SA/Bk 1600/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA E. Trykoszko (spr.), Sędziowie NSA S. Prutis, A. Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant A. Bazydło, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2004 r. sprawy ze skargi M.K., L.K., J.K. i S.K. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu planu miejscowego oddala skargę Uchwałą Nr [...] z [...] sierpnia 2002r. Rada Miejska w G. przystąpiła do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. Skarżący, którzy są współwłaścicielami działki Nr [...], położonej w G. przy ulicy N., wystąpili w lutym 2000r. z wnioskiem o zmianę przeznaczenia tejże działki, tj. przeznaczenie jej pod budownictwo mieszkaniowo-pensjonatowe. Opracowany przez gminę projekt planu zakładał objęcie działki skarżących i działek położonych obok symbolem 1ML z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę letniskową wraz z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Projekt z taką zmianą przedstawiony został do uzgodnienia służbom wymienionym w art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym B. Parkowi Narodowemu, w otulinie którego położona jest między innymi działka skarżących. B. Park Narodowy pismem z dnia [...] lipca 2003r. nie zgodził się na przeznaczenie terenu o symbolu 1ML pod zabudowę letniskową z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej z uwagi na zbyt bliskie sąsiedztwo rzeki B. i zniszczenie walorów widokowo-krajobrazowych. Burmistrz Miasta G., nie akceptując odmowy uzgodnienia projektu planu przez B. Park Narodowy, zdecydował się na jego wyłożenie do publicznego wglądu w dniach od [...] do [...] lipca 2003r. w brzmieniu opracowanym przez siebie, w międzyczasie kontynuował zaś korespondencję z parkiem, usiłując doprowadzić do uzgodnienia propozycji zmiany przeznaczenia działek, położonych przy ulicy N. B. Park Narodowy pismem z [...] lipca 2003r., a następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2003r. potwierdził brak uzgodnienia dla propozycji zmiany zapisów dotyczących między innymi obszaru 1ML na terenie miasta G. Wówczas Burmistrz ogłosił powtórnie o wyłożeniu do publicznego wglądu w dniach od [...] do [...] października 2003r. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. w części dotyczącej przeznaczenia terenów położonych po południowej stronie ulicy N. i północnej stronie ulicy D. Skarżący po wyłożeniu projektu planu do wglądu, mieszcząc się w terminie 14 dni od upływu tego okresu, zgłosili zarzut kwestionujący nieuwzględnienie ich wniosku o zmianę przeznaczenia działki. Podkreślili, że ich działka jest wystarczająca do zrealizowania planowanej inwestycji, leży wśród działek już zabudowanych, bądź przeznaczonych pod zabudowę i na terenie wyposażonym w infrastrukturę techniczną. Stwierdzili, powołując się na art. 24 ust. 2 ustawy z 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, iż burmistrz mógł uznać za uzgodniony projekt planu albowiem organ uzgadniający nie określił warunków, na jakich uzgodnienie mogło nastąpić i nie powołał podstawy prawnej uzasadniającej określenie warunków. Dodali, że burmistrz miał prawo wywodzenia skargi do sądu administracyjnego na odmowę uzgodnienia planu, czego nie uczynił. Burmistrz Miasta G. zarządzeniem Nr [...] z [...] listopada 2003r. odmówił uwzględnienia zarzutu, a Rada Miejska w G. uchwałą z [...] listopada 2003r. (Nr [...]) odrzuciła zarzut, powtarzając uzasadnienie przedstawione przez burmistrza. W uzasadnieniu uchwały odrzucającej zarzut gmina wyjaśnia, z jakich przyczyn nie skarżyła do sądu administracyjnego odmowy uzgodnienia projektu planu przez B. Park Narodowy podkreślając, iż ze względów finansowych zależało gminie na podjęciu jeszcze przed [...] lipca 2003r. decyzji o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu po to, by zakończyć procedurę uchwalenia planu jeszcze według ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Rada Miejska w G. powołała się na brak pozytywnego uzgodnienia przez B. Park Narodowy propozycji zmiany przeznaczenia działek położonych przy ulicy N. w G. W skardze wywiedzionej na tę uchwałę do NSA współwłaściciele działki Nr [...] w G. – M. i S.K. oraz L. i J.K. kwestionują odmowę uzgodnienia projektu planu przez B. Park Narodowy, zarzucając naruszenie przepisów powoływanych przez park tj. art. 14 ust. 9 i 47 "a" ustawy z 16.10.1991r. o ochronie przyrody. Ich zdaniem brak było uzasadnienia dla odmowy uzgodnienia projektu planu, a organ uzgadniający miał prawo egzekwować w planie tylko te wymagania, które wynikają z przepisów szczególnych i złożonych wcześniej wniosków. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w G. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. U podstaw odrzucenia zarzutu skarżących do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. w części dotyczącej terenów przy ulicy N. i D. legł – jak wynika z motywów uchwały – brak uzgodnienia propozycji zmiany przeznaczenia tychże terenów przez B. Park Narodowy. Uzgodnienie projektu planu przez dyrekcję park4u było w sprawie konieczne. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. "a" ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139), przepisy której to ustawy stanowiły podstawę prawną przeprowadzanej procedury planistycznej, organ wykonawczy gminy uzgadnia opracowany projekt planu z organami właściwymi na podstawie przepisów szczególnych do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Szczególnym przepisem wprowadzającym wymóg uzgadniania projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z dyrekcjami parków narodowych jest między innymi art. 14 ust. 9 ustawy z 16 października 2001r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 99, poz. 1079 ze zmianami). Przepis ten stanowi, iż projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej parku narodowego i jego otuliny wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego. Nie ulega wątpliwości, że nieruchomość skarżącego leży w otulinie B. Parku Narodowego oraz to, że dyrekcja tego parku odmówiła uzgodnienia proporcji zmiany przeznaczenia terenu działki, dotychczas rolnego, na teren zabudowy letniskowej i jednorodzinnej. Z akt sprawy wynika, iż organ planistyczny usiłował wpłynąć na zmianę stanowiska organu uzgadniającego i prowadził korespondencję z dyrekcją parku w sprawie uzgodnienia proponowanej zmiany planu. Ostatecznie jednak dyrekcja parku postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003r. podtrzymała odmowę uzgodnienia. W tej sytuacji organ planistyczny nie mógł skutecznie wyłożyć do publicznego wglądu opracowanego przez siebie projektu planu, zgodnego wprawdzie z oczekiwaniem skarżących, ale niezaakceptowanego przez organ uzgadniający. Uzgodnienie bowiem jest taką formą współdziałania organów, która bezwzględnie wiąże organ decyzyjny w danej sprawie. Brak uzgodnienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwala na jego uchwalenie w brzmieniu nieakceptowanym przez organ uzgadniający. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej uchwały odrzucającej zarzut do projektu planu, nie ma uprawnień do oceny prawidłowości stanowiska organu uzgadniającego. Taką możliwość miałby jedynie sąd administracyjny, do którego organ planistyczny zaskarżyłby odmowę uzgodnienia projektu planu. O prawnej możliwości skarżenia do sądu administracyjnego stanowiska organu uzgadniającego projekt planu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 2 grudnia 2002r. (sygn. OPS 8/02 – ONSA 2003r., Nr 3, poz. 85) stwierdzając, iż stanowisko organu uprawnionego do uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zajęte w trybie art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 98 ust. 1 w związku z art. 89 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Z faktu nieskorzystania przez organ planistyczny z możliwości kwestionowania przed sądem administracyjnym stanowiska organu uzgadniającego, skarżący nie mogą jednakże wyprowadzać dla siebie korzystnych wniosków na potrzeby niniejszego postępowania sądowego. Również zaprezentowane przed sądem przez Burmistrza Miasta G. stanowisko, przychylne dla skarżących, nie może mieć wpływu na ocenę zaskarżonej uchwały. Sąd administracyjny, oceniając zgodność z prawem uchwały odrzucającej zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sprawdza wyłącznie prawidłowość procedury planistycznej oraz ustala, czy treść kwestionowanego przez strony planu nie narusza ich interesu prawnego. Trudno zaś w niniejszej sprawie mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżących, skoro ostateczna wersja projektu planu (do której wniesiono zarzuty) pozostawia to samo przeznaczenie działki co poprzednio, a zatem nie zmienia sytuacji prawnej skarżących. Fakt pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu w brzmieniu nieuzgodnionym przez dyrekcję parku, w sytuacji późniejszego sanowania przez organ planistyczny tejże czynności poprzez powtórne wyłożenie do wglądu projektu planu w wersji zgodnej ze stanowiskiem organu uzgadniającego, nie może także skutkować uchyleniem zaskarżonej uchwały. Przepis art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od 24 grudnia 1997r. wyłączył sankcję nieważności uchwał organu planistycznego za każde naruszenie art. 18 ustawy (toku procedury planistycznej), przewidując, iż wyłącznie naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów, skutkować może nieważnością uchwały organu gminy. Czynności podjęte przez organ planistyczny w niniejszej sprawie trybu procedury planistycznej bezwzględnie nie naruszyły. Z tych przyczyn skargę oddalono (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).