II SAB/Bk 45/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie SAB/BK 40/02, zakończonej prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2003r., umarzającym postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2003r., sygn. akt SAB/Bk 40/02, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu [...] października 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęła skarga J. B. o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał przepis art. 270 i 273 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniając, iż w dniu 12 lipca 2007r. zostało wydane prawomocne orzeczenie w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 13/07, które dotyczyło tego samego stosunku prawnego. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2003r., sygn. akt SAB 40/02 i wydanie wyroku nakazującego wydać decyzję załatwiającą jego wniosek z dnia [...] czerwca 1999r. w terminie miesiąca od zwrotu akt administracyjnych Burmistrzowi S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 270 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej jako: p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powoływanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie po powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 §1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia - wyznacza rozprawę. Podstawy wznowienia zostały zawarte w art. 271-273 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 273 §3 p.p.s.a., wskazując na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydane w dniu 12 lipca 2007r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 13/07. W orzeczeniu tym Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nadzorczego w rozpatrywaniu zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji nie przysługuje i podlega odrzuceniu jako "niedopuszczalna z innych przyczyn" (art. 58 §1 pkt.6 p.p.s.a.). W ocenie skarżącego powołane orzeczenie dotyczy tego samego stosunku prawnego, który był przedmiotem orzeczenia w sprawie SAB/Bk 40/02. Dlatego też w sprawie SAB 40/02 powinien zapaść wyrok uwzględniający skargę na bezczynność, a nie postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego. Przechodząc do analizy przywołanej w skardze podstawy wznowienia, należy stwierdzić, że w myśl art. 273 §3 p.p.s.a. skarżący może żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Wskazana podstawa wznowienia postępowania związana jest z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, przysługująca prawomocnym orzeczeniom. Przy rozważaniu przesłanki wznowienia określonej w powołanym przepisie za aktualne uznać należy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1967r., I PZ 20/67 (OSNC 1967, nr 11, poz. 209) przyjmujące, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda. Sąd Najwyższy natomiast w postanowieniu z dnia 26 czerwca 1997r., I CNK 149/97 (OSNC 1998/1/9) przyjął, iż późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku dotyczącego tej samej sprawy stanowi podstawę wznowienia postępowania, tylko wtedy, gdy wykryty wyrok już istniał w czasie postępowania, którego dotyczy skarga o wznowienie, lecz, o którym to wyroku strona wówczas nie wiedziała. Uwzględniając powyższe poglądy, które tutejszy Sąd w pełnej rozciągłości podziela, należy wskazać, iż postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku, co do którego strona wnosi skargę o wznowienie postępowania, uprawomocniło się z dniem 26 czerwca 2003r. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 lipca 2007r., sygn. akt II SAB/Bk 13/07, stanowiące w opinii skarżącego podstawę wznowienia, uprawomocniło się natomiast z dniem 20 sierpnia 2007r., a więc po terminie uprawomocnienia się orzeczenia, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania i nie może tym samym stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Podkreślić jednocześnie należy, iż w myśl powoływanego art. 273 §3 p.p.s.a., orzeczenia, które mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania sądowego, muszą zostać wydane w tej samej sprawie, w której zapadło orzeczenie, którego skarga o wznowienie dotyczy. W rozpatrywanej sprawie nie zaszła zatem także druga wymagana przesłanka wznowienia. Powoływane przez skarżącego orzeczenia nie zapadły, bowiem w tej samej sprawie, ponieważ o ile postanowienia te zostały wydane w stosunku do tej samej strony skarżącej, to ani druga strona postępowania (organ), ani przedmiot zaskarżenia nie był tożsamy. Postanowienie z dnia 12 lipca 2007r., sygn. akt II SAB/Bk 13/07 zostało wydane w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Marszałka Województwa P. w przedmiocie nie wydania zaświadczenia o stanie zdrowia. Tymczasem przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt SAB/Bk 40/02 była skarga J. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym brak podstawy, aby stwierdzić, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania orzeczenie zapadło w tej samej sprawie, co postanowienie z dnia 12 lipca 2007r., sygn. akt II SAB/Bk 13/07. Aby uznać, że orzeczenia wydano w tej samej sprawie, nie wystarcza, wbrew stanowisko skrzącego, że orzeczenia te dotyczą "tego samego stosunku prawnego". Warunek ten byłby spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc sytuacji, w której w późniejszym procesie mógł i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 646, Zakamycze 2006, wyd. II). Brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje dla Sądu obowiązkiem odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie NSA z dnia 3.06.2004r., OW 87/04, niepubl). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 273 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę o wznowienie postępowania sądowego odrzucił.