II SAB/Bk 27/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Katarzyna Luto-Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę. W dniu 08 czerwca 2009 r. S. S. złożył wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o udostępnienie informacji publicznej, formułując wniosek w sposób następujący: "Jakie postępowanie administracyjne jest prowadzone w stosunku do U.G. T. dotyczące zespołu boisk przy Szkole Podstawowej w T. Jakie zostały wydane postanowienia i decyzje w tej sprawie." W części wniosku dotyczącej sposobu i formy udostępnienia informacji wnioskodawca zakreślił kwadrat "kserokopia" oraz dopisał: "Kserokopie wszystkich dokumentów w tej sprawie, oprócz dokumentacji technicznej." Pismem z dnia 15 czerwca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. poinformował S. S., że informacje których się on domaga nie stanowią informacji publicznej, a zatem nie ma w stosunku do nich zastosowania ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu S. S. zarzucił bezczynność Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M., gdyż nie udzielono mu informacji na pisemny wniosek. Zdaniem skarżącego pismo organu z dnia 15 czerwca 2009 r. jest potwierdzeniem tej bezczynności. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji. Wraz z pismem z dnia 30 czerwca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przesłał skarżącemu poświadczone za zgodność z oryginałem kopie trzech decyzji administracyjnych oraz kopię postanowienia – dotyczących zespołu sportowego w T. Na rozprawie przed tut. Sądem skarżący podtrzymał skargę, gdyż - jego zdaniem - po jej wniesieniu otrzymał niekompletne dokumenty. Jednocześnie potwierdził, że otrzymał pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., z dnia 30 czerwca 2009 r., wraz z poświadczonymi za zgodność z oryginałem kopiami orzeczeń w tym piśmie wskazanych. Pełnomocnik organu poinformowała, że równolegle ze skargą skarżący złożył odwołanie od pisma z dnia 15 czerwca 2009 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy nakazał dostarczyć skarżącemu dokumenty, które zostały mu przesłane jeszcze przed doręczeniem orzeczenia organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika, gdyż do skutecznego wniesienia skargi nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie danego organu do usunięcia naruszenia prawa, w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Termin 14 - dniowy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o jakim mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowi lex specialis w stosunku do art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, regulującego terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Dopiero niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ww. ustawy, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza, że pozostaje on w bezczynności (wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust.1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż przy wykładni pojęcia "informacja publiczna" należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, w myśl którego prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Informację publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy strefy faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań a także te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. (por: postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., II SAB 105/02, Lex 137863, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., II SAB/Wa 175/06, Lex 340013 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., II SAB/Wa 1/06, Lex 197599). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż charakter informacji, o udzielenie której wystąpił skarżący odpowiada przedstawionej wyżej definicji informacji publicznej. Orzeczenia wydawane w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza dotyczące inwestora, którym jest gmina, bez wątpienia są wiadomością "wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne". A zatem jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych, stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Powyższe stanowisko prezentowane jest w szeregu orzeczeniach sądów administracyjnych, jak i doktrynie prawa (np.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., II SA/Wa 221/04, Lex 146742, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2005 r., IV SA/Po 1541/04, niepubl., a także: I. Kamieńska, M. Rozbicka - Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej, Wydawnictwo "Lexis Nexis", wyd. 1, Warszawa 2007, str. 22, 24 i 75). Sąd w składzie obecnym w pełni to stanowisko aprobuje. Według ustawy udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności (art. 7 ust. 1 ustawy). Natomiast odmowa udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1) następuje w formie decyzji administracyjnej wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Pod pojęciem "odmowy udostępnienia informacji publicznej" należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności (vide: wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, Monitor Prawniczy z 2003 r. Nr 5, poz. 195). W sytuacji natomiast, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej z tego powodu, że nie dysponuje żądanymi informacjami, wówczas forma decyzji administracyjnej przewidziana dla odmowy udzielenia informacji nie jest wymagana. Podobnie, stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, skutkują jedynie koniecznością powiadomienia wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (tak: NSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059.02 niepublik., wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 200 7r. sygn. akt II SA/Wa 162/07, niepublik.). W rozpoznawanej sprawie organ w ustawowym terminie 14 dni, od daty złożenia wniosku, poinformował skarżącego, że informacje których się on domaga nie są informacją publiczną. Nie doszło więc do uchybienia terminowi, bowiem udzielono odpowiedzi, tyle że, w świetle przepisów prawa i zebranego materiału dowodowego, błędnej. Następnie przesłano kopie żądnych dokumentów, de facto więc informacja została udzielona. Rozstrzygnąć zatem należało czy udzielenie informacji, zgodnie z wnioskiem, po wniesieniu skargi na bezczynność, w przypadku jej podtrzymania przez stronę, uzasadnia umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego czy też sąd winien skargę oddalić. W uchwale z dnia 26.11.2008 r., I OPS 6/08, NSA wyraził pogląd, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - stanowiący o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, gdy stało się ono bezprzedmiotowe - ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Sąd w składzie orzekającym w pełni pogląd ten podziela. Jednakże w rozpoznawanej sprawie, wobec podtrzymania skargi przez skarżącego i podniesienia zarzutu na rozprawie, że przesłane informacje są niepełne, Sąd nie mógł umorzyć postępowania, lecz był zobligowany do oceny zasadności zarzutu. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, informacje mu udzielone, w postaci kopii orzeczeń administracyjnych organów administracji, są wyczerpujące, co wynika z oceny akt administracyjnych przedłożonych Sądowi. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).-