II SAB/Bk 70/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 06 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie nieprawidłowości formalnych uchwały p o s t a n a w i a: -odrzucić skargę. W dniu [...] listopada 2006r. B. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zgłoszonych przez niego zarzutów w piśmie z dnia [...] marca 2006r. dotyczących nieprawidłowości formalnych doręczonego dokumentu, zatytułowanego "Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia [...] grudnia 2005r. w sprawie scalenia i podziału nieruchomości położonych w Ł. w obrębie ulic M., S.". W uzasadnieniu skargi B. D. szczegółowo przedstawił stan faktyczny dotyczący czynności oraz zdarzeń związanych z doręczeniem mu przedmiotowej uchwały - listem poleconym z dnia [...] stycznia 2006r., formułując jednocześnie konkretne zarzuty kierowane pod adresem doręczonego mu dokumentu. Skarżący podał, iż w reakcji na odbiór powyższej uchwały złożył bezpośrednio w dniu [...] marca 2006r. w Urzędzie Miejskim w Ł., jak również listem poleconym – data nadania przesyłki [...] marca 2006r. pismo do Prezydenta Miasta Ł., w którym wskazał nieprawidłowości formalne załączonego dokumentu. Następnie wobec uznanej bezczynności Prezydenta w przedmiocie zgłoszonych zarzutów wystąpił do Wojewody P. ze skargą, a także z wnioskiem o informację o prawnych okolicznościach zdarzeń opisywanych na kartach dokumentu doręczonego mu listem poleconym w dniu [...] stycznia 2006r. W odpowiedzi na powyższe Wojewoda P. w piśmie z dnia [...] maja 2006r. znak [...] poinformował go o braku przesłanek do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w stosunku do aktu, którego treść zawierał dokument doręczony listem poleconym. Jednocześnie Wojewoda P. pismem o tej samej dacie i o tym samym numerze przekazał sprawę rozpoznania skargi na bezczynność według właściwości na podstawie art. 231 w zw. z art. 229 pkt 3 kpa do Rady Miejskiej Ł.. W tych okolicznościach skarżący podkreślił, iż złożona skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. realizuje prawidłowo ideę weryfikacji dokumentu publicznego przez sprawdzenie u jego wystawcy faktu sporządzenia i rodzaju zamieszczonych w nim danych. Wobec zaś przyjętej ustawowo konstrukcji skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym opartej na interesie prawnym skarżącego, B. D. wskazał swój interes prawny wyrażający się w konieczności weryfikacji treści czynności doręczenia korespondencji pismem poleconym z dnia [...] stycznia 2006r., z tego względu "żeby zasadnie można było podjąć się ustalenia znaczenia doręczonych dokumentów dla kształtowania jego sytuacji prawnej faktycznej i uzasadnienia tym samym poszukiwania ochrony przed sądem administracyjnym, wobec oczywistej bezzasadności Prezydenta Miasta Ł., gdyż jego pismo z dnia [...] marca 2007r. pozostaje bez odpowiedzi do chwili obecnej, realizując przy tym dyspozycje przepisów art. 52 § 4 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a." W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu zaś swojego stanowiska wyjaśnił, iż pismem z dnia [...] stycznia 2006r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. przesłał skarżącemu oryginał Uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. w sprawie scalenia i podziału nieruchomości położonych w Ł. w obrębie ulic M., S., którą B. D. odebrał za pokwitowaniem odbioru w dniu [...] stycznia 2005r. Organ wskazał, iż wspomniana uchwała była uprzednio przedmiotem konsultacji prawnej Wojewody P., a następnie została ogłoszona na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Ł., internetowych stronach BIP-u Urzędu Miejskiego w Ł. oraz prasie lokalnej. Skarżący po zapoznaniu się z treścią Uchwały złożył skargę do Rady Miejskiej Ł. w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Rada Miejska Ł. w Uchwale z dnia [...] lutego 2006r. Nr [...] nie dopatrzyła się naruszenia interesu prawnego strony. W dniu [...] marca 2006r. B. D. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Białymstoku o stwierdzenie nieważności uchwały z dn. [...]12.2005r., którą to skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006r. sygn. akt II SA/Bk 251/06 odrzucił. Kolejnym pismem tj. z dnia [...] marca 2006r. (4 dni po złożeniu skargi do WSA) strona wniosła do Prezydenta Miasta Ł. o "uwzględnienie wskazówek, co do sposobu wytwarzania dokumentu" uchwały Rady Miejskiej z dnia [...]12.2005r. Wobec faktu, iż pismo nie zawierało wniosków formalnych, co do zakończonego postępowania legislacyjnego i nie dawało jakichkolwiek przesłanek prawnych, w ramach których można byłoby wszczynać postępowanie administracyjne, pismo złożono do akt sprawy. W związku z brakiem odpowiedzi na swoje pismo B. D. wystosował skargę do Wojewody P. na bezczynność Prezydenta. Mając na względzie powyższe Wojewoda P. zgodnie z art. 231 w zw. z art. 229 pkt 3 kpa przekazał sprawę według właściwości Radzie Miejskiej Ł.. Z kolei Rada Ł. w dniu [...] maja 2006r. zobowiązała Prezydenta Miasta do złożenia wyjaśnień przed komisją Rewizyjną RMŁ. Ta zaś po szczegółowym postępowaniu wyjaśniającym nie dopatrzyła się złej woli w działaniach Prezydenta Miasta Ł. podejmując stosowną w tym przedmiocie uchwałę z dnia [...] czerwca 2006r. Nr [...], którą dostarczono stronie w dniu [...] lipca 2006r. Reasumując organ stwierdził, iż w związku z rozpoznaniem skargi B. D. w trybie art. 229 pkt 3 przez Radę Miejską Ł. jest ona niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dn. 25.07.2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta, sprawowana jest wyłącznie pod względem zgodności wydawanych aktów z przepisami prawa, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność określony jest w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 powołanej ustawy. Skarga ta może być wniesiona w wyniku nie wydania przez organ w określonym przepisami terminie: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę, co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tak, więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Tymczasem w konkretnej sprawie skarżący zarzuca organom administracji publicznej bezczynność polegającą na nie załatwienie jego pisma z dnia [...] marca 2006r. dotyczącego zgłoszonych przez niego zarzutów w sprawie nieprawidłowości formalnych doręczonego dokumentu (Uchwały). Przedmiotowa skarga oparta zatem została o treść art. 227 kpa, mającego za przedmiot wszelkie działanie, w tym również bezczynność lub zaniechanie każdego organu państwowego, organu jednostki samorządu terytorialnego, organu organizacji społecznej lub też ich pracowników, jest to bowiem "nieograniczony środek kontroli wszelkiej działalności (w tym zaniechań) aparatu państwowego" (J. Lang, Współdziałanie administracji ze społeczeństwem, Warszawa 1985, s.79). Ma ona znamiona środka uruchamiającego kontrolę następczą. Dotyczy, bowiem nagannych sytuacji, które już powstały, ponieważ chodzi o ocenę skutków działania już podjętego lub działań będących w toku, jak też bezczynność właściwych organów. Celem tego postępowania jest jednakże naprawienie błędów i zaniedbań, a nie wydawanie określonych regularnymi procedurami rozstrzygnięć spraw, w toku instancji administracyjnych lub sądowych. Procedura skargowa unormowana w kpa i przepisach wykonawczych ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno – techniczną zawiadomienia skarżącego o załatwieniu sprawy. Zgodnie zaś z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 11.02.2002r. II SA/Wr 3121/01 (nie publ.) – "sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII kpa, a więc związanych z krytyką należytego wykonania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 kpa)". Podobnie w tezie postanowienia NSA z dnia 9.12.1999r., II SAB 7/99 stwierdzono, iż "ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa, nie podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego". Konsekwencją powołanych orzeczeń jest uznanie, iż w przypadku skierowania takiej skargi do sądu administracyjnego musi być ona odrzucona jako niedopuszczalna (Kodeks postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck 2004r. wyd. 6, str. 816 i nst.). Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.