II SAB/Bk 22/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. w przedmiocie pomocy społecznej - oddala skargę.- Skargą złożoną w dniu 22 lutego 2005 roku pan K. M. zarzucił Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. bezczynność polegającą na nierozpoznaniu w całości jego wniosku z dnia 17 września 2004 roku o przyznanie zasiłku zgodnie z art. 36 ustawy o pomocy społecznej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podając, że wniosek strony z dnia 17 września 2004 roku został załatwiony dwoma decyzjami. I tak decyzją z dnia [...] września 2004 roku nr [...] został panu K. M. przyznany zasiłek celowy na częściowe zaspokojenie potrzeb w zakresie żywności, środków czystości, higieny i leków w wysokości 100 zł, który to po uprawomocnieniu się decyzji został odebrany w dniu 19 października 2004 roku. Ponadto decyzją z dnia [...] listopada 2004 roku nr [...] został panu K.M. przyznany zasiłek okresowy od września do grudnia 2004 roku, który to również został wypłacony panu K. M. w dniu 5 stycznia 2005 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna w sprawie, w której przepis prawa przewiduje działanie organu administracyjnego, zaś organ pozostaje w zwłoce lub odmawia podjęcia działania. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu (decyzji, postanowienia lub innego aktu) lub nie podejmuje stosowniej czynności (vide: pogląd wyrażony w Komentarzu do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa T. Wosia, H. Krysiak-Malczyk i M. Romańskiej, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest przy tym, czy organ nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla jej załatwienia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1987r., sygn. SAB 23/87-ONSA 1988, Nr 1, poz. 13). Nadto skarga może być wniesiona dopiero po wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, co wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami kodeksu administracyjnego, jest co do zasady zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa. Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w ustalonym w myśl art. 36 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W przedmiotowej sprawie skarżący spełnił wymóg wyczerpania trybu przed wniesieniem skargi, bowiem wnosząc odwołanie do Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. od decyzji [...] z dnia [...] listopada 2004 roku, w tym samym piśmie złożył skargę na bezczynność tego organu w rozpatrywaniu jego wniosków w okresie od miesiąca maja do listopada 2004 roku. Skargę tą należało więc potraktować jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w przewidzianym terminie. Przechodząc do meritum podkreślić należy, iż do bezczynności organu w niniejszej sprawie nie doszło. Wniosek skarżącego z dnia 17 września 2004 roku został rozpoznany już w dniu [...] września 2004 roku, kiedy to wydano decyzję nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego i decyzję nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na częściowe zaspokojenie niezbędnych potrzeb. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiłku celowego nie zostało zaskarżone i po uprawomocnieniu się decyzji pan K. M. odebrał w dniu 19 października 2004 roku zasiłek celowy. Decyzja zaś w przedmiocie zasiłku okresowego nr [...], na skutek odwołania pana K. M., w dniu [...] października 2004 roku została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchylona w całości i przekazana do ponownego rozpatrzenia (nr [...]). Po zaskarżeniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 27 stycznia 2005 roku w sprawie sygn. akt II SA/Bk 784/04, skargę pana K. M. oddalił. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w przedmiocie zasiłku okresowego decyzją z dnia [...] listopada 2004 roku nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. przyznał skarżącemu zasiłek okresowy od września do grudnia 2004 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...] grudnia 2004 roku w sprawie nr [...] pozostawiło odwołanie skarżącego od tej decyzji bez rozpoznania. Zasiłek przyznany tą decyzją został odebrany przez skarżącego w dniu 5 stycznia 2005 roku. Na skutek zaskarżenia powyższego rozstrzygnięcia z dnia [...] grudnia 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w dniu 3 marca 2005 roku w sprawie sygn. akt II SA/Bk 14/05 uchylono zaskarżone postanowienie o pozostawieniu odwołania skarżącego bez rozpoznania. Jak wynika z informacji nadesłanej z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych odwołania – złożenie jego odpisu, postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2006 roku nr [...] stwierdzono niedopuszczalność odwołania skarżącego (k. 49 akt sprawy).. Przedstawiony tok czynności podejmowanych przez organy administracji, w związku ze złożonym przez skarżącego w dniu 17 września 2004 roku wnioskiem o przyznanie zasiłków z art. 36 ustawy o pomocy społecznej jednoznacznie wskazuje, iż nie może być mowy o bezczynności organu. Wydane bowiem przez organ I instancji decyzje z dnia [...] września 2004 roku dotyczyły wniosku skarżącego z dnia 17 września 2004 roku. Organ zatem w prawnie określonym terminie podjął niezbędne w sprawie czynności, przeprowadził postępowanie administracyjne, które zostało zakończone wydaniem dwóch decyzji, jednej w przedmiocie zasiłku okresowego i drugiej w przedmiocie zasiłku celowego. Skarżący powyższe świadczenia odebrał. Nadto skarżący miał możliwość skarżenia tych decyzji w postępowaniu odwoławczym i z tej możliwości skorzystał. Wówczas to również mógł ewentualnie podnosić argumenty dotyczącego nie rozpoznania całości wniosku z dnia 17 września 2004 roku. W przedstawionych okolicznościach organy pomocy społecznej podjęły więc wszelkie działania przewidziane przepisami prawa, skutkujące wydaniem decyzji administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, jakoby organ I instancji pozostawał bezczynny w sprawie wszczętej wnioskiem strony z dnia 17 września 2004 roku jest oczywiście nieuzasadnione i dlatego skarga podlegała oddaleniu (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).