II SAB/Bk 40/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. T. na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. P. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. S. T. wniósł skargę w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w dniu 26 maja 2010 r. na bezczynność Powiatowego Zespołu d/s Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w B. P. Skarżący twierdził, że w dniu [...] kwietnia 2010 r. przesłał faksem wniosek z dnia [...] kwietnia 2010 r. do w/w organu, w którym żądał dostępu do informacji publicznej poprzez dostarczenie mu kserokopii własnych dokumentów medycznych, które Powiatowy Zespół d/s Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w B. P. zapotrzebował z Ośrodka d/s Orzekania o Niepełnosprawności z S. oraz z Urzędu Gminy w O.(faks str. 85 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] maja 2010 r. Powiatowy Zespół d/s Orzekania o Niepełnosprawności w B. P. odpowiedział Skarżącemu, że żądana dokumentacja otrzymana z S. i O. została mu przesłana w dniu [...] grudnia 2009 r. zgodnie z wcześniejszym faksem z dnia [...] grudnia 2009 r. (str. 86 akt administracyjnych). Z treści pisma z dnia [...] grudnia 2009 r. (str. 5 pierwotnie dołączonych akt administracyjnych) wynika, że organ przesyła Skarżącemu kserokopię dokumentacji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. Skarżący twierdził, że nie otrzymał, przy piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. żądanej dokumentacji (a jedynie19 sztuk dokumentacji, które sam składał), ponieważ jego dokumentacja medyczna wbrew twierdzeniu Przewodniczącej Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności w B. P.- p. W. L. B., nie została zapotrzebowana z S. i z O. Skarżący sam tę kwestię wyjaśnił w Powiatowym Zespole d/s Orzekania o Niepełnosprawności w S. i w Urzędzie Gminy w O. Zdaniem Skarżącego, brak w/w dokumentacji lekarskiej na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2009 r. składu orzekającego Powiatowego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności w B. P. przyczyniła się do wydania niekorzystnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymanego w mocy przez organ II instancji orzeczeniem z dnia [...] marca 2009 r. (Ostatecznie S. T. uzyskał następne, satysfakcjonujące go orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] lutego 2010 r.- str. 83 akt administracyjnych). Zdaniem Skarżącego nie załatwienie jego wniosku z dnia [...]kwietnia 2010 r. jest bezczynnością organu w zakresie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę (k.50 akt sądowych) pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że sprawa nie kwalifikuje się do tego, by mogła być załatwiona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądana dokumentacja dotyczyła danych z zakresu chorób i niepełnosprawności Skarżącego, które należą do informacji osobistych, zawierających "wrażliwe dane" Skarżącego. Pełnomocnik stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2010 r. organ potraktował jako żądanie wydania dokumentów w trybie art. 73 k.p.a. Zgodnie z art. 73 k.p.a. organ nie miał obowiązku dostarczania Skarżącemu kserokopii dokumentów, zaś Skarżący mógł przeglądać akta, sporządzać notatki i odpisy, z którego to uprawnienia korzystał wielokrotnie. Jeśli chodzi o dokumentację z S. i O., to wyjaśniono, że przewodnicząca pozyskała ją z własnej inicjatywy, a następnie te same dokumenty dostarczył Skarżący do Powiatowego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności w B. P. Na rozprawie sądowej w dniu 30 września 2010 r. (k.48 akt sądowych) Przewodnicząca organu- W. B. oświadczyła, że nie występowała o nadesłanie dokumentacji z O. i S., ponieważ całość dokumentacji posiadała od Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu występuje, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem niniejszej skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), zwanej dalej: ustawą. Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia tylko wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce. Informacją publiczną jest zatem każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 ustawy). Przykładowy otwarty katalog typowych informacji publicznych zawiera przepis art. 6 ustawy. Art. 3 powołanej ustawy wskazuje przy tym, iż prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, wglądu do dokumentów urzędowych, dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, a także uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Udostępnienie informacji publicznej należy zatem interpretować jako przekazanie przez organ wiedzy, pewnych stwierdzeń odnośnie faktów w takim zakresie w jakim nie dotyczy to dokumentów prywatnych. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należało ustalić czy żądanie przez Skarżącego osobistych dokumentów lekarskich mieści się w definicji pojęcia informacji publicznej, o której mowa w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy, zgodnie z którymi informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Sąd popiera w tej kwestii stanowisko Powiatowego Zespołu d/s Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w B. P. zgodnie, z którym żądanie dostępu do informacji publicznej poprzez dostarczenie Skarżącemu kserokopii własnych dokumentów medycznych (m.in. orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wyników badania usg, kart informacyjnych z leczenia szpitalnego) wyrażone przez niego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie kwalifikuje się do tego, by mogło być załatwione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądana przez w/w dokumentacja dotyczyła bowiem danych z zakresu chorób i niepełnosprawności Skarżącego, które należą do informacji osobistych, zawierających "wrażliwe dane" Skarżącego. Inne rozumienie powyższego zagadnienia naruszałoby, w ocenie Sądu, sferę prywatności i pozostawałoby w sprzeczności z publicznym charakterem informacji publicznej. Zdaniem Sądu przedmiotowe dokumenty z zakresu chorób i niepełnosprawności Skarżącego są zatem dokumentami prywatnymi. Zgodnie zaś z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2006 r. (sygn. akt. II OSK 812/05, opubl. LEX nr 236465) dokumenty prywatne jako takie, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.). Mając na względzie powyższe organ prawidłowo potraktował wniosek Skarżącego z dnia 22 kwietnia 2010 r. jako żądanie wydania dokumentów w trybie art. 73 k.p.a. Zgodnie z art. 73 k.p.a. organ nie miał zatem obowiązku dostarczania Skarżącemu kserokopii dokumentów, zaś Skarżący mógł przeglądać akta, sporządzać notatki i odpisy, z którego to uprawnienia korzystał wielokrotnie. Należy też podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 2/04, opubl.cbois). Tak więc należy uznać, że skoro wniosek Skarżącego nie dotyczył informacji publicznej, to Powiatowy Zespół d/s Orzekania o Niepełnosprawności nie jest w bezczynności. Zatem skarga na bezczynność niedotycząca sprawy mającej charakter informacji publicznej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., II SAB/Ka 144/03; Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, "Dostęp do informacji publicznej", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2007, str. 137). Ponadto należy zaznaczyć, że nawet gdyby powyższa skarga była rozpatrywana w trybie "zwykłej" bezczynności, to również podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez Skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka do zwalczania bezczynności organu na etapie przedsądowym. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, opubl. LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie doszło do złożenia przez Skarżącego zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia, tj. do Wojewódzkiego Zespołu d/s Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, przez co nie został wyczerpany prawidłowy tryb zaskarżenia ustanowiony ww. przepisami kpa. Złożona natomiast w przedmiotowej sprawie - skarga stanowi, zdaniem Sądu, skargę obywatelską wniesioną w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 - 240 k.p.a.) na działalność (bezczynność) pracownika Powiatowego Zespołu d/s Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w B. P. w przedmiocie niewłaściwego załatwienia wniosku Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2010r. Zgodnie z powołanymi przepisami rozpatrzenie skargi w tym trybie nie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd zwraca jednak uwagę, że Skarżący skorzystał już w przedmiotowej sprawie ze skargi obywatelskiej, czego dowodem są m.in. skarga z dnia 24 października 2009 r. i notatka służbowa pracownika (k. 36-37 akt administracyjnych) oraz pismo z dnia 17 grudnia 2009 r. (k.65 akt administracyjnych) i odpowiedź pracownika do jednostki nadrzędnej z dnia 4 stycznia 2010 r.(k.75 akt administracyjnych). Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.