II SO/Bk 25/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta B. w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy dotyczącej bezczynności w sprawie rozpoznania wniosku z [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Prezydentowi Miasta B. grzywnę w wysokości 100 zł; 2. zasądzić od Prezydenta Miasta B. na rzecz wnioskodawcy K. J. kwotę 100,50 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. We wniosku z 29 listopada 2019 r. K. J. wniósł w oparciu o art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej powoływana jako P.p.s.a.) o wymierzenie Prezydentowi Miasta B. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku z [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Organ w odpowiedzi na wniosek podał, że skarżący złożył 3 skargi których argumentacja i forma są tożsame i które powinny były znaleźć odzwierciedlenie w jednej skardze. W dacie uprawomocnienia się wyroku wydanego w sprawie II SAB/Bk 68/19 (dotyczącego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta B. w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] kwietnia 2019 r.) organ załatwił nie tylko wniosek z [...] kwietnia 2019 r. ale także wnioski z [...] marca 2019 r. oraz z [...] lutego 2019 r. Dlatego też, zdaniem organu, nieprzekazanie skargi w terminie nie spowodowało żadnych negatywnych konsekwencji dla skarżącego. Wobec powyższego organ wniósł o odstąpienie od ukarania bowiem przekroczenie terminu do przekazania skargi nie był celowe, zaś skarżący końcowo otrzymał żądaną dokumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Termin ten w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej ulega jednak skróceniu w związku z brzmieniem art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), który stanowi że w przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Zgodnie z treścią art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 P.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Przesłankami uprawniającymi sąd do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek skarżącego oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd zaś orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 P.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, pub. ONSA/WSA 2010/1/2). Zdaniem sądu w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione przesłanki wymierzenia organowi grzywny. Jak wynika z treści wniosku o wymierzenie grzywny skarżący w dniu 26 czerwca 2019 r. w jednej przesyłce przesłał do organu trzy skargi. Z akt sprawy II SAB/Bk 68/19 wynika zaś, że skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] kwietnia 2019 r. wpłynęła do organu w dniu [...] lipca 2019 r. Skro wszystkie skargi zostały wysłane w jednej przesyłce to przyjąć należy że również skarga na bezczynność w rozpatrzeniu wniosku z [...] marca 2019 r. wpłynęła do organu w dniu [...] lipca 2019 r. W związku z tym organ powinien był przekazać ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę najpóźniej dnia 16 lipca 2019 r. (stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy), jednakże nie spotkała się ona z żadną reakcją organu. Organ bowiem ani nie przekazał jej sądowi, ani nie złożył odpowiedzi na skargę, ani też nie przekazał sądowi akt administracyjnych. Powyższe dowodzi, że organ w żaden sposób nie zareagował na wniesioną przez skarżącego skargę na bezczynność dotyczącą rozpatrzenia wniosku z [...] marca 2019 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że nie zastosował się do 15-dniowego terminu przewidzianego ustawowo na przekazanie skargi do sądu, w ogóle nie realizując tego obowiązku. Wystąpiła zatem przesłanka uzasadniająca wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a., niezależna od przyczyn braku wywiązania się przez niego z ustawowych obowiązków. Tak jak już wskazano powyżej ustawodawca do uznania sądu pozostawił ustalenie wysokości wymierzonej grzywny, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r. (M.P. z 2019 r., poz. 1547) wyniosło 4.585,03 zł (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Miarkując wysokość grzywny sąd wziął pod uwagę powyższe okoliczności, a zatem przede wszystkim konsekwentny brak realizowania przez organ obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że art. 54 § 1 P.p.s.a., statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ musi więc przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Obowiązek ten spoczywa na organie niezależnie od tego, czy jego zdaniem wniesione skargi są identyczne i czy udzielenie informacji publicznej na wniosek z [...] kwietnia 2019 r. stanowiło również załatwienie wniosku z [...] marca 2019 r. To dopiero sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku, stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać, że grzywna w kwocie 100 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku przekazania skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę i jednocześnie spełni pozostałe cele, dla których została ustanowiona, dyscyplinując organ na przyszłość. Zauważyć przy tym należy, że jeżeli mimo wymierzenia grzywny, organ nie przekaże sądowi skargi, sąd będzie mógł na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, o ile stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie będzie budził uzasadnionych wątpliwości (vide: art. 55 § 2 P.p.s.a.). Wobec powyższego orzeczono na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., jak w punkcie 1 niniejszego postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej w wysokości 100,50 zł, orzeczono na mocy art. 200 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. w punkcie 2 postanowienia. Na koszty te składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy w kwocie 100 zł oraz 5 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za odpis wniosku o wymierzenie grzywny, przesłany w formie dokumentu elektronicznego – art. 235a P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1090).