II SAB/Bk 175/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi W. T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Ł. w przedmiocie rozbiórki wiaty na sąsiedniej nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący – W. T. wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie rozbiórki wiaty na sąsiedniej nieruchomości Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 grudnia 2021 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braku formalnego skargi przez wykazanie, że wyczerpał środek zaskarżenia na bezczynność przez złożenie ponaglenia do właściwego organu oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że odpisy powyższych wezwań doręczono skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego (dwukrotne awizo). Przesyłkę zawierającą te wezwanie awizowano po raz pierwszy w dniu 22 grudnia 2021 r. W dniu 30 grudnia 2021 r. przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie odesłano ją nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie" (akta sądowe – k. 21). Pomimo upływu terminu wezwania pozostały bezskuteczne, bowiem brak formalny skargi nie został uzupełniony, a wpis nie został uiszczony. Wpis nie wpłynął do chwili obecnej, co potwierdzone zostało przez Odział Finansowo – Budżetowy tutejszego sądu w piśmie z 26 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia wymogów formalnych. W przypadku skargi dotkniętej brakami formalnymi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Nadto wskazać należy, że w myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z § 3 tego przepisu skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., to znaczy złożyła stosowne ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (vide: postanowienie NSA z 8 lutego 2021 r., I OSK 2754/20, pub. CBOSA). Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15, pub. CBOSA). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało uznane za doręczone z upływem czternastego dnia, liczonego od daty pierwszego awizo, tj. z dniem 5 stycznia 2022 r., jak o tym stanowi art. 73 § 1 i § 4 P.p.s.a. Termin do uzupełninia braków skargi upłynął bezskutecznie w środę 12 stycznia 2022 r. Skarżący nie uzupełnił braków skargi przez wykazanie, że wniósł ponaglenie i nie uiścił wpisu od skargi, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.