II SAB/Bk 47/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 listopada 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nierozpoznania zażalenia z dnia 13 marca 2008 roku wniesionego w trybie artykułu 37 kodeksu postępowania administracyjnego na bezczynność organu p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. przyznać adwokatowi A. O. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 309,80 (trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Skargą złożoną w dniu [...] lipca 2008 r. J. W. zarzuciła P. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. bezczynność w przedmiocie nierozpoznania - w trybie art. 37 § 1 kpa - jej zażalenia na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H., złożonego w dniu [...] marca 2008 roku. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wskazał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2008 roku o nr [...] udzielił odpowiedzi skarżącej na wnioski dotyczące zabudowy działki o nr geod. [...] we wsi I., w tym na zażalenie z dnia [...] marca 2008 roku, zawierające żądane rozbiórki obory wybudowanej na w/w nieruchomości, a dotyczące wskazywanej przez J. W. bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. Końcowo organ podniósł także, iż czynność organu wyższego stopnia podjęta w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu I instancji nie podlega zaskarżeniu do sądu. Na tej podstawie organ wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z treści skargi wynika, że brak działania w sprawie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zarzucany temu organowi w związku z niewłaściwym, zdaniem strony, rozpatrzeniem skargi na bezczynność organu I instancji, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w przedmiocie żądania rozbiórki obory wybudowanej na działce o nr geod. [...] we wsi I. Czynności zaś podejmowane przez organ wyższego stopnia nad organem I instancji w związku z zażaleniem strony na brak działania w sprawie organu I instancji są czynnościami niepodlegającymi zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide: postanowienie WSA w Gliwicach z 24.01.2005 r., sygn. II SA/Ka 767/04). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a artykułu 3 § 2 w/w ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. W myśl tego przepisu zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Rozstrzygnięcie w przedmiocie załatwienia przez organ II instancji zażalenia na bezczynność organu I instancji niezależnie od formy nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wydał postanowienia w przedmiocie zażalenia na bezczynność organu I instancji, a na zażalenie skarżącej odpowiedział pismem z dnia [...] kwietnia 2008 roku nr [...]. Nie mniej jednak, nie miało to zasadniczego znaczenia, bowiem gdyby nawet organ ten wydał takie postanowienie to i tak byłoby ono niezaskarżalne. Zaskarżanie bezczynności organu do sądu administracyjnego jest możliwe tylko w odniesieniu do postanowień zaskarżalnych, ewentualnie kończących postępowanie lub rozstrzygających sprawę co do istoty. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 17.01.2006 r., sygn. I OSK 306/05 (LEX nr 196463) rozstrzygnięcie organu II instancji w przedmiocie bezczynności organu I instancji nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, nie przysługuje też od niego zażalenie. Jest to postanowienie wynikające w toku postępowania, lecz nie rozstrzygające co do istoty sprawy. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaś zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 04.12.2006 r. w sprawie II SA/Bk 14/06 (LEX nr 284727) podkreślił, iż (...) przy ocenie dopuszczalności skargi sądowo - administracyjnej na bezczynność organu znaczenia decydującego nie może mieć (...) sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Niezależnie od formy załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji. Nie podlega natomiast zaskarżeniu do sądu administracyjnego czynność organu wyższego stopnia podjęta w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu I instancji. Teza ta poparta jest także w literaturze, gdzie warunkuje się wniesienie skargi na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia (vide: J. Borkowski [w] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, str. 285). Także obecny skład sądu popiera powyższe stanowisko. Rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia (niezależnie od jego formy) w przedmiocie bezczynności organu I instancji jako nie mieszczące się w kategorii postanowień, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., skutkuje tym, że nie może być przedmiotem skargi na bezczynność organu, wniesionej do sądu administracyjnego. W tej sytuacji niniejszą skargę jako niepodlegającą rozpoznaniu przez sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało odrzucić. Marginalnie podnieść również należy, iż pozostałe zarzuty dotyczące postępowania przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego nie podlegają kognicji sądu administracyjnego w niniejszym postępowaniu. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności adwokata w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł oraz opłatę skarbową za udzielone pełnomocnictwo w kwocie 17 zł.