II SAB/Bk 70/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. do załatwienia sprawy z wniosków M. D. z dnia 1 sierpnia 2011 roku i z dnia 8 marca 2012 roku poprzez wydanie aktu administracyjnego w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych, 4. przyznaje radcy prawnemu M. W. – Z. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego M. D. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- W dniu 1 sierpnia 2011 roku Pan M. D. wywiódł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. wniosek o wstrzymanie robót budowlanych na ulicy S. w S. w trybie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, z uwagi na fakt złożenia przez Gminę S. nieprawidłowego oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej w przedmiocie prawa własności do przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., wnosząc o jej oddalenie, podstawił następujący bieg sprawy: "W dniu 1 sierpnia 2011 roku Organ wystąpił pisemnie do Starostwa Powiatowego w S. o przekazanie zgłoszenia remontu ulicy S. w S. nr [...] z dnia [...] maja 2011 roku wraz z załącznikami. Przedmiotowe zgłoszenie Starostwo Powiatowe w S. przesłało do tutejszego organu dnia 3 sierpnia 2011 roku, a w dniu 4 sierpnia 2011 roku Organ wystosował pismo do Burmistrza S. z informacją o terminie kontroli przedmiotowych robót budowlanych w dniu 16 sierpnia 2011 roku o godz. 9°°. W dniu 16 sierpnia 2011 roku przeprowadzono kontrolę remontu ul. S. w S., w trakcie której nie stwierdzono żadnych uchybień mogących skutkować wstrzymaniem robót budowlanych. O efektach kontroli pismem z dnia 17 sierpnia 2011 r. poinformowano skarżącego. W związku z telefoniczną prośbą PWINB w B. organ przesłał przy piśmie z 24 sierpnia 2011 roku akta sprawy dotyczące remontu ul. S. Pismem nr [...] z dnia [...] września 2011 roku P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. po prowadzeniu kontroli i stwierdzeniu, że wykonywane roboty są zgodne z zakresem wymienionym w zgłoszeniu słusznie postąpił nie wszczynając postępowania, a kwestie dotyczące własności rozstrzygane są natomiast przez sądy cywilne. Pismem nr [...] z dnia [...] października 2011 roku P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uznał skargę Skarżącego za bezzasadną. W dniu 08 marca 2012 roku Skarżący złożył wniosek do tutejszego urzędu o wszczęcie postępowania administracyjnego odnośnie remontu ul. S. w S. w trybie przepisu art. 50 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego W dniu 14 marca 2012 roku dokonano kontroli robót budowlanych na ul. S. w S., w trakcie której stwierdzono, że roboty budowlane zostały zakończone. Pismem z dnia 14 marca 2012 roku udzielono skarżącemu pisemnej odpowiedzi na wniosek z dnia 08 marca 2012 roku, od którego skarżący wniósł odwołanie do P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 roku stwierdził niedopuszczalność odwołania. Jednocześnie na telefoniczną prośbę P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w dniu 18 września 2012 roku organ przesłał akta sprawy ul. S. w związku ze skargą Pana D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W dniu 1 marca 2013 roku Skarżący wniósł do tutejszego organu pismo z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie remontu ul. S. w S. załączając kopię prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku. W związku z brakiem akt sprawy organ poinformował Skarżącego, że przedmiotowe pismo zostanie rozpatrzone po zwrocie akt do organu. Pismem nr [...] z dnia [...] marca 2013 roku (data wpływu 27 marzec 2013 roku) P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. przesłał do tutejszego organu akta sprawy wraz z kopią prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku oddalającego skargę Pana M. D. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 roku. Odpowiedzi na pismo Skarżącego z dnia 01 marca 2013 roku organ udzielił dnia 29 marca 2013 roku. Po ponownym przesłaniu akt sprawy do P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. dn. [...] kwietnia 2013 roku, w dniu 09 maja 2013 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. otrzymał postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2013 roku P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bi. odmawiające wyznaczenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. terminu na załatwienie sprawy, dotyczącej robót budowlanych wykonanych na ulicy S. w S., których inwestorem była Gmina S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Z bezczynnością organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym w art. 35 kpa organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie ale mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończy go wydaniem w terminie orzeczenia. W konkretnej sprawie, zdaniem Sądu, zaistniała sytuacja, w której organ pozornie był aktywny, ale jego działania nie kończyły się wydaniem merytorycznego orzeczenia, którego domagała się strona skarżąca. Wyszczególnione w opisie stanu faktycznego czynności organu wskazują, że prowadził postępowanie w różnych kwestiach tym samym przedłużając je, natomiast nie wypowiedział się merytorycznie w formie orzeczenia do zgodności poruszanych przez Skarżącego we wniosku z dnia 1 sierpnia 2011 roku. Sąd uznał, że zachowanie organu, polegające na nie wydaniu orzeczenia merytorycznego, które podlegałoby zaskarżeniu do organu II stopnia i sądu administracyjnego nosi znamiona rażącego naruszenia prawa. Przez pojęcie "rażącego" naruszenia prawa, zdaniem Sądu, Należy rozumieć nie tylko niepodejmowanie przez organ żadnych czynności, nieuzasadnione przekraczanie maksymalnych terminów (art. 35 § 3 kpa), ewidentna opieszałość w podejmowaniu czynności, nieinformowanie strony o potrzebie przedłużenia postępowania (art. 36 § 1 kpa) – ale także unikanie wydania orzeczenia merytorycznego w sprawie – tym samym możliwości jego kontroli. Sąd na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi wymierzył organowi grzywnę określając jej wysokość na kwotę 500 złotych. Stosownie do treści art. 134 § 1 cytowanej powyżej ustawy o wysokości grzywny Sąd rozstrzyga samodzielnie dokonując jej "miarkowanie", przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy. Ustawodawca oznaczył bowiem w art. 154 § 6 ustawy wyżej wymienionej, jedynie górną granicę kwoty grzywny – t.j. dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W wyroku z dnia 26 października 2006 toku (sygnatura akt III SA/Wa 1237/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że określenie przez ustawodawcę jedynie górnej granicy grzywny możliwej do wymierzenia oznacza, że w przypadku wymierzania grzywny poniżej tej granicy, nie jest konieczne aby kwota grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika. Pogląd ten skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela. Orzekając o wysokości grzywny w sprawie niniejszej w wymiarze 500 złotych, Sąd miał na uwadze fakt, że grzywna wymierzona na podstawie art. 154 § 6 cytowanej powyżej ustawy nie ma wyłącznie charakteru represyjnego, albowiem jej celem jest przede wszystkim zdyscyplinowanie organu i poprzez realne zagrożenie sankcją zmuszenie do sprawnego i terminowego załatwienia wniosków stron postępowania w postaci wydania orzeczeń, które podlegałyby merytorycznej kontroli. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 149 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zmianami). O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustawionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na postawie przepisu art. 250 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, nr 461). Obejmują opłatę za czynności adwokackie w kwocie 240 złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług wyliczony według 23 % stawki w kwocie 55,20 złotych.