II SAB/Bk 46/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. R. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wojewodę P. do załatwienia, w terminie 14 dni od zwrotu akt, wniosku B. R. z dnia [...] kwietnia 2021 roku o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że w sprawie wystąpiła bezczynność organu; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. nie przyznaje skarżącemu B. R. sumy pieniężnej. Skarga została wywiedziona na tle następujących zdarzeń. Wnioskiem złożonym [...] kwietnia 2021r. B. R. wystąpił do Wojewody P. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podejmowanych przez Wojewodę P. działań wstrzymujących egzekucję rozbiórki nadbudowy niższej części hotelu "G." w B., dobudowy klatki schodowej tego hotelu oraz nadbudowy zaplecza tego hotelu. Podał, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z [...] marca 1999r. nr [...] nakazano T. G. i G. G. - właścicielom nieruchomości przy ul. [...] w B. rozbiórkę samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową hotelu "G." na w/w nieruchomości tj.: - nadbudowy niższej części hotelu o jedną kondygnację, - dobudowy klatki schodowej od strony zaplecza hotelu, - nadbudowy zaplecza hotelu. Następnie po stwierdzeniu, że ww. decyzja stała się ostateczna i prawomocna, B. R. wniósł o udzielenie przez wojewodę – w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej - odpowiedzi na następujące pytania: "Czy Wojewoda P. w drodze decyzji administracyjnej wstrzymał egzekucję administracyjną? W jakich terminach i na jaki okres? W jakich uzasadnionych przypadkach? Jakiego ministra właściwego Wojewoda P. poinformował o wstrzymaniu egzekucji i z jakim rezultatem? Czy w obecnym okresie, w którym od ponad roku hotel nie funkcjonuje, w dalszym ciągu decyzja Wojewody jest podjęta, obowiązuje i jest respektowana?". W odpowiedzi na tak postawione pytania Wojewoda P. pismem z [...] kwietnia 2021r. poinformował wnioskodawcę, że po rozpoznaniu wniosku G. i T. G., decyzją z [...].03.2021r. wstrzymał do dnia [...].09.2023r. egzekucję administracyjną, prowadzoną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. w sprawie obowiązku wykonania rozbiórki samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową Hotelu "G." na nieruchomości przy ulicy [...] w B. oraz wyjaśnił przyczyny takiej decyzji. W piśmie z [...] kwietnia 2021r. wnioskodawca B. R. zarzucił przesłanej odpowiedzi niepełność i pominięcie szczegółowych żądanych informacji dodatkowo wnosząc o przesłanie kopii wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych oraz podanie, do jakiego ministra została skierowana sprawa. Pismem z [...] maja 2021r. Wojewoda P. poinformował, że decyzja z [...].03.2021r. przekazana została do wiadomości Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego a wniosek o wstrzymanie egzekucji będący pismem prywatnym właścicieli hotelu, nie stanowi informacji publicznej. Na tle opisanych wyżej zdarzeń, skargą złożoną w dniu [...] maja 2021 r. B. R. zarzucił Wojewodzie P. bezczynność w rozpatrzeniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowił podstawę prawną do uzyskania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 2, art. 2 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej; 3) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o: - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] marca 2021 r. w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych tj. odpowiedzi na pytania: w jakich terminach i na jaki okres i w jakich uzasadnionych przypadkach Wojewoda P. w drodze decyzji administracyjnej wstrzymał egzekucję administracyjną dotyczącą nakazania decyzją Powiatowego Inspektoratu Budowlanego w B. z dnia [...] marca 1999 roku rozbiórki samowolnie wykonanych robót związanych z rozbudową hotelu G.; jakie były uzasadnione przypadki wstrzymywania egzekucji administracyjnej w ww. sprawie; jaki był rezultat powiadomienia ministra właściwego o wstrzymaniu egzekucji; czy w obecnym okresie (niefunkcjonowania hotelu) w dalszym ciągu decyzja Wojewody jest podjęta, obowiązuje i jest respektowana; - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; - przyznanie od organu na swoją rzecz sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6, zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.; - zwolnienie z kosztów postępowania; - w przypadku nieuwzględnienia zwolnienia z kosztów, zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podał, że w dniu [...] kwietnia 2021 r. złożył w Punkcie Obsługi Klienta P. Urzędu Wojewódzkiego wniosek z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji. W jego treści wskazał, iż decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] marca 1999 r. oznaczonej numerem [...] nakazano T. G. i G. G.– właścicielom nieruchomości przy ul. [...] w B. rozbiórkę samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową hotelu "G." na ww. nieruchomości w określonym zakresie. Decyzję tę utrzymał w mocy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. W zakresie tych decyzji skarżący zwrócił się z prośbą o udostępnienie informacji: czy Wojewoda P. w drodze decyzji administracyjnej wstrzymał egzekucję administracyjną; w jakich terminach i na jaki okres; w jakich uzasadnionych przypadkach; jakiego ministra właściwego Wojewoda P. poinformował o wstrzymaniu egzekucji i z jakim rezultatem; czy w obecnym okresie, w którym od ponad roku hotel nie funkcjonuje, w dalszym ciągu decyzja wojewody jest podjęta, obowiązuje i jest respektowana. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji podał przesłanie wyczerpującej odpowiedzi na adres zamieszkania. Pismem z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] została udostępniona mu informacja publiczna odnośnie wydania jednej decyzji Wojewody P. z dnia [...] marca 2021 r. znak [...]., którą wstrzymano egzekucję prowadzoną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie rozbiórki samowolnie wykonanych robót związanych z rozbudową Hotelu G. do dnia [...] września 2023 r. Organ wskazał też, że ww. decyzja została przekazana Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Wyjaśniono też przyczyny uzasadniające wstrzymanie egzekucji dotyczące okresu od dnia [...] marca 2021 r. Skarżący wskazał, że z jego wniosku wynikało, że wniósł o poinformowanie o wszystkich decyzjach wstrzymujących ww. egzekucję. Skarżący wskazał, że w odniesieniu do ww. pytań informacja publiczna nie została mu udostępniona. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. skarżący ponowił wniosek o udostępnienie informacji dotyczących terminów wstrzymania egzekucji, okresach i uzasadnionych przypadkach oraz wniósł o udostępnienie kopii wniosku o wstrzymanie egzekucji administracyjnej Państwa G. i T. G. Skarżący uzasadnił, że informacja taka jest ważna w związku z tym, że od kilkunastu już lat, do chwili obecnej, właściciele hotelu skutecznie uniemożliwiają funkcjonowanie budynku nr [...] położonego przy ul. [...] w B., narażając jego właściciela na duże straty. W dniu [...] maja 2021 r. skarżący uzyskał odpowiedź, w której uzyskał odpowiedź na pytanie "do jakiego ministra została skierowana sprawa". W piśmie wskazano również, iż organ uznał, że wniosek (kopia) o wstrzymanie egzekucji administracyjnej, o które prosił skarżący nie ma charakteru informacji publicznej. Zdaniem skarżącego doszło do częściowego udostępnienia informacji publicznej, a termin do udostępnienia pełnej informacji publicznej upłynął - zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - po 14 dniach od złożenia wniosku tj. [...] kwietnia 2021 roku. Nadmienił, iż do dnia sporządzenia skargi nie uzyskał informacji publicznej we wskazanym powyżej zakresie, a zatem organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę, sporządzonej w dniu [...] maja 2021 r., organ wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wskazał, że nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w skardze, a także nie doszło do bezczynności w sprawie z wniosku B. R. z dnia [...] marca 2021 r. i [...] kwietnia 2021 r., ponieważ organ w ustawowym terminie udzielił zainteresowanemu żądanych ww. wnioskami informacji. Organ stoi na stanowisku, że z wniosku z dnia [...] marca 2021 r. oraz jego doprecyzowania z dnia [...] kwietnia 2021 r. nie wynika, iż skarżący wymagał udostępnienia informacji o wszystkich decyzjach Wojewody P.. Wskazał, że skarżący, zwracając się z prośbą o udostępnienie informacji, czy Wojewoda P. w drodze decyzji administracyjnej wstrzymał przedmiotową egzekucję administracyjną, użył liczby pojedynczej. Nadmienił, że skarżący dopiero w skardze stwierdza, że z przedmiotowych wniosków wynikało, że wnosił o udostępnienie informacji o wszystkich wcześniejszych wydanych przez Wojewodę decyzjach administracyjnych, co powoduje, że żądanie udostępnienia informacji o wszystkich decyzjach nie było przedmiotem wniosków złożonych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Na wstępie sąd informuje, że sprawa została na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie P.p.s.a.) skierowana do rozpatrzenia w trybie uproszczonym. Przywołany przepis pozwala sądowi administracyjnemu rozpoznać w trybie uproszczonym sprawę ze skargi na bezczynność lub przewlekle prowadzenie przez organ postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (vide: art. 120 P.p.s.a.) Skarga podlegała uwzględnieniu albowiem Wojewoda P. będąc - jako organ administracji publicznej - podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji publicznej, mającej charakter informacji publicznej, udzielił tej informacji nie w pełnym żądanym zakresie i jako taki pozostaje w bezczynności. Bezczynność organu w przedmiocie udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, ani nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, ani nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji lub decyzji umarzającej postępowanie. O bezczynności w przedmiocie informacji publicznej należy mówić również w takiej sytuacji, gdy udzielane informacje nie odpowiadają istocie zapytania, bowiem organ zobowiązany do powzięcia wątpliwości o przedmiocie zapytania nie podejmuje próby jego wyjaśnienia, jak również gdy udziela informacji publicznej niepełnej lub nie wskazuje miejsca udostępnienia informacji publicznej, jeśli została ona udostępniona. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), dalej: u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął jednej z powyższych czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określona informacja publiczna nie została mu przekazana. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Nadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zdaniem sądu informacje objęte wnioskiem B. R. z [...] kwietnia 2021r. mieściły się w zakresie przedmiotowo-podmiotowym ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Zakres podmiotowy stosowania u.d.i.p. określa art. 4 ustawy, zgodnie z którym do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publicznej oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności, między innymi, organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, jeżeli posiadają taką informację. O tym, czy dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej decyduje wykonywanie przez niego zadań mających charakter publiczny. Wojewoda jest organem władzy publicznej, konstytucyjnie umocowanym przedstawicielem Rady Ministrów w województwie (vide: art. 152 Konstytucji RP). Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1464) wojewoda jest, między innymi, zwierzchnikiem rządowej administracji zespolonej w województwie, organem rządowej administracji zespolonej w województwie, organem nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i ich związków pod względem legalności, organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Jako przedstawiciel Rady Ministrów wojewoda może, w drodze decyzji administracyjnej, wstrzymać egzekucję administracyjną (vide: art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie). Jak stanowi art. 27 ust. 2 powołanej ustawy wstrzymanie egzekucji administracyjnej może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na czas określony i może dotyczyć czynności każdego organu prowadzącego egzekucję administracyjną. O wstrzymaniu egzekucji administracyjnej wojewoda informuje ministra właściwego w sprawie postępowania, w związku z którym toczy się egzekucja administracyjna a w przypadku wstrzymania egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym, niezwłocznie zawiadamia również ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Zdaniem sądu, informacje żądane przez skarżącego wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2021r. niewątpliwie miały charakter informacji publicznych. W świetle bowiem regulacji art. 1 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1330), informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przy wykładni wymienionych przepisów należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z funkcjonowaniem organu bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, a także te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (vide: stanowisko zaczerpnięte z uzasadnienia wyroku WSA w Białymstoku z dnia 12.02.2015r. sygn. II SAB/Bk 114/14). Prawo do informacji publicznej obejmuje, między innymi, uprawnienie w zakresie dostępu do dokumentów urzędowych (vide: art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Wniosek o udostępnienie dokumentów urzędowych, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji winien oceniać poprzez pryzmat legalnej definicji "dokumentu urzędowego" zamieszczonej w art. 6 ust. 2 ustawy. Z powyższej definicji wynika, iż dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolite jest stanowisko, iż akta każdej sprawy administracyjnej, jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych, stanowią informację publiczną (vide, między innymi: wyrok NSA z 30.10.2002 sygn. II SA 1956/02, wyrok NSA z dnia 11.05.2006r. sygn. II OSK 812/05, wyrok WSA w Warszawie z 25.03.2009r. sygn. II SAB/Wa 195/08). Pytania, udzielenia odpowiedzi na które w trybie dostępu do informacji publicznej domagał się skarżący, dotyczyły działań prowadzonych przez Wojewodę jako przedstawiciela Rady Ministrów związanych z wstrzymywaniem administracyjnej egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z ostatecznej i prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z [...] marca 1999r. nr [...], mocą której nakazano T. G. i G. G. - właścicielom nieruchomości przy ul. [...] w B. rozbiórkę samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudowa hotelu "G." na w/w nieruchomości tj.: - nadbudowy niższej części hotelu o jedną kondygnację, - dobudowy klatki schodowej od strony zaplecza hotelu, - nadbudowy zaplecza hotelu. Jak wynika z przytoczonego wcześniej art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, wojewoda może w szczególnie uzasadnionych przypadkach na czas określony decyzyjnie orzec o wstrzymaniu egzekucji administracyjnej każdego organu prowadzącego egzekucję administracyjną. Zatem postawione pytania wprost dotyczyły zadań realizowanych przez podmiot władzy publicznej. Wbrew stanowisku wojewody zawartemu w odpowiedzi na skargę, pytania dotyczyły nie tylko ostatniego podjętego przez wojewodę działania w stosunku do egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, ale wszystkich, w tym również wcześniejszych, czego potwierdzeniem jest użycie liczby mnogiej w pytaniach: "W jakich terminach i na jaki okres? W jakich uzasadnionych przypadkach?". Odpowiedź objęła jedynie informację o ostatniej decyzji organu a zatem nie można jej uznać za pełną, co przemawia za koniecznością uwzględnienia skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jako bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, traktuje się bowiem także udostępnienie informacji niepełnej czy nieadekwatnej do wniosku (vide: wyrok WSA w Szczecinie z 10 stycznia 2013r. sygn. II SA/Sz 51/12). Zauważyć należy, że w prowadzonym administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym w sprawie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z opisanej wyżej ostatecznej i prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z [...] marca 1999r. nr [...], wnioskodawca B. R. nie mógł być stroną, albowiem stronami postępowania egzekucyjnego w administracji jest tylko wierzyciel, którym jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku (organ administracji publicznej wydający decyzję administracyjną nakładającą obowiązek do wykonania) oraz zobowiązany (adresat decyzji - podmiot, który nie wykonał obowiązku nałożonego decyzją administracyjną). Dostęp osób trzecich do akt administracyjnego postępowania egzekucyjnego, w tym dokumentów urzędowych będących częścią takich akt, odbywa się wyłącznie w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Skarga podlegała więc uwzględnieniu, gdyż niepełna informacja publiczna tj. nie odnosząca się do ewentualnych wcześniejszych decyzji Wojewody wstrzymujących egzekucję obowiązków wynikających z ostatecznej i prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie stanowi załatwienia wniosku w sposób właściwy (kompletny) i czyni organ bezczynnym. Sąd nie stwierdza jednak, że pozostawanie organu w bezczynności miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem sądu, bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Z rażącym charakterem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy okres zaniechania (niedziałania) jest długotrwały, a zaniechanie jest celowe lub zamierzone przez organ, ewentualnie wynika z innych niepodlegających akceptacji przyczyn. W sprawie niniejszej podkreślić należy, że organ, choć w sposób niepełny, to jednak niezwłocznie ustosunkował się do wniosku. Nie można zatem mówić o rażącym zaniedbaniu ze strony organu, ponieważ nie zlekceważył strony postępowania, ustosunkował się częściowo do zapytania, a ponadto z akt sprawy nie wynika, aby pozostawał w celowym i zamierzonym opóźnieniu. Zachowanie organu nie świadczy ani o braku woli załatwienia sprawy, ani o celowym lub wynikającym z niedochowania należytej staranności utrudnianiu stronie skarżącej dostępu do informacji publicznej. Po otrzymaniu wniosku organ podjął czynności związane z jego załatwieniem i wystosował do skarżącego pismo uznając w nim jedynie błędnie, że odpowiedź o ostatniej decyzji wstrzymującej egzekucję administracyjną jest wystarczająca. Z wyżej wskazanych powodów nie wystąpiły także podstawy do orzeczenia o przyznaniu skarżącemu od organu sumy pieniężnej. Zarówno bowiem wymierzenie organowi grzywny jak i przyznanie sumy pieniężnej jest – w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu - orzeczeniem fakultatywnym. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji stosownie do treści art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).