II SO/Bk 13/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy z wniosku S. P. o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu "R." w B. w związku z nieprzekazaniem sądowi skargi z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w sprawie bezczynności w udzieleniu informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Kołu Łowieckiemu "R." w B. grzywnę w kwocie 100 (stu) złotych za nieprzekazanie sądowi, w ustawowym terminie, skargi S. P. na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej; 2. zasądzić od Koła Łowieckiego "R." w B. na rzecz skarżącego S. P. kwotę 520,57 zł (pięciuset dwudziestu złotych pięćdziesięciu siedmiu groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. , S. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosek o ukaranie grzywną Koła Łowieckiego "R." w B. za nieprzekazanie sądowi w terminie 15 dni skargi na bezczynność o udzielenie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów przejazdu samochodem osobowym z miejsca zamieszkania na rozprawę sądową i z powrotem Wyliczony przez skarżącego koszt przejazdu na trasie L.-B.-L. wyniósł 420,57 zł. W odpowiedzi na wniosek Koło Łowieckie "R." wniosło o jego oddalenie, tłumacząc opieszałość w przekazaniu skargi do Sądu nie złą wolą, lecz niezrozumieniem sposobu udzielenia żądanej informacji, dużą ilością wpływających wniosków od skarżącego, trudnościami organizacyjnymi. Sąd dopuścił, w celach dowodowych akta sprawy o sygn. II SAB/Bk 37/15 na okoliczność terminu przekazania przez Koło skargi na bezczynność oraz przebiegu postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. W myśl ogólnej zasady, wynikającej z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., organ, którego działanie jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W przypadku skargi dotyczącej bezczynności w zakresie informacji publicznej, termin ten jest krótszy i wynosi 15 dni, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 t.j.), zwanej dalej: ustawą. W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania sądowi skargi sąd, na wniosek skarżącego, może na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej. Przy rozstrzygnięciu sprawy z wniosku o wymierzenie organowi grzywny sąd bierze pod uwagę czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, jak i okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie mu grzywny przekazał skargę, odpowiedź na skargę i akta sprawy sądowi. Przekazanie sądowi stosownych materiałów przed rozstrzygnięciem przez sąd sprawy z wniosku o wymierzenie grzywny nie uniemożliwia sądowi wymierzenia organowi grzywny. Wymierzenie grzywny jest co prawda przede wszystkim środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, niemniej jednak stanowi również sankcję za naruszenie prawa skarżącego do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Grzywna, o jakiej stanowi art. 55 par. 2 p.p.s.a., ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny (vide: postanowienie NSA z 5.07.2006 r. - II OSK 1024/06 publ. ONSA i WSA nr 6 poz. 156; postanowienie WSA w Warszawie z 23.04.2008 r. - II SO/Wa 8/08; postanowienie WSA w Białymstoku z 12.05.2015 r. - II SO/Bk 4/15). Nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie Koło Łowieckie "[...]" nie dochowało obowiązku przekazania Sądowi skargi S. P. w terminie ustawowym. Nie jest sporny między stronami fakt, że skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej wpłynęła do Koła 15 kwietnia 2015 r., stąd organ powinien przekazać ją Sądowi (wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy) w ciągu 15 dni, tj. do 30 kwietnia 2015 r. Nastąpiło to dopiero 3 czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego), czyli po upływie miesiąca, licząc od 1-go maja 2015 r. Już ten fakt uzasadnia wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do odpowiedzi na wniosek organu o odstąpienie od wymierzenia grzywny z uwagi na dużą ilość informacji żądanych przez skarżącego, trudności w zrozumieniu sposobu udostępnienia informacji, brak obsługi prawnej, dokonującą się zmianę zarządu Koła w maju 2015 r., to należy wskazać, że okoliczności te nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Organ powinien tak zorganizować swoją pracę, aby nie uchybić terminowi na przekazanie Sądowi stosownych materiałów. Nadto, jeśli chodzi o dużą ilość wniosków kierowanych do Koła o udzielenie informacji publicznej przez S. P., to tego aspektu Koło nie udowodniło, zaś w tutejszym Sądzie odnotowano jedną sprawę. Należy wskazać, że wysokość wymierzonej grzywny zależy od uznania sądu. W niniejszym przypadku Koło przekazało Sądowi (chociaż z opóźnieniem) skargę na bezczynność, a także udzieliło skarżącemu żądanej informacji publicznej. Udzielenie informacji spowodowało to, że skarga w sprawie o sygn. II SAB/Bk 37/15 nie była merytorycznie rozpoznana (skarżący przyznał, iż nie uzupełnił braków skargi uważając tę czynność za niecelową w świetle udzielenia informacji przez Koło). Miarkując wysokość grzywny Sąd miał na uwadze powyższą okoliczność uważając, że symboliczna grzywna w kwocie 100 złotych spełni cel represyjny, bowiem nie zaistniała potrzeba dyscyplinowania organu do wypełnienia obowiązku, gdyż skargę do Sądu przekazano, a skarżącemu udzielono żądanej odpowiedzi. Konsekwencją uwzględnienia wniosku było orzeczenie o obowiązku zwrotu przez Koło na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się: wpis sądowy w kwocie 100 zł i koszty przejazdu skarżącego na trasie L.-B.-L., własnym autem, w kwocie 420,57 zł. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. W myśl ww. przepisów do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się m.in. koszty sądowe oraz koszty przejazdu do sądu, które ustala się według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dn. 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Koszty związane z użyciem własnego samochodu w celu przejazdu strony do Sądu winny być obliczone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dn. 25.03.2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r., nr 27, poz. 271 ze zm.). Składając wniosek o zwrot kosztów podróży własnym samochodem, skarżący dokonał wyliczenia zgodnie z § 2 pkt 1 b ww. rozporządzenia: 503,2 km x 0,8358 zł = 420,57 zł. Sąd zaakceptował wniosek skarżącego o zwrot kosztów przejazdu pomimo, iż strona nie była wzywana do osobistego stawiennictwa na rozprawę w dniu 17.09.2015 r. Niemniej jednak Sąd uznał, iż złożenie dodatkowych wyjaśnień w toku rozprawy przez skarżącego stało się przydane dla wydanego orzeczenia. Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji.