SA/Bk 1575/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Jarosław Sacharczuk, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K. P. –Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w B. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w kwestii ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. Oddala skargę. II. Przyznaje od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu adw. M. G. wynagrodzenie w kwocie 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. W dniu [...].08.2003r. na wniosek S. G. Prezydent Miasta B. wydał decyzję, ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowego auto-komisu na działce o nr [...]/[...] i części działki o nr [...]/[...], położonych przy ulicy W. w B. W dniu 9.09.2003r. K. P. –Ł. złożyła zarzut do organu twierdząc, iż nie brała udziału w w/w postępowaniu w sytuacji, gdy roboty ziemne prowadzone na terenie planowanej inwestycji naruszają konstrukcję jej budynku mieszkalnego, usytuowanego po granicy, grożąc zawaleniem budynku. Organ potraktował pismo skarżącej jako wniosek o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj., że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...].09.2003r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...].08.2003r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu decyzji podał, iż nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, albowiem K. P. –Ł. nie mogła być stroną postępowania w świetle art. 28 kpa. Nie został naruszony jej interes prawny, gdyż teren planowanej inwestycji tj. działki o nr [...]/[...] i [...]/[...] nie graniczy bezpośrednio z działką skarżącej. Działki te oddziela nieruchomość o nr [...]/[...] szerokości 6 m, która nie była objęta decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia[...].11.2003r. o nr [...] utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. SKO podzieliło argumenty zawarte w decyzji organu I instancji podkreślając, iż w świetle art. 42 ust. 1 pkt 5 i art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie występuje interes prawny po stronie K. P. –Ł., który podlegałby ochronie w procesie inwestycji. Skoro skarżąca wskazuje na interes faktyczny, polegający na degradacji gruntu na jej działce, to ma możliwość wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego. W skardze wywiedzionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Białymstoku K. P. –Ł. wnosiła o przychylne załatwienie sprawy. Stwierdziła, iż działki o nr [...]/[...]stanowią całość. Właściciel zdjął warstwę gleby z terenu, nawiózł żwiru i żyznego gruntu, zasypując budynek mieszkalny i gospodarczy powyżej podmurówki od strony granicy. To powoduje wpływanie wód opadowych w stronę zabudowań skarżącej, nasiąkanie ścian i ich pękanie, co stanowi zagrożenie życia i zdrowia domowników. Zdaniem skarżącej pozbawienie jej przez organ przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy spowodowało niemożliwość dochodzenia naprawienia szkody, jaka powstała wskutek robót na gruncie sąsiednim. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż w związku z powstaniem z dniem 1 stycznia 2004r. dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego, skargi wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego są rozpoznawane przez wojewódzkie sądy administracyjne, co ma miejsce w niniejszym przypadku, zgodnie z zapisem art. 97 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271). Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawnych. Decyzja z dnia [...].08.2003r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowego auto-komisu, zlokalizowanego na działkach o nr [...]/[...]i [...]/[...]nie graniczą bezpośrednio z działką o nr [...] K. P. –Ł. Z działką skarżącej bezpośrednio graniczy działka nr [...]/[...], której nie dotyczyła w/w decyzja. Stąd też organ prowadzący postępowanie nie miał obowiązku zawiadamiania skarżącej o toczącym się postępowaniu albowiem interes prawny skarżącej w świetle art. 28 kpa nie został naruszony. Art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.) nawiązuje również do ochrony interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Naruszenie interesu prawnego musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czego skarżąca nie wykazała chociażby dlatego, że planowana inwestycja nie graniczy z jej posesją, natomiast sam charakter inwestycji tj. ewentualne uciążliwości związane z funkcjonowaniem auto-komisu – nie stanowiły żadnego zarzutu ze strony skarżącej. Zatem nie przyznanie skarżącej przez organ przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – było prawidłowe, zaś żądanie wznowienia postępowania z tego powodu nie mogło być uwzględnione w świetle art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyż przepis mówiący o pozbawieniu strony możliwości działania – nie został naruszony. Z treści skargi wynika natomiast, że skarżąca czuje się zagrożona i pokrzywdzona działaniami właściciela działki o nr [...]/[...], która bezpośrednio graniczy z jej posesją i budynkami posadowionymi po granicy. Działka o nr [...]/[...] nie została objęta decyzją o warunkach zabudowy i za wszelkie poczynania na tej działce, które wyrządzają szkodę według twierdzeń skarżącej (tj. podmakanie terenu pod budynkami wskutek prac ziemnych) odpowiedzialny jest ewentualnie jej właściciel. Przyczyną może być też niewłaściwe ukształtowanie terenu. Dlatego też nie jest właściwą drogą do dochodzenia praw przez skarżącą żądanie wznowienia w/w postępowania administracyjnego, lecz droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym bądź też wszczęcie odrębnego postępowania administracyjnego z zakresu uregulowania stosunków wodnych na gruncie. Mając na względzie powyższe i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.