I SA/Bd 10/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zmiany zarządzenia zabezpieczenia z dnia[...] nr [...] o dokonaniu zabezpieczenia należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] w sprawie zmiany zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] nr [...] o dokonaniu zabezpieczenia należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której jednocześnie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowień organów podatkowych obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co wynika z art. 61 § 3 cyt. ustawy. Przepis art. 61 ww. ustawy został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w skardze na postanowienie, zawierającej jednocześnie wniosek o wstrzymanie jej wykonania, skarżący nie podniósł tego rodzaju okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Innych bowiem brać pod uwagę nie można. Zdaniem Sądu, analizując treść skargi, można przyjąć, że wniosek o ochronę tymczasową miałby się opierać na tych samych przesłankach co i skarga na postanowienie, czyli sprzeczności tego orzeczenia z przepisami ustawy o Postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednakże przedstawiona w skardze niezgodność postanowienia z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności postanowienia z prawem, niweczyłoby kontrolę sądową legalności takiego postanowienia (por. postanowienie NSA z dnia 28.04.2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251). W świetle więc powyższych przepisów, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku. Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia.