złożył wniosku o wypłatę dopłaty do wypoczynku za 2017 r., dlatego też skarga w tym zakresie jest niezrozumiała. W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że organ nie podjął działań przewidzianych przepisami prawa w zakresie żądania wypłaty dopłaty do wypoczynku. Sprawę zarówno na etapie organu I instancji, jak również w postepowaniu odwoławczym rozpatrzono w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podnieść należy, iż celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była możliwość wyposażenia jednostki w skuteczne narzędzie przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Chodziło zatem o poddanie kontroli sądowej takiej sytuacji, w której organ w prawnie określonym terminie nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub też gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub czynności (T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005. s. 86). A zatem celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do takiej sytuacji, w której organ podejmie nakazane prawem akty lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Natomiast skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu – 151 p.p.s.a, bowiem Sąd stwierdza brak merytorycznych podstaw do wydania wyroku przewidzianego w art. 149 p.p.s.a (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., I SAB/Wa 17/04, LEX nr 189775; wyrok WSA w Opolu z dnia 7 listopada 2005 r., II SAB/Op 13/05, ONSAiWSA 2006/4/104). Dodać przy tym należy, że oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Z powyższego przepisu wynika zatem, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w konkretnym przypadku nie zaistniały opisane na wstępie przesłanki do uznania, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w B. pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r., ponowionego w dniu [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie wypłaty dopłaty za urlop wypoczynkowy za lata 2015 i 2016. Jak wynika bowiem z akt sprawy, początkowo na wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r. organ udzielił pisemnej odpowiedzi w dniu [...] lipca 2017 r., a następnie wobec ponownego wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. - wydał merytoryczne rozstrzygnięcie stanowiące jego załatwienie, w postaci decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia w postaci dopłaty do wypoczynku za rok 2015 i 2016. Powyższa decyzja na skutek odwołania skarżącego została utrzymana w mocy decyzją P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] października 2017 r. Skarga zaś na bezczynność organu wpłynęła do Sądu w dniu [...] listopada 2017 r., a zatem już po podjęciu wyżej opisanej decyzji. W świetle powyższego, niezależnie od oceny podjętych w sprawie czynności oraz wydanych rozstrzygnięć, trudno zdaniem Sądu uznać, iż Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w B. w momencie wniesienia skargi do Sądu pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. W okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć bowiem należy, że żądanie skarżącego zostało w całości skonsumowane poprzez wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. we wnioskowanym zakresie. Powyższe ustalenia wyłączają zatem możliwość uwzględnienia skargi, co wynika a contario z przepisu art. 149 ustawy p.p.s.a. Jak już bowiem wyżej wskazano, zgodnie z jego treścią, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności. Skoro w konkretnym przypadku organ w następstwie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2017 r., ponowionego w dniu [...] sierpnia 2017 r. wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r., to obecnie nie można zobowiązać go po raz kolejny do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W tym miejscu zauważyć należy, że postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając skargę tego rodzaju, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydawanego przez ten organ aktu czy podejmowanych czynności. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem kontroli sądowej nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjęcia działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie (tak: J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004. s. 28). Stąd też nie załatwienie żądania skarżącego zgodnie z jego oczekiwaniem nie stanowi o bezczynności organu. W tym stanie rzeczy, Sąd nie dopatrzył się bezczynności zaskarżonego organu, dlatego też na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.