I SA/Bd 1009/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić J. C. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego W dniu 27 lipca 2012 r. Minister Finansów, na wniosek skarżącego, dokonał pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że przedmiotowa interpretacja, zawierająca pouczenie o sposobie i trybie zaskarżenia, została doręczona stronie w dniu 24 sierpnia 2012 r. Z uwagi na okoliczność posiadania wskazanej przesyłki przez pocztę przez okres 25 dni oraz brak informacji o jej awizowaniu, Minister Finansów pismem z dnia 12 października 2012 r. zwrócił się do Urzędu Pocztowego Toruń 1 o wyjaśnienie, w jakim dniu przesyłka została doręczona, albowiem z informacji zawartych na stronie internetowej Poczty Polskiej w dziale śledzenie przesyłek widniała informacja, że doręczenia dokonano w dniu 31 lipca 2012 r. W odpowiedzi z dnia 23 października 2012 r., Poczta Polska S.A. poinformowała, że przedmiotową przesyłkę poleconą listonosz wydał w dniu 31 lipca 2012 r., odbiór pokwitował Z. S. - woźny sądowy (pełnomocnik pocztowy). Z pisemnego oświadczenia listonosza wynika, że wskazany na przedmiotowej przesyłce adres jest adresem Sądu Rejonowego w T., dlatego przesyłkę adresowaną do J. C. listonosz wydał Z. S., który nie zwrócił mu potwierdzenia odbioru tej przesyłki. W tym stanie rzeczy, listonosz nie miał możliwości doprowadzenia do naniesienia na potwierdzeniu odbioru faktycznej daty wydania przesyłki. W dniu 07 września 2012 r. strona osobiście złożyła w Izbie Skarbowej w B. Biurze Krajowej Informacji Podatkowej w T. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w dniu 05 listopada 2012 r., w tym samym trybie, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W związku z wątpliwościami dotyczącymi zaistniałego stanu faktycznego w niniejszej sprawie, tut. Sąd zwrócił się do Ministra Finansów o podanie, czy w wyniku złożenia przez skarżącego w dniu 07 września 2012 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa w zakresie wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czy też wydał inne rozstrzygnięcie? Sąd wezwał organ do nadesłania ewentualnego rozstrzygnięcia w sprawie i podania, czy zostało ono zaskarżone. Ponadto, Sąd wezwał do wskazania, na podstawie jakich przepisów i jakimi przesłankami kierował się organ uznając, że wskazana interpretacja indywidualna została prawidłowo doręczona w dniu 31 lipca 2012 r., a nie w dniu 24 sierpnia 2012 r. Udzielając odpowiedzi pismem z dnia 08 stycznia 2012 r. Minister Finansów podał, że w zakresie złożonego przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w związku z wydaną interpretacją indywidualną z dnia 27 lipca 2012 r., organ z uwagi na wniesienie przedmiotowego wezwania po upływie terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności, nie udzielił na nie odpowiedzi, jak również nie wydał innego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Odpowiadając na pytanie drugie, Minister Finansów wskazał, że z pisma Poczty Polskiej z dnia 23 października 2012 r., wynika, że wskazany przez skarżącego adres do korespondencji: ul. [...], jest adresem Sądu Rejonowego w T., a przesyłka adresowana na nazwisko skarżącego wydana została listonoszowi w dniu 31 lipca 2012 r. i w tym samym dniu doręczona woźnemu sądowemu (pełnomocnik pocztowy), który pokwitował jej odbiór. Organ na podstawie informacji zawartych w Biuletynie Informacji Publicznej ustalił, że J. C. jest [...] ww. Sądu, a zatem adres korespondencyjny wskazany we wniosku o wydanie interpretacji jest miejscem jego pracy. Mając na uwadze powyższe, organ uznał, że doręczenie nastąpiło zgodnie z art. 148 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: "ord. pod."). Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie doręczenie dokonane na adres do korespondencji wskazany przez skarżącego, do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji adresowanej na adres: ul. [...], skutkuje przyjęciem, że skuteczne doręczenie przesyłki poleconej zawierającej interpretację z dnia [...] nastąpiło w dniu 31 lipca 2012 r. i rodzi określone konsekwencje procesowe. Ponadto, zgodnie z zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2013 r. tut. Sąd zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w T. z zapytaniem, czy woźny sądowy Z. S. jest osobą upoważnioną przez Sąd Rejonowy w T. do odbioru korespondencji. W udzielonej odpowiedzi z dnia 04 lutego 2013 r. Prezes Sądu Rejonowego w T. poinformował, że woźny sądowy Z. S. jest upoważniony przez Sąd Rejonowy w T. do odbioru korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z powyższego wynika, że w przypadku pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.) strona może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydanej interpretacji - do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa. Zauważyć przy tym należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest typowym środkiem zaskarżenia (nie jest środkiem dewolutywnym), a jedynie formalnym warunkiem, którego spełnienie umożliwia wniesienie skargi na interpretację indywidualną. Organ dokonując autokontroli, może zmienić interpretację albo odmówić jej zmiany albo milczeć, ale w dalszym ciągu to interpretacja indywidualna, a nie akt autokontroli, będzie przedmiotem skargi (por. postanowienie NSA z dnia 09 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 497/10, LEX nr 643172). W zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym należy stwierdzić, że strona nie dochowała trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. poprzez uchybienie terminu czternastu dni na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co czyni złożoną skargę niedopuszczalną. Ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że strona składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wskazała adres do korespondencji ul. [...]. Przedmiotowy adres jest adresem Sądu Rejonowego w T., w którym wnioskodawca sprawuje funkcję [...]. W tych okolicznościach należało uznać, że strona inicjując postępowanie przed organem wskazała adres do doręczeń, który stosownie do treści art. 148 § 2 pkt 2 ord. pod. jest miejscem jej pracy. W wyniku dokonania czynności sprawdzających organu, jak i tut. Sądu, na podstawie pisma Poczty Polskiej z dnia 23 października 2012 r., odpowiedzi Ministra Finansów na skargę z dnia 05 grudnia 2012 r. oraz pisma wyjaśniającego tego organu z dnia 08 stycznia 2013 r. Sąd ustalił, że doręczenie wydanej w dniu [...] interpretacji indywidualnej nastąpiło w miejscu pracy skarżącego w dniu 31 lipca 2012 r. Korespondencję odebrał woźny sądowy Z. S., który jest osobą upoważnioną przez Sąd Rejonowy w T. do odbioru korespondencji, co wynika z pisma Prezesa Sądu Rejonowego w T. z dnia 04 lutego 2013 r. W takiej sytuacji należało uznać, że wydana interpretacja indywidualna została skutecznie doręczona w dniu 31 lipca 2012 r. Wynikający z art. 52 § 3 p.p.s.a. termin na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa upływał zatem z dniem 14 sierpnia 2012 r. i do tego dnia strona powinna była dopełnić tej czynności chcąc w późniejszym terminie prawidłowo złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Tymczasem z akt sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone w dniu 07 września 2012 r., a więc 24 dni po terminie. Końcowo Sąd wyjaśnia, że wprawdzie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, iż zaskarżona interpretacja indywidualna została doręczona stronie w dniu 24 sierpnia 2012 r., o czym świadczy podpis skarżącego ze wskazaniem daty doręczenia, jednak na podstawie innych dowodów znajdujących się w aktach sprawy, o których była mowa powyżej, obalono domniemanie zgodności z prawdą tego dokumentu urzędowego, uzyskując informację o innej dacie doręczenia przesyłki. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.