II SAB/Bk 47/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi I. S. i A. S. na bezczynność Wójta Gminy W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy W. do załatwienia, w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi, wniosku I. S. i A. S. z dnia [...] lutego 2016 roku o udzielenie informacji publicznej; 2. stwierdza, że w sprawie wystąpiła bezczynność organu; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 4. nie wymierza organowi grzywny; 5. zasądza od Wójta Gminy W. na rzecz skarżących I. S. i A. S. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę złożoną za pośrednictwem organu (z datą wpływu do organu administracji 29.03.2016 r.) skarżący I. S. i A. S. zarzucili Wójtowi Gminy W. bezczynność w rozpoznaniu ich wniosku z dnia 29.02.2016 roku o udzielenie informacji publicznej w zakresie: 1. wykształcenia kierownik Referatu Inwestycji Gospodarki Komunalnej i Rolnictwa – mgr inż. E. S. (uczelnie, w których uzyskano wykształcenie, rodzaj i specjalizacja oraz posiadane uprawnienia – a jeżeli dotyczy to jaki rodzaj uprawnień i w jakim zakresie; data ze wskazaniem stanowiska na jakie została zatrudniona po raz pierwszy w Urzędzie Gminy W. oraz kiedy została awansowana na obecnie piastowane stanowisko; 2. wykształcenia Wójta Gminy W. – dr. Inż. Z. S. (uczelnie, w których uzyskano wykształcenie, rodzaj i specjalizacja). Skarżący wnosili także o ukaranie pracownika winnego niezałatwienia sprawy, stwierdzenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 cytowanej powyżej ustawy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy W. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie, uznając, że dane zawarte w teczce akt osobowych odnoszą się do pracownika, jako indywidualnej osoby objętej zatrudnieniem, tym samym są związane z potrzebami pracodawcy, nie zaś udostępnianiem ich na zewnątrz. O swoim stanowisku organ informował skarżących w pismach z dnia 03.03.2016 r. i 21.03.2016 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Sąd nie podzielił stanowiska prezentowanego przez organ. Niewątpliwie informacje, o które wnosi strona skarżąca , dotyczące wykształcenia pracowników samorządowych, są dokumentami stanowiącymi informacje publiczną zgodnie z art. 6 ust. 4 lit. "a" ustawy o dostępie do informacji publicznej i podlegają udostępnieniu w trybie określonym w tej ustawie, o ile nie zachodzą podstawy do ograniczenia dostępu do tych informacji na podstawie art. 5 cytowanej powyżej ustawy. Na taką możliwość powołuje się organ, wskazując w odpowiedzi na skargę, że przedmiotowe informacje jako element stosunku pracy pomiędzy pracownikami a pracodawcą objęte są tajemnicą służbową wynikającą z uwarunkowań kodeksu pracy. Należy podkreślić, ze jeżeli istotnie tak jest – to wymaga wydania decyzji w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji ze stosownym uzasadnieniem – co organ winien rozważyć przy rozpoznawaniu wniosku skarżących w zakresie wskazanym w niniejszym wyroku. Oceniając charakter bezczynności Sad uznał, że nie można jej przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana z powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa, co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozbawiłoby racjonalności przepisu art. 149 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazującego wartościowanie naruszenia prawa stanem bezczynności czy przewlekłości postępowania. W okolicznościach sprawy, zważywszy, iż organ w terminie 14 dni udzielił odpowiedzi na pytania strony skarżącej, niemniej odpowiedź powyższa wynikała z błędnej interpretacji prawa – sąd uznał, że bezczynność nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. W związku z powyższym wniosek o wymierzenie grzywny stał się bezprzedmiotowy. Mając całokształt okoliczności na względzie Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.). O kosztach zaś rozstrzygnął w myśl art. 200 cytowanej powyżej ustawy.