I SA/Bd 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi "I." Sp. z o.o. w Cz. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. oraz wysokości odsetek z tytułu nieuregulowania w terminie należnych zaliczek oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r. Nr PD/...] określającą "I." Sp. z o.o. z siedzibą w Cz. B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. w kwocie 27.384 zł oraz wysokość odsetek z tytułu nieuregulowania w terminie należnych zaliczek za miesiące lipiec i październik 2006r. w łącznej wysokości 664 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że u podstaw podjętej przez organ I instancji decyzji legły stwierdzone nieprawidłowości mające wpływ na wysokość podstawy opodatkowania powstałe na skutek: 1) zawyżenia kosztów uzyskania przychodów: - o kwotę 78.961,96 zł na skutek nieprawidłowego przeniesienia obrotów niektórych kont, na których ewidencjonowano koszty, co stanowiło naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 2006r. – dalej u.p.d.o.p.); - o wydatki z tytułu zakupu maszyny - piła Holzma HPP 81/42 rok produkcji 1992, w wysokości 46.380,60 zł, czym naruszono art. 15 ust. 1 tej ustawy; - o wydatki z tytułu wyjazdu służbowego na Dominikanę w kwocie 4.370 zł, czym naruszono art. 15 ust. 1 ww. ustawy; 2) zaniżenia kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 40.559,76 zł na skutek nieprawidłowego przeniesienia obrotów niektórych kont (z bilansu zamknięcia do bilansu otwarcia), przez co naruszono przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W odwołaniu wniesionym na decyzję organu I instancji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 ust. 2, art. 15 ust. 1 i art. 25 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 53a, art. 187 § 1 i 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Według Spółki zaskarżona decyzja naruszyła zasady prawidłowej oceny stanu faktycznego oraz niezasadnie zakwestionowała wiarygodność materiału dowodowego w zakresie podróży służbowej na Dominikanę i zakupu piły typu Holzma HPP następnie zdemontowanej na części. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym podniósł, że Spółka nie zakwestionowała ustalenia dotyczącego zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 78.961,96 zł wskutek nieprawidłowego przeniesienia obrotów niektórych kont, w związku z tym organ uznał, iż kwestia ta pozostaje poza sporem. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu ich osiągnięcia z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Zdaniem organu brzmienie powołanej regulacji prawnej nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nie wszystkie wydatki poniesione przez podatnika, stanowiące z ekonomicznego punktu widzenia koszty działalności, są kosztami uzyskania przychodu. Za wykładnią taką przemawia w szczególności zwrot "w celu" użyty w przywołanym przepisie. Oznacza to, że określony wydatek można uznać za koszt uzyskania przychodu, jeżeli pomiędzy tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu zachodzi związek przyczynowo-skutkowy tego typu, iż poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Zdaniem organu dotyczy to konkretnych przychodów osiąganych w danym roku podatkowym, które będą wielkością wyjściową w obliczeniu podatku, a nie o bliżej nieokreślone przychody, które będą osiągnięte w niewiadomym czasie lub też w ogóle nie będą osiągnięte. Odnośnie zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów w 2006 r. wydatków z tytułu zakupu maszyny typu Holzma HPP 81/42 w kwocie 46.380,60 zł, organ odwoławczy podał, że podstawę do zarachowania powyższej kwoty w ciężar kosztów uzyskania przychodów stanowią rachunek nr 41223 z dnia 10 października 2006r. wystawiony przez firmę D. H. C. GmbH z D.oraz faktura VAT FS wewnętrzna z dnia 10 października 2006r. - dotyczące zakupu dwóch maszyn - pił na łączną kwotę 95.245,60 zł (24.000 EUR), z tego sporna piła na kwotę 46.380,60 zł (11.500 EUR). Organ zaznaczył, że wg Spółki maszyna ta została zakupiona na części w związku z brakiem możliwości szybkiego zdobycia części zamiennych do serwisowanych maszyn, jednak w toku prowadzonego postępowania Spółka nie wyjaśniła kiedy i w jakich przypadkach części te były używane w naprawach serwisowych, czy też dokonano ich sprzedaży. Organ podkreślił, że z akt sprawy wynika również, iż przedmiotowe części w okresie od 10 października 2006 r., a więc od dnia zakupu w/w maszyny, do końca 2007r. w ogóle nie były używane do naprawy maszyn tego typu. W ocenie organu, skoro części te nie zostały zużyte do napraw serwisowych ani sprzedane, to wydatki na ich nabycie nie mogły - stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. - stanowić kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej okoliczność, że Spółka sporządziła spis i wyceniła części odzyskane, jak również sporządzony dokument WZ z dnia 30 października 2006r. na kwotę 420 zł mający potwierdzać złomowanie pozostałych części maszyny, są niewystarczające do uznania poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu. Organ wskazał, że Spółka nie zaliczyła do przychodów w/w kwoty, w aktach sprawy brak jest faktury VAT z tytułu sprzedaży złomu, a dokument WZ wystawiony przez P.W. "J." Skład Opału, Materiały Budowlane, Pasze, Nawozy nie określa, o jaki konkretnie złom chodzi. Za chybiony - w ocenie organu odwoławczego - należy również uznać zarzut dotyczący nieuznania przez organ I instancji za koszt uzyskania przychodów Spółki wydatków związanych z wyjazdem na Dominikanę Prezesa Spółki A. G. i jego małżonki (zatrudnionej na stanowisku dyrektora ds. sprzedaży), będących również właścicielami Spółki. Jak podał organ, podstawą do zarachowania kwoty 4.370 zł w ciężar kosztów była faktura VAT Nr 1513/35500/2006 z dnia 19 maja 2006r. wystawiona przez O. T. G. Spółka z o.o., a poza nią Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających fakt prowadzenia działań mających na celu osiągnięcie przychodów. Jak zaznaczył organ, skarżąca wyjaśniła, że celem wyjazdu były rozmowy z H. S. - przedstawicielem firmy EX-F. LTD mającej siedzibę w Charlotte w USA (będącej dealerem używanych i nowych maszyn do obróbki drewna), które miały doprowadzić do podpisania umowy na wyłączność handlu maszynami kupowanymi od tej firmy w Europie. Prezes miał również sprawdzić na miejscu przydatność mechanizmów maszyn, jakimi handlowała ta firma. Do tego jednak nie doszło, gdyż firma EX-F. LTD nie ma oddziału na Dominikanie. Zdaniem organu odwoławczego, oceniając w zaskarżonej decyzji możliwość zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. wziął pod uwagę wszystkie okoliczności dotyczące celu wyjazdu, jego przebiegu, sposobu organizowania przez Spółkę handlu używanymi maszynami i charakteru związku poniesionych wydatków z przychodami Spółki. Skarżąca natomiast nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby związek wydatków z tytułu wyjazdu i pobytu na Dominikanie z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że na powyższej fakturze VAT jako płatnik nie figuruje Spółka, lecz firma P. TV S.A. z W.. W związku z tym, w ocenie organu, nie odpowiada ona wymogom stawianym przez ustawę z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.), a konkretnie art. 20 -art. 22. Organ odwoławczy podkreślił, że nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik. Za niezrozumiały - w ocenie organu odwoławczego - należy również uznać zarzut Spółki, że zaskarżona decyzja narusza przepisy zawarte w art. 7 ust. 2 i art. 25 ust. 1 i 2 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 53a i art. 207 Ordynacji podatkowej, gdyż Spółka poza samym stwierdzeniem, iż zaskarżona decyzja narusza w/w przepisy nie wskazała na czym to naruszenie miałoby polegać. W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy I instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania. Zatem zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 pozbawiony jest podstaw. Nie znajduje również uzasadnienia, w opinii organu, zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p., gdyż w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego stwierdzono, że Spółka zaniżyła należne zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za lipiec 2006 r. na kwotę 7.633 zł oraz za październik 2006 r. o kwotę 3.720 zł. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego stwierdzono, iż zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. zostało zadeklarowane w kwocie mniejszej od należnej. W konsekwencji powyższego organ podatkowy miał obowiązek wydać decyzję określającą prawidłową kwotę zobowiązania, a zarzut naruszenia art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej uznał za bezpodstawny. Odnośnie naruszenia art. 207 Ordynacji, organ II instancji wyjaśnił, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. wydając zaskarżoną decyzję zakończył postępowanie podatkowe wszczęte postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...]. W związku z powyższym zarzut naruszenia tego artykułu uznał za chybiony. W ocenie organu odwoławczego także zarzut naruszenia art. 53a Ordynacji należy uznać za bezpodstawny, gdyż organ I instancji po ustaleniu, że Spółka zaniżyła zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za lipiec i październik 2006 r., był zobowiązany do naliczenia odsetek za zwłokę od zaniżonych wpłat zaliczek. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza art. 187 Ordynacji podatkowej, bowiem została wydana na podstawie przepisów prawa, natomiast w toku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a materiał dowodowy został odpowiednio zebrany i rozpatrzony. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego Spółka złożyła skargę, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; 2) art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 53a i 207 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez ich nieuzasadnione zastosowanie; 3) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uchybienie zasadom prawidłowej oceny stanu faktycznego oraz nieuzasadnioną odmowę uznania wiarygodności materiału dowodowego zwłaszcza w zakresie kosztów podróży służbowej na Dominikanę i zakupu piły typu Holzma HPP, następnie zdemontowanej na części. W ocenie skarżącej koszt wyjazdu na Dominikanę był jednoznacznie kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W opinii Spółki, powołane przez nią w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, że organ podatkowy nie miał prawa oceniać ekonomicznej zasadności kosztów wyjazdu służbowego na Dominikanę, zwłaszcza, że w żaden sposób nie zanegował dowodów przedłożonych przez stronę. Skarżąca Spółka podkreśliła, że akcentowane przez organy podatkowe więzi rodzinne pomiędzy Państwem G. nie powinny mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia, tym bardziej, że wyjazd Pani G. był uzasadniony tym, iż w Spółce "I." jest zatrudniona jako pracownik odpowiedzialny za kontakty z kontrahentami. Skarżąca zaznaczyła, że koszty tego wyjazdu były zminimalizowane z uwagi na zrealizowanie go przez O.T.G. Sp. z o.o. Odnosząc się do zarzutu organów podatkowych w zakresie braku prawdopodobieństwa, że zakupiona maszyna piła Holzma HPP 81/42 została rozłożona na części potrzebne do serwisowania sprzętu w ramach napraw gwarancyjnych, a elementy nieprzydatne uległy złomowaniu, Spółka wskazała, że dokumenty przedłożone organom w tym zakresie w sposób jednoznaczny potwierdzają powyższe okoliczności, a organy nie przedstawiły żadnych dowodów mogących podważyć przedstawiony ciąg zdarzeń. Spółka ponownie powołując orzeczenia sądów administracyjnych podkreśliła, że wynika z nich, iż związek wydatków z przychodami nie musi być bezpośredni, a każdy koszt, który został poniesiony w sposób bezpośredni lub pośredni, rzeczywisty lub potencjalny (tzn. w intencji podatnika poniesiony w celu zwiększenia przychodu, choćby niezasadnie z punktu widzenia ekonomicznego) może być uznany za koszt uzyskania przychodu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczy spór między stronami sprowadza się do zagadnienia, czy zgodne z prawem jest zakwestionowanie przez organ zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodu dwóch wydatków, tj.: 1) poniesionego w kwocie 46.380,60 zł na zakup piły Holzma, 2) poniesionego w kwocie 4.370 zł na wyjazd na Dominikanę Prezesa A. G.oraz jego żony J. G. zatrudnionej na stanowisku dyrektora ds. sprzedaży w skarżącej Spółce. Zdaniem organu wymienione wydatki nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, ponieważ brak jest związku pomiędzy nimi a przychodem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie natomiast strony skarżącej wskazane wydatki stanowią koszt uzyskania przychodu, bowiem strona wykazała związek pomiędzy ich poniesieniem a przychodem stosownie do wymienionego wyżej przepisu, co wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W pierwszej kolejności należy podać, że na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie z powyższą regulacją, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednakże warunkiem, że: 1) wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, 2) zostały one poniesione w celu osiągnięcia przychodu, 3) wydatki te nie są wymienione w katalogu wyłączeń wskazanych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stosownie do art. 15 ust. 4 wymienionej ustawy "Koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione." Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w zaistniałym sporze rację przyznać organowi podatkowemu. I. Odnośnie wydatku dotyczącego zakupu piły, zarzuty skargi należy uznać za niezasadne. Podstawą zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów była faktura z dnia 10 października 2006r. i rachunek z tego dnia. Skarżąca twierdzi, że maszyna została zakupiona na części w związku z brakiem możliwości szybkiego zdobycia części zamiennych do serwisowanych maszyn niezbędnych do dokonania naprawy, a pozostałości po wykorzystaniu części tej maszyny zostały "zezłomowane" (k. nr 196-200 akt administracyjnych). Zauważyć należy, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo z dnia 29 października 2008r. skarżącej Spółki, w którym poinformowano, że "Firma nasza w okresie od 10.10.2006 do 31.12.2007r. nie wystawiła faktur dla klientów spółki z tytułu napraw dotyczących części do maszyny typu Holzma HPP ponieważ nie świadczyła takich usług" (k. nr 273 akt administracyjnych). Zasadnie zatem organ podał, że części piły w okresie od 10 października 2006 r., a więc od dnia zakupu ww. maszyny, do końca 2007r. w ogóle nie były używane do naprawy maszyn tego typu. Skoro zaś części te nie zostały zużyte do napraw serwisowych ani sprzedane, to wydatki na ich nabycie nie mogły - stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - stanowić kosztów uzyskania przychodów. Prawidłowa jest także ocena dokonana przez organ w przedmiocie sporządzonego spisu i wyceny części oraz dokumentu WZ z dnia 30 października 2006r. na kwotę 420 zł mających potwierdzać złomowanie pozostałych części maszyny, jako niewystarczających do uznania poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu. Organ wskazał, że w aktach sprawy brak jest faktury VAT z tytułu sprzedaży złomu, a dokument WZ wystawiony przez P.W. "J." Skład Opału, Materiały Budowlane, Pasze, Nawozy nie określa, o jaki konkretnie złom chodzi. Sąd zgadza się ze stroną skarżącą, że to podatnik decyduje, czy kupuje części zamienne czy całą maszynę i ją rozmontowuje na części zamienne, jednak istotne jest – dla zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu – aby w każdym z tych przypadków części były wykorzystane w działalności gospodarczej w zakresie świadczonych usług, a podatnik wskazał, z którymi usługami związany jest zakup piły na kwotę 46.380,60 zł, którą rozmontował. Organ podatkowy natomiast ma prawo sprawdzić rzeczywisty przebieg zdarzeń. Podanie usług, w ramach których doszło do wykorzystania części zakupionej piły, ma służyć zweryfikowaniu przez organ twierdzeń podatnika o tej okoliczności. Jeżeli podatnik wskazałby konkretnie, do których usług świadczonych przez Spółkę, części zakupionej, a następnie rozmontowanej maszyny zostały zużyte, to organ nie miałby podstaw do kwestionowania zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodu. Jeżeli natomiast części rozmontowanej piły pozostają nadal "na stanie warsztatu" i będą w przyszłości zamontowane, to oczywiście mogą być kosztem uzyskania przychodu w roku podatkowym, w którym wykonana będzie usługa z wykorzystaniem tych części. Obowiązkiem podatnika jest jednak wykazanie, że części piły zostały zużyte do konkretnych usług. Podkreślić należy, że strona nie wykazała, iż części z rozmontowanej piły zostały zużyte do konkretnych usług świadczonych przez podatnika w okresie od momentu jej zakupu do końca 2006r. II. Odnośnie drugiego spornego wydatku poniesionego z tytułu wyjazdu na Dominikanę należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi Spółka nie wykazała istnienia związku pomiędzy tym wydatkiem a przychodem. Zauważyć należy, że faktura z dnia 19 maja 2006r. potwierdzająca ten wydatek została wystawiona przez O. T.G. Sp. z o.o. na rzecz skarżącej Spółki jako nabywcy, jednakże wskazano jako płatnika inny podmiot, tj. Podróże TV S.A. w Warszawie. W fakturze podano, że przedmiotem sprzedaży jest usługa turystyczna w okresie od 11 maja 2006r. do 18 maja 2006r. dla dwóch osób (d.: k. nr 69 akt administracyjnych, tom I). Zgodzić się należy z organem, że przesądzająca jest okoliczność, iż strona skarżąca nie przedłożyła dowodów, które potwierdzałyby związek wydatku z tytułu wyjazdu i pobytu na Dominikanie Prezesa oraz jego żony (zatrudnionej w Spółce) z prowadzoną przez tę Spółkę działalnością gospodarczą. Prawdą jest, że strona złożyła następujące dokumenty: wniosek o wizę do Stanów Zjednoczonych, w którym jako cel podano rozmowy handlowe; pismo firmy EX-F. INC skierowane do Departamentu Stanu w Waszyngtonie zapraszające pana G. do Stanów Zjednoczonych celem sprawdzenia przydatności mechanizmów maszyn posiadanych przez tę firmę w miejscu ich składowania, przed ich nabyciem; dokumenty i informacje w języku angielskim firmowane przez EX-F. USA (instrukcję – wytyczne dla klientów i informację zatytułowaną "Return Policy" oraz fakturę z dnia 22 marca 2006r. dotyczącą zakupu maszyny Morbidelli U/26 CNC, w której jako miejsce załadunku wskazano Hersau w Szwajcarii); rozliczenie podróży służbowej krajowo-zagranicznej J. G. i A. G. Zdaniem Sądu podane wyżej dokumenty nie świadczą o istnieniu wymienionego związku pomiędzy wydatkiem na wyjazd na Dominikanę a przychodem. Podkreślić należy, że w terminie wcześniejszym niż wyjazd na Dominikanę była zawarta transakcja z firmą amerykańską, a miejscem załadunku zakupionej maszyny była Szwajcaria. Okoliczność, że Prezes Spółki ubiegał się o wizę do USA, nie świadczy, że wyjazd na Dominikanę miał charakter służbowy. Zauważyć należy, że firma amerykańska (EX-F. USA), z której przedstawicielem na terenie Dominikany miały być prowadzone rozmowy handlowe (k. nr 70 akt administracyjnych) nie miała żadnego oddziału, filii, przedstawicielstwa w tym kraju. Prezes Spółki skarżącej natomiast ubiegał się o wizę do Stanów Zjednoczonych w celach handlowych i celem sprawdzenia przydatności mechanizmów maszyn posiadanych przez firmę amerykańską w miejscu składowania. W piśmie z dnia 2 września 2008r. (k. nr 194-195 akt administracyjnych) Prezes Spółki wyjaśnił, że: 1) w trakcie pobytu na Dominikanie nie dokonał fizycznie oględzin maszyn używanych do obróbki drewna, ponieważ nie było takich możliwości, firma EX-F. INC ma swoje magazyny poza Dominikaną, a każda maszyna do obróbki drewna waży przynajmniej 3 tony, jej transport byłby nieracjonalny. Ponadto rozmowy miały charakter szerszy, nie dotyczyły konkretnej transakcji i konkretnych maszyn. Rozmowy dotyczyły głównie możliwości podjęcia szerszej współpracy, poznania warunków handlowych i doprowadzenia do podpisania umowy na wyłączność w handlu maszynami kupowanymi od firmy EX- F.INC na Europę, 2) rozmowy były prowadzone z przedstawicielem EX-F. INC Panem H. S. 3) w 2006 roku firma EX-F. INC nie posiadała przedstawicielstwa w Europie. Wyjazd na spotkanie z firmą EX-F. INC miał właśnie umożliwić nawiązanie szerszej współpracy mającej w przyszłości skutkować nadaniem statutu przedstawiciela tejże firmy w Europie. Ponadto przesłuchany w dniu 3 września 2008r. Prezes A. G.zeznał do protokołu: "Kontaktujemy się z kontrahentami zagranicznymi, najczęściej niemieckimi telefonicznie, poprzez internet, a czasem jest konieczność, że trzeba pojechać do takiego kontrahenta i zobaczyć taką maszynę osobiście. Na przykład wtedy, gdy klient, który chce zakupić taką maszynę od nas, chce zobaczyć ją osobiście, wtedy jedziemy do Niemiec, jednakże nie odbywa się to często, ponieważ nie opłaca się jechać tyle kilometrów. Zamówienie odbywa się w ten sposób, że ustalamy warunki najczęściej telefonicznie, kontrahent wystawia nam fakturę pro forma, na podstawie, której my dokonujemy zapłaty, wtedy oni ładują taką maszynę na samochód i przesyłają do nas. Koszty transportu ponosi Spółka. Maszyny, które do nas trafiają wymagają przeglądu i naprawy, właściwie każda z nich wymaga naprawy. Do naprawy tych maszyn używamy części, najczęściej są to łożyska, które można kupić tutaj w Polsce, natomiast pozostałe części naprawiamy we własnym zakresie, jeżeli nie jesteśmy w stanie naprawić jakiejś części, to wysyłamy do Drezna i tam w ciągu 3 dni, są one naprawiane i wysyłane do nas z powrotem" (k nr 196-200 akt administracyjnych). Reasumując należy stwierdzić - w oparciu o powyższe - że brak jest dowodów, które pozwoliłyby wykazać związek pomiędzy poniesionym wydatkiem na wyjazd małżonków G.na Dominikanę a przychodem Spółki. Przedłożone dokumenty nie potwierdzają, że na Dominikanie Prezes Spółki wraz z żoną prowadzili rozmowy z przedstawicielem firmy amerykańskiej, a które w konsekwencji miały na celu uzyskanie przychodu. Przedłożone dowody jedynie potwierdzają istnienie powiązań handlowych z firmą amerykańską i tego faktu organ nie podważa. Załączone zatem dowody potwierdzają inne okoliczności niż prowadzenie rozmów handlowych na Dominikanie pozostających w związku z przychodem Spółki. Sąd nie widzi przeszkód, aby wydatki związane z transakcjami handlowymi prowadzonymi np. w regionach atrakcyjnych turystycznie, zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jednakże warunkiem jest wykazanie związku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. III. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi, stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia wymienionych w niej przepisów prawa materialnego oraz procesowego, w tym art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Konsekwencją ustaleń organu było określenie – na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej - wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. w kwocie wyższej od zadeklarowanej oraz odsetek od zaniżonych zaliczek na ten podatek (art. 53a Ordynacji podatkowej). W wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownie do wymogów art. 210 tej ustawy. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Decyzja zapadła z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej, w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). W tym miejscu należy podać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd – tut. Sąd w pełni go podziela - że z treści art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, iż organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, nie oznacza to jednak zwolnienia strony postępowania z obowiązku współdziałania z organem w poszukiwaniu prawdy materialnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe nie mają bowiem nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organów podatkowych wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika (por. wyrok NSA z 29 lipca 2008 r., I FSK 516/07, LEX 485171). Podsumowując należy stwierdzić, że zgodne z prawem jest ustalenie organu, że wymienione na wstępie wydatki dotyczące wyjazdu na Dominikanę oraz zakupu piły nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.