II SAB/Bk 23/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Roleder po rozpoznaniu w dniu 4 września 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. M. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a: -odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. (data wpływu do Sądu – [...] czerwca 2007r.) J. M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w sprawach choroby zawodowej wzroku i choroby zawodowej raka skóry u skarżącego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, iż organ państwowy nie reaguje - mimo wniosków skarżącego – na przedłużające się od wielu miesięcy wydawanie obiektywnych opinii lekarskich oraz nie sporządził syntetycznego dochodzenia epidemiologicznego, a ponadto niesłusznie odmówił przekazania wykonania opinii lekarskiej w sprawie choroby zawodowej raka skóry do szpitala COZL w L., gdzie aktualnie leczy się skarżący. W konkluzji J. M. M. zwrócił się do Sądu o wydanie stosownych dyspozycji i zaleceń organowi celem praworządnego i terminowego (zgodnie z terminami ustawowymi) załatwienia spraw orzecznictwa lekarskiego oraz wydania decyzji. Zdaniem skarżącego ewidentne jest w konkretnej sprawie, iż organ państwowy - PPIS w B. po dwóch wyrokach: NSA z dnia 12 października 1999 r. sygn. akt I SA 291/99 i WSA w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 142/06 po raz trzeci narusza naczelną zasadę postępowania administracyjnego, dając tym sposobem orzecznictwu lekarskiemu możliwość nieobiektywnego i występnego działania. W kolejnych pismach procesowych skarżący dokonał sprecyzowania wniesionej skargi, a także wskazał na dodatkowe zalecenia kierowane pod adresem organu I instancji, wnosząc o ich uwzględnienie przez Sąd w formułowanym orzeczeniu (pisma z dnia: [...] lipca 2007 r., [...] lipca 2007 r., [...] sierpnia 2007 r., [...] sierpnia 2007 r., [...] sierpnia 2007 r.). W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. wniósł o odrzucenie skargi w związku z jej niedopuszczalnością lub o jej oddalenie w całości. Organ podkreślił, iż przedmiotowa skarga została wywiedziona bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia. W niniejszej sprawie przysługiwało bowiem zażalenie na przewlekłość postępowania organu I instancji do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B., jednakże skarżący takiego środka nie wnosił. Tym samym skargę jako przedwczesną uznać należy za niedopuszczalną i z tych względów powinna ona zostać odrzucona. W dalszej części odpowiedzi na skargę szczegółowo przedstawiono czynności, które podjęto w konkretnej sprawie, a które zostały zalecone organowi w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 22 czerwca 2006 r. uchylającym decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] listopada 2005 r. (nr 29N). Końcowo podniesiono, iż organ dokłada wszelkich starań, aby w sposób rzetelny wyjaśnić sprawę. Czasochłonność dokonywanych czynności wynika jednakże z ich specyfiki oraz ilości składanych przez skarżącego wniosków. W wykonaniu natomiast wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie czy skarżący składał zażalenie na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. do organu nadrzędnego, J. M. M. w piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. oświadczył, iż nie składał takiego zażalenia adresowanego bezpośrednio do organu nadrzędnego. Skarżący podał, iż kierował do PPIS w B. pisma powtórne, które w jego ocenie powinny zostać potraktowane jako zażalenia i wezwania, co do naruszenia prawa. Jednocześnie do odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący dołączył zażalenie opatrzone datą [...] lipca 2007 r. skierowane do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie bezczynności PPIS w B. w sprawie chorób zawodowych wzroku i raka skóry u skarżącego, wobec nie załatwienia spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dn. 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta, sprawowana jest wyłącznie pod względem zgodności wydawanych aktów z przepisami prawa, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność oznaczony jest w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 powołanej ustawy. Skarga ta może być wniesiona w wyniku nie wydania przez organ w określonym przepisami terminie: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę, co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dodatkowo do wniesienia skargi na bezczynność konieczne jest spełnienie warunku zawartego w treści art. 52 § 1 ustawy stanowiącego, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Treść § 2 omawianego przepisu wyjaśnia, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. W tym stanie prawnym uznać należy, iż skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku winien wyczerpać środki prawne przewidziane w art. 37 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa, stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy. Wniesienie tego środka odwoławczego stanowi warunek formalny wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą na bezczynność organu do sądu administracyjnego, niezależnie od pozytywnego czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Skarga na bezczynność została złożona do WSA w Białymstoku w dniu [...] czerwca 2007 r., natomiast zażalenie kierowane do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie bezczynności PPIS w B. w sprawie chorób zawodowych wzroku i raka skóry u skarżącego opatrzone datą [...] lipca 2007 r. zostało dołączone do akt sprawy sądowej w dniu [...] lipca 2007 r. (data wpływu do Sądu), a zatem już po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu. W tym stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, iż wymóg art. 52 § 1 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został w konkretnej sprawie spełniony, albowiem w dacie wniesienia skargi na bezczynność jakiekolwiek postępowanie zażaleniowe nie zostało wszczęte. Niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi sądowej – środka zaskarżenia (zażalenia na bezczynność organu) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi (tak: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2005r., sygn. akt I SAB/Wa 176/04, Lex nr 165023). Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez zachowania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym była zatem niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.