II SO/Bk 22/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2012 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym zażalenia T. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 05 kwietnia 2012 r. oddalające wniosek o wymierzenie grzywny w sprawie z wniosku S. C. i T. C. o wymierzenie grzywny Staroście W. za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność w sprawie dotyczącej wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie Postanowieniem z 05.04.2012 r. tutejszy sąd oddalił wniosek S. C. i T. C. o wymierzenie grzywny Staroście W. za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność wymienionego organu (k. 123). Wskazane wyżej postanowienie wraz ze sporządzonym z urzędu uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu T. C. na adres jego pełnomocnika adwokata P. C. w dniu 18.04.2012 r. (k. 136). Termin wniesienia zażalenia mijał we środę 25.04.2012 r. W dniu 19.04.2012 r. adwokat P. C. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 137-138). Natomiast w dniu 07.05.2012 r. (data nadania na poczcie) H. C. występujący w sprawie jako pełnomocnik T. C. (obok pełnomocnika profesjonalnego tego skarżącego) złożył pismo, w którym znalazły się następujące sformułowania świadczące o zamiarze zaskarżenia wymienionego postanowienia: "Wobec odmowy sporządzenia kasacji przez adwokata C. (...) przesyłam projekt kasacji (...) wnoszę o uchylenie wyroku wydanego przez WSA (...) podtrzymuję skargę o ukaranie Starosty za nieprzesłanie skargi na bezczynność i wieloletnie działanie z naruszeniem prawa". Przedmiotowe pismo zawiera argumenty dotyczące nieprawidłowego działania Starosty W. w prowadzeniu operatu ewidencji gruntów. Łącznie z powyższym pismem skarżący złożył wniosek o wyłączenie kilku sędziów, w tym członków składu orzekającego, którzy orzekali w przedmiocie wniosku o wymierzenie grzywny. Wniosek ten został prawomocnie oddalony postanowieniem z 05.06.2012 r. (k. 162). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako spóźnione. W uchwale z 07.04.2008 r. wydanej w sprawie II FPS 1/08 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów sformułował pogląd, zgodnie z którym od postanowienia, o którym mowa w art. 55 § 1 zdanie drugie ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z art. 173 § 1 in fine w związku z art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a. służy stronie zażalenie, a nie skarga kasacyjna (uchwała dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Zgodnie z treścią art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Złożone w sprawie niniejszej pismo z 06.05.2012 r., będące faktycznie zażaleniem na postanowienie z 05.04.2012 r. oddalające wniosek o wymierzenie grzywny, podlegało odrzuceniu jako środek zaskarżenia wniesiony z przekroczeniem ustawowego terminu. Z uwagi na skomplikowaną sytuację w zakresie reprezentacji skarżącego T. C. wskazać w pierwszej kolejności należy, że był on reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adwokata P. C. oraz przez pełnomocników nieprofesjonalnych: brata H. C. (który złożył pismo z 06.05.2012 r.) i syna A. C. Zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W takim przypadku doręczenie skarżącemu pisma procesowego uważa się za dokonane w dniu doręczenia tego pisma jego pełnomocnikowi. Ustanowiony pełnomocnik nabywa bowiem uprawnienie do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Nadto w sprawie skarżący był faktycznie reprezentowany przez kilku pełnomocników, w tym jednego profesjonalnego. W takiej sytuacji strona powinna wskazać, któremu z nich należy doręczać pisma. Jeśli zaś w treści udzielonego pełnomocnictwa procesowego lub w inny jednoznaczny sposób nie wskazano, któremu z ustanowionych przez nią pełnomocników należy dokonywać doręczeń, to wyboru dokonuje sąd. Oczywiście nie może to być wybór dowolny (vide postanowienie NSA z 07.02.2012 r., II OZ 46/12, CBOSA). Jak wynika z akt, w sprawie niniejszej – wobec braku jednoznacznego wskazania przez skarżącego T. C., któremu z jego pełnomocników należy doręczać korespondencję - doręczenia postanowienia kończącego postępowanie w sprawie dokonano pełnomocnikowi profesjonalnemu – adwokatowi. Było to postępowanie usprawiedliwione, bowiem należało uznać, że jako profesjonalista będzie on w stanie najlepiej zagwarantować stronie obronę jej interesów. Poza tym pominięcie pełnomocnika profesjonalnego i kierowanie korespondencji do pełnomocników nieprofesjonalnych zniweczyłoby faktycznie sens ustanowienia takiego pełnomocnika. Powyższe postępowanie sądu polegające na doręczeniu postanowienia z 05.04.2012 r. adwokatowi skarżącego miało te skutki, że termin do wniesienia zażalenia na postanowienie o oddaleniu wniosku o wymierzenie grzywny biegł dla skarżącego od dnia następującego po dniu, w którym korespondencja dotarła do jego profesjonalnego pełnomocnika. Nastąpiło to 18.04.2012 r. Odnośnie charakteru pisma z 06.05.2012 r. to jego treść wskazuje, że stanowi ono środek zaskarżenia od postanowienia z 05.04.2012 r. oddalającego wniosek o wymierzenie Staroście grzywny. Zawarto w nim bowiem wskazanie, że strona nie zgadza się ze złożoną przez profesjonalnego pełnomocnika opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (prawidłowo pełnomocnik mógł stwierdzić jedynie brak podstaw do wniesienia zażalenia, bowiem skarga kasacyjna w sprawie nie przysługuje), że wnosi o uchylenie wydanego orzeczenia (błędnie nazwanego w piśmie wyrokiem, a nie postanowieniem). Nadto strona przedstawia obszernie na czym, jej zdaniem, polega nieprawidłowość działania Starosty, jakie błędy popełnił, jakich dopuścił się naruszeń prawa, których nie dostrzegł sąd rozpoznający skargę na bezczynność. W tych okolicznościach należało przyjąć, że pismo to jako zażalenie powinno być złożone w terminie 7 dni od doręczenia orzeczenia pełnomocnikowi, a więc najpóźniej dnia 25.04.2012 r. Tego terminu jednak nie dochowano, bowiem zażalenie nadano na poczcie dopiero 07.05.2012 r. (k. 147). Uzasadnia to odrzucenie tego środka zaskarżenia jako spóźnionego na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że co prawda zaskarżone postanowienie zostało wysłane adwokatowi P. C. jako – co błędnie wskazano w piśmie przewodnim – pełnomocnikowi S. C., jednak nie ma to żadnego wpływu na ocenę prawidłowości formalnej złożenia zażalenia. Niewątpliwy jest bowiem fakt, że profesjonalny pełnomocnik otrzymał informację o wyznaczeniu go do reprezentowania T. C. (k. 99) oraz w jego imieniu występował na rozprawie w dniu 15.03.2012 r. (k. 119). Błędne oznaczenie jego mocodawcy w piśmie przewodnim nie mogło zmienić faktu, że skutki doręczenia odpisu postanowienia w dniu 18.04.2012 r. (rozpoczęcie biegu terminu do złożenia zażalenia) nastąpiły wobec T. C., a nie S. C. Także okoliczność złożenia zażalenia przez H. C. jako pełnomocnika T. C. (występującego w tym charakterze obok adwokata i A. C.) nie miała wpływu na ocenę formalnej poprawności złożenia zażalenia w imieniu T. C. Termin biegnący od daty doręczenia postanowienia profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego obowiązywał bowiem wszystkich pełnomocników tej strony. Mając powyższe na uwadze orzeczono o odrzuceniu zażalenia jako spóźnionego na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.