II SO/Bk 34/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. F. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi M. w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy dotyczącej niewykonania wyroku w sprawie II SAB/Bk 133/18 p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Burmistrzowi M. grzywnę w wysokości 500 zł; 2. zasądzić od Burmistrza M. na rzecz I. F. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. We wniosku z [...] grudnia 2019 r. I. F. wniosła w oparciu o art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej powoływana jako P.p.s.a.) o wymierzenie Burmistrzowi M. grzywny za nieprzekazanie skargi na niewykonanie wyroku w sprawie II SAB/Bk 133/18. Organ w odpowiedzi na wniosek poinformował, że akta sprawy przesłano w dniu 10 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie zaś z treścią art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 P.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Przesłankami uprawniającymi sąd do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek skarżącego oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd zaś orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 P.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, pub. ONSA/WSA 2010/1/2). Zdaniem sądu w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione przesłanki wymierzenia organowi grzywny. Sprawa II SA/Bk 11/20 dotyczy skargi I. F. na niewykonanie przez Burmistrza M. wyroku wydanego w sprawie II SAB/Bk 133/18. Wyrokiem tym zobowiązano Burmistrza M. do załatwienia wniosku I. F. z dnia [...] stycznia 2017 r. dotyczącego wszczęcia i przeprowadzenia postępowania o ustalenie naruszenia stosunków wodnoprawnych – w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi. Skarga na niewykonanie tego wyroku wpłynęła do organu w dniu 26 września 2019 r., organ skargę tę przesłał do WSA w Białymstoku w dniu 2 stycznia 2020 r. Natomiast akta sprawy dotyczące stosunków wodnych przesłał do sądu w dniu 11 lutego 2020 r. Termin na przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy upływał w poniedziałek 28 października 2019 r. Skarga zaś została przekazana przez organ z opóźnieniem wynoszącym dwa miesiące a akta sprawy z opóźnieniem trzech miesięcy. Zdaniem więc sądu, nie ulega wątpliwości, że organ uchybił obowiązkowi terminowego przekazania skargi i akt sprawy do sądu, co uzasadnia wymierzenie mu grzywny. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że samo niewywiązanie się z obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie wynikającym z ustawy uzasadnia wymierzenie organowi grzywny. Jak już to bowiem wyżej wskazano, wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a. Jednocześnie należy zaznaczyć, że przyczyny powodujące nieprzekazanie skargi do sądu są nieistotne dla samego wymierzenia sankcji, choć mogą mieć wpływ na wysokość przedmiotowej grzywny. W sprawie niniejszej organ nie wskazał żadnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby niemożność przekazania skargi i akt w terminie określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a. Jak wskazano powyżej ustawodawca do uznania sądu pozostawił ustalenie wysokości wymierzonej grzywny, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r. (M.P. z 2019 r., poz. 1547) wyniosło 4.585,03 zł (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Za wymierzeniem organowi grzywny i to w wysokości orzeczonej, zdaniem sądu przemawia fakt, że uchybienie terminowi przewidzianemu w art. 54 § 2 P.p.s.a. jest znaczące - wynosi trzy miesiące oraz to, że organ w ogóle nie wyjaśnił powodów niedotrzymania terminu, które usprawiedliwiłyby tak znaczne opóźnienie w wykonaniu ustawowego obowiązku. Okolicznością przemawiającą na korzyść organu, a więc znajdującą również odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest to, że przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a. wypełnił. Wobec powyższego orzeczono na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., jak w punkcie 1 niniejszego postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej w wysokości 100 zł, orzeczono na mocy art. 200 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. w punkcie 2 postanowienia. Na koszty te składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy. Do kosztów tych nie zaliczono kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru, albowiem nie został zgłoszony wniosek w tym przedmiocie – art. 210 § 1 P.p.s.a.