II SAB/Bk 46/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie SAB/BK 58/05, zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 października 2005r. w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Burmistrza S. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II SAB/Bk 58/05 zobowiązał Burmistrza S. do wydania w terminie miesiąca od zwrotu akt decyzji załatwiającej wniosek skarżącego J. B. z dnia [...] czerwca 1999 r., sprecyzowany pismem z dnia [...] stycznia 2000 r., zawierający żądanie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza S. z dnia [...] maja 1998 r., nr [...] (pkt 1), oraz oddalił skargę w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny (pkt 2). W dniu [...] października 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wpłynęła skarga J. B. o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał przepis art. 270 i 273 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniając, iż w dniu 12 lipca 2007r. zostało wydane prawomocne orzeczenie w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 13/07, które dotyczyło tego samego stosunku prawnego. Na tej podstawie skarżący wniósł o zmianę pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II SAB/Bk 58/05 i wymierzenie Burmistrzowi S. – S. K. grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej przez ustawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 270 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej jako: p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powoływanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia - wyznacza rozprawę. Podstawy wznowienia zostały zawarte w art. 271 - 273 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 273 § 3 p.p.s.a., wskazując na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydane w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 13/07. W orzeczeniu tym Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nadzorczego w rozpatrywaniu zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji nie przysługuje i podlega odrzuceniu jako "niedopuszczalna z innych przyczyn" (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). W ocenie skarżącego powołane orzeczenie dotyczy tego samego stosunku prawnego, który był przedmiotem orzeczenia w sprawie II SAB/Bk 58/05, dlatego też zmienić należy punkt drugi wyroku z dnia 6 października 2005 r. i wymierzyć Burmistrzowi S. grzywnę. Przechodząc do analizy przywołanej w skardze podstawy wznowienia, należy stwierdzić, że w myśl art. 273 § 3 p.p.s.a. skarżący może żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Wskazana podstawa wznowienia postępowania związana jest z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, przysługująca prawomocnym orzeczeniom. Przy rozważaniu przesłanki wznowienia określonej w powołanym przepisie za aktualne uznać należy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1967 r., I PZ 20/67 (OSNC 1967, nr 11, poz. 209) przyjmujące, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda. Sąd Najwyższy natomiast w postanowieniu z dnia 26 czerwca 1997 r., I CNK 149/97 (OSNC 1998/1/9) przyjął, iż późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku dotyczącego tej samej sprawy stanowi podstawę wznowienia postępowania, tylko wtedy, gdy wykryty wyrok już istniał w czasie postępowania, którego dotyczy skarga o wznowienie lecz, o którym to wyroku strona wówczas nie wiedziała. Uwzględniając powyższe poglądy, które tutejszy Sąd w pełnej rozciągłości podziela, należy wskazać, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 6 października 2005 r., co do którego strona wnosi skargę o wznowienie postępowania, uprawomocnił się z dniem 24 listopada 2005 r. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt II SAB/Bk 13/07, stanowiące w opinii skarżącego podstawę wznowienia, uprawomocniło się natomiast z dniem 20 sierpnia 2007 r., a więc po terminie uprawomocnienia się orzeczenia, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania. Tym samym nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 58/05. Podkreślić jednocześnie należy, iż w myśl powoływanego art. 273 § 3 p.p.s.a., orzeczenia, które mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania sądowego, muszą zostać wydane w tej samej sprawie, w której zapadło orzeczenie, którego skarga o wznowienie dotyczy. W rozpatrywanej sprawie nie zaszła zatem także druga wymagana przesłanka wznowienia. Powoływane przez skarżącego orzeczenia nie zapadły, bowiem w tej samej sprawie, ponieważ o ile wydane zostały w stosunku do tej samej strony skarżącej, to ani druga strona postępowania (organ), ani przedmiot zaskarżenia nie był tożsamy. Postanowienie z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt II SAB/Bk 13/07 zostało wydane w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Marszałka Województwa P. w przedmiocie niewydania zaświadczenia o stanie zdrowia. Tymczasem przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 58/05 była skarga J. B. na bezczynność Burmistrza S. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym brak podstawy, aby stwierdzić, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania orzeczenie zapadło w tej samej sprawie, co postanowienie z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt II SAB/Bk 13/07. Aby uznać, że orzeczenia wydano w tej samej sprawie, nie wystarcza, wbrew stanowisko skarżącego, że orzeczenia te dotyczą "tego samego stosunku prawnego". Warunek ten byłby spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc sytuacji, w której w późniejszym procesie mógł i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 646, Zakamycze 2006, wyd. II). Brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje dla Sądu obowiązkiem odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., OW 87/04, niepubl). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę o wznowienie postępowania sądowego odrzucił.