I SA/Bd 1021/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 luty 2016 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Oddala skargę I SA/Bd 1021/15 UZSADNIENIE Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie określenia D.S. (skarżącej) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 125.444,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał następujący stan faktyczny: w 2010 r. strona prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą "I." D.S. z siedzibą w Inowrocławiu, w ramach której, za pośrednictwem internetu, sprzedawała części i akcesoria komputerowe, akcesoria erotyczne oraz soczewki. Działalność gospodarcza podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych określonych ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 w brzmieniu obowiązującym w 2010 r.), natomiast zdarzenia gospodarcze były ewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2014 r. poz. 037). W zeznaniu rocznym za 201r. skarżąca wykazała dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 83.357,40 zł . Następnie w korekcie zeznania rocznego złożonej w dniu 30 maja 2014 r. zadeklarowała stratę w wysokości 81.891,15 zł. W kolejnej korekcie PIT-36, złożonej w dniu 8 lipca 2014 r., wykazała stratę w kwocie 891,15 zł . W wyniku postępowania kontrolnego oraz podatkowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 125.444,00 zł Organ stwierdził zaniżenie przychodów z prowadzonej działalności o łączną kwotę 197.253,90 zł. wobec wykazanych przez stronę w korekcie zeznania rocznego z dnia 8 lipca 2014 r. w kwocie 1.459.117,00 zł. Organ podatkowy przyjął wartość przychodów wynikającą z podatkowej księgi przychodów i rozchodów, tj. 1.659.374,67 zł, którą to zmniejszył o kwotę 3.003,77 zł (będącą następstwem zaniżenia przychodów o 2.241,14 zł i zawyżenia o 5.244,91 zł), w związku z czym ustalony przez organ przychód osiągnięty przez I. D. S. w 2010 r. wyniósł 1.656.370,90 zł. Odnośnie kosztów uzyskania przychodów wykazanych w korekcie zeznania rocznego, złożonej w dniu 8 lipca 2014 r. w wysokości 1.460.008,15 zł organ stwierdził ich zawyżenie na łączną kwotę 243.691,72 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przyjął wartość kosztów ujawnioną w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, tj. 1.864.892,50 zł, którą pomniejszył o kwotę 648.576,07 zł, w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami: * zaewidencjonowaniem dwukrotnie tych samych zdarzeń gospodarczych oraz faktur zaliczkowych, w łącznej kwocie netto 60.440,17 zł (50.311,05 zł + 10.129,12 zł), * zaewidencjonowaniem kosztów w nieprawidłowych wysokościach, na łączną kwotę netto 9.414,00 zł, * zaewidencjonowaniem wydatków dotyczących innego podmiotu gospodarczego - PHU "T." S.W. na kwotę netto 272,68 zł, * zaewidencjonowaniem kosztów niepotwierdzonych dokumentami źródłowymi, na kwotę 118.076,64 zł, * zaewidencjonowaniem wydatków nie uznanych za koszt uzyskania przychodu, na kwotę 21.107,77 zł, * zaewidencjonowaniem kosztów nieponiesionych, udokumentowanych fakturami nieodzwierciadlającymi rzeczywistego przebiegu transakcji, które wystawione zostały przez podmiot PHU "T." W. S. na łączną kwotę 380.537,00 zł, * zaewidencjonowaniem odpisów amortyzacyjnych w nieprawidłowej wysokości od pojazdu marki Ford Kuga oraz kosztów związanych z jego rejestracją (na kwotę 197,50 zł), która winna zwiększyć wartość środka trwałego, na łączną kwotę 83.783,81 zł, * niezaewidencjonowaniem zakupów towarów z importu na podstawie dokumentu celnego SAD nr [...] z 14.06.2010 r. i zaniżeniem z tego tytułu kosztów o 25.056,00 zł. Mając na uwadze ustalone nieprawidłowości organ pierwszej instancji uznał, że w 2010 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej strona osiągnęła dochód w wysokości 440.054,47 zł, a po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne podstawa opodatkowania stanowi 438.678,00 zł, więc podatek należny to 125.444,00 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. stwierdził ponadto, że prowadzone przez stronę w 2010 r. księgi podatkowe, zgodnie z art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej są wadliwe i nierzetelne, gdyż w części nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń we wskazanym zakresie. W związku z tym organ podatkowy na podstawie art. 193 § 4 Ordynacji nie uznał jako dowód ksiąg podatkowych prowadzonych nierzetelnie i w sposób wadliwy. Jednocześnie organ na podstawie art. 23 § 2 odstąpił od oszacowania podstawy opodatkowania, gdyż dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku prowadzonego postępowania pozwoliły na określenie właściwej podstawy opodatkowania. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca nie zgodziła się z zakwestionowaniem przez organ podatkowy jednorazowej amortyzacji samochodu Ford Kuga, ponieważ był to samochód ciężarowy, w związku z czym, stwierdziła na podstawie art. 22 k ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spełniając wszystkie warunki zawarte w tym przepisie, skarżąca miała prawo do jednorazowej amortyzacji samochodu. Strona nie zgodziła się też z zakwestionowaniem przez organ faktur wystawionych przez "T." W. S., z uwagi na pozorność transakcji. Wskazała, że nie ma wpływu na szatę graficzną faktur VAT wystawianych przez kontrahentów, brak jest przepisów stanowiących, iż każda faktura powinna wyglądać tak samo, natomiast istotnym elementem jest zgodność faktury z ustawą o rachunkowości oraz fakt uregulowania zobowiązań za pomocą gotówki. W dalszej kolejności strona wniosła o zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup skutera wodnego i usług z nim związanych, wskazując, że prezentacja firmy podczas imprez masowych, na których wykorzystywano skuter z nazwą firmy stanowiła doskonały chwyt marketingowy. Odnosząc się do ustaleń organu podatkowego dotyczących zakwestionowania wydatków poniesionych na zakup domeny strona stwierdziła, że pomimo braku uregulowania prawnego własności tej domeny firma "I." D. S. na podstawie ustnej umowy użyczenia była jej jedynym użytkownikiem i twórcą. Strona podważyła również ustalenia organu podatkowego pierwszej instancji dotyczące wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na koszty podróży B. C., wskazując, że podczas podróży służbowej pełnił on rolę tłumacza oraz został zatrudniony w firmie I.D. S. jako pracownik biurowy w okresie od 1 października 2010 r. do 1 października 2011 r. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu podatkowego w zakresie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o wydatki poniesione na usługę hotelową dla I.M. wskazując, że w tym czasie jej firma prowadziła z tą osobą negocjacje w zakresie podjęcia pracy, więc pobyt tej osoby związany był z ustalaniem warunków przyszłej współpracy. Rozpatrując złożony środek odwoławczy organ II instancji zaskarżoną decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji uznając, iż podniesione w odwołaniu okoliczności nie uzasadniają jego uchylenia. W pierwszej kolejności organ wskazał, że w zeznaniu rocznym za 2010 r. złożonym w dniu 30 kwietnia 2011 r. strona zadeklarowała : przychód z działalności gospodarczej - 1.528.227,10 zł, koszty uzyskania przychodów - 1.444.869,70 zł, dochód w wysokości - 83.357,40 zł i podatek należny 11.797,00 zł. W złożonej w dniu 30 maja 2014 r. korekcie deklaracji wykazała: przychód z działalności gospodarczej -1.459.117,00 zł, koszty uzyskania przychodów - 1.541.008,15 zł, dochód w wysokości - 0 zł, stratę w kwocie - 81.891,15 zł. W uzasadnieniu przyczyn tej korekty deklaracji podała, że w pierwotnym zeznaniu nie zostały ujęte wszystkie dokumenty finansowo - rozliczeniowe. Natomiast w kolejnej korekcie PIT-36, złożonej 8 lipca 2014 r. zadeklarowano: przychód z działalności gospodarczej - 1.459.117,00 zł, koszty uzyskania przychodów - 1.460.008,15 zł, dochód w wysokości 0,00 zł i stratę w kwocie 891,15 zł. Organ wskazał, że w trakcie postępowania strona nie wyjaśniła rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ostatniej korekcie zeznania PIT-36 za 2010 r., a zapisami zawartymi w podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2010 r. oraz rocznego ich podsumowania, podczas gdy w zakresie przychodów różnica ta wyniosła: 200.257,67 zł (1.659.374,67 zł - wartość wynikająca z księgi oraz 1.459.117,00 zł wartość wynikająca z zeznania PIT-36), natomiast w przypadku kosztów zaistniała różnica to 404.884,35 zł (1.864.892,50 zł wartość według księgi oraz 1.460.008,15 zł - wartość z zeznania PIT-36). Prowadząca księgi podatkowe strony w 2010 r. księgowa – D.P., wyjaśniła, że dokumenty powodujące korekty w podatku dochodowym oraz VAT zostały przekazane do Biura, przez stronę w styczniu 2014 r. i były to oryginały faktur kosztowych wypisanych ręcznie na drukach faktur A5 z pieczątkami wystawionymi przez firmę T. W. S. (w miesiącu styczniu 2010 r. - 2 sztuki; w miesiącu lutym 2010 r. - 2 sztuki; w miesiącu marcu 2010 r. - 1 sztuka. Księgowa wyjaśniła ponadto, że transakcje były księgowane bez dokumentów źródłowych, gdyż B. C.(konkubent skarżącej) wywierał nacisk tłumacząc, że doniesie je w terminie późniejszym oraz że wielkość kwot była podawana z wyciągów bankowych. Podała ponadto, że otrzymywała także skany dokumentów oraz dyspozycje drogą mailową, natomiast przekazywanie i odbiór dokumentów nie odbywało się za pokwitowaniem. Zapytana o sporządzanie korekt w 2010 r. oraz ich podstawę księgowa zeznała, że dokonała korekt w podatkowej księdze przychodów i rozchodów i rejestrach VAT za 2010 r. w styczniu 2014 r. na podstawie faktur dostarczonych przez stronę. Wskazała, że przedłożono jej faktury wystawione ręcznie na duże kwoty i formatu A5 na zakup towaru. Dodatkowo, po konsultacji z właścicielem biura rachunkowego – E.Ł.stwierdzono, że były to faktury zakupu od zmarłego brata skarżącej, prowadzącego do marca 2010 r. firmę PHU T. W. S.. W odpowiedzi na pytanie o wyjaśnienie rozbieżności między danymi (wysokością przychodów, kosztów uzyskania przychodów i straty), zawartymi w korekcie zeznania PIT-36 za 2010 r., z dnia 7 lipca 2014 r., a wynikającymi z zapisów podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2010 r. i rocznego ich podsumowania – skarżąca nie potrafiła udzielić wyjaśnień, stwierdzając jedynie, że w 2010 r. system biura księgowego M. nie pozwalał na skopiowanie, zabranie zapisów do siebie i porównanie z dokumentami źródłowymi. Natomiast wyjaśniając kwestię składanych korekt za 2010 r. podała , że korekty były chyba wszystkie składane w 2014 r. oraz że po kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej za 2011 r. wynikły różne błędy, a w związku z porównaniem wszystkich lat przed i po kontroli zaczęto robić korekty. Zeznała także, że za 2010 r. fizycznie dokumenty dopisywało biuro rachunkowe M., ponieważ za ten rok strona nie miała możliwości dopisywania tego. Mając na uwadze stwierdzone okoliczności, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ pierwszej instancji zasadnie przyjął jako podstawę i punkt wyjścia do określenia prawidłowej wysokości dochodu uzyskanego w 2010 r. przez firmę I. D.S. - wielkości ujawnione w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, gdyż dane wynikające ze złożonych korekt zeznań podatkowych za 2010 r. nie zostały poparte stosownymi dowodami. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w zakresie zakwestionowania wydatków poniesionych na podstawie faktur VAT wystawionych przez PHU T. S. W.podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Warunkiem uznania określonego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest jego rzeczywiste poniesienie przez· podatnika, fakt pozostawania w związku przyczynowym z osiągniętym lub spodziewanym przychodem oraz zaewidencjonowanie operacji gospodarczych na podstawie rzetelnych dowodów księgowych. Organ wskazał, że w 2010 r. w podatkowej księdze przychodów i rozchodów stron zaewidencjonowała faktury VAT wystawione przez PHU T.S.W.: - pod pozycją 42, (data wpisu w księdze 31 stycznia 2010 r.) fakturę VAT z dnia 15 stycznia 2010 r., nr 44/0112010, na kwotę 122.000,00 zł netto, dokumentującą zakup elektroniki wg specyfikacji; - pod pozycją 154, (data wpisu w księdze 28 lutego 2010 r.) fakturę VAT z dnia 2 lutego 2010 r. nr 62/02/2010, na kwotę 7.850,00 zł netto, dokumentującą zakup komputerów biurowych, biurek, infrastruktury sieci LAN, serwera, monitorów; - pod pozycją 155, (data wpisu w księdze 28 lutego 2010 r.) fakturę VAT z dnia 22 lutego 2010 r. nr 75/02/2010, na kwotę 109.534,00 zł netto, dokumentującą zakup elektroniki według specyfikacji; - pod pozycją 279, (data wpisu w księdze 31 marca 2010 r.) fakturę VAT z dnia 1 marca 2010 r. nr 76/03/2010, na kwotę 141.153,00 zł netto, dokumentującą zakup elektroniki według specyfikacji. Wskazano, że bez względu na datę wystawienia, faktury VAT zostały zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dopiero ostatniego dnia danego miesiąca w związku z czym chronologia ich zapisania w księdze podatkowej świadczy o dopisaniu faktur w późniejszym okresie, tj. podczas złożenia korekty w 2014 r. Okoliczność ta została potwierdzona przez skarżącą, która podała, iż faktury te zostały zaewidencjonowane w 2014 r. po kontroli wewnętrznej, gdy okazało się, że nie zostały zaksięgowane w 2010 r. Wskazała również, że w związku z upływem czasu, obecnie nie ma możliwości przedstawienia źródła pochodzenia nabycia tego towaru. Organ podkreślił, że ww. faktury VAT były głównym powodem złożenia przez stronę w 2014 r. korekty deklaracji PIT-36 za 2010 r., w której wykazano stratę w wysokości 891,15 zł. Jednoczenie organ podał, że z informacji i dokumentów otrzymanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. dotyczących PHU T. W. S., wynika, iż zadeklarował on w styczniu 2010 r. obroty w wysokości 15.888,00 zł netto i 41.493.00 zł , czyli razem netto 57.381,00 zł, przy jednoczesnym wykazaniu nabyć w wysokości 46.004,00 zł. Porównanie wielkości obrotów zadeklarowanych przez W. S. z rzekomą sprzedażą dokonaną przez niego tylko na rzecz skarżącej, tj. kwoty 57.381,00 zł i kwoty 149.225,00 zł, wskazuje, że transakcja udokumentowana fakturą 44/0112010 nie mogła mieć miejsca, gdyż jej wartość, tj. 122.000,00 zł, przewyższa wielkość obrotów wykazanych w tym miesiącu przez W. S. ponad dwukrotnie, natomiast pozostałe dwie kwoty mieszczą się w obrocie za ten miesiąc. Ponadto, za luty 2010r. W. S. wykazał dostawę netto w wysokości 600,00 zł (co wyklucza jednocześnie możliwość wykazania przez niego sprzedaży ze stycznia w lutym), nie wykazując żadnych zakupów. Natomiast z przedłożonych przez stronę faktur VAT wynika fakt nabycia przez nią w tym miesiącu towarów od PHU T. W.S. za 117.384,00 zł. W związku z tym, zestawienie tych kwot wskazuje na nierealność realizacji takich transakcji. Jednocześnie organ wskazał na fakt, że W. S. - prywatnie brat skarżącej - zmarł w dniu 17 marca 2010 r., a deklarację za miesiąc luty 2010 r. z powodu śmierci złożył w jego imieniu w dniu 26 marca 2010r. jego pełnomocnik B.C.. Z kolei za miesiąc marzec 2010r. W. S.nie złożył już deklaracji dla podatku od towarów i usług. Ponadto w dniu 9 marca 2010r. złożył on w Urzędzie Skarbowym w M. zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, od dnia 5 marca 2010 r. W tym samym dniu przedłożył pismo informujące o sporządzeniu, na dzień 28 lutego 2010 r., spisu z natury, w którym wskazał, że wartość netto towarów zawartych w tym spisie z natury wynosi ,,0" zł, kwota podatku należnego wynosi ,,0" zł. W. S. w dniu 9 marca 2010. zawiadomił również Urząd Miejski w M. o zaprzestaniu działalności gospodarczej, w konsekwencji czego Burmistrz M. decyzją z dnia 9 marca 2010 r. orzekł o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej ze skutkiem od dnia 5 marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił przy tym uwagę na okoliczności, które wzbudziły wątpliwości co do zakwestionowanych faktur VAT, tj.: * inne faktury, na podstawie, których biuro rachunkowe wprowadziło zmiany w styczniu 2014 r. do ksiąg podatkowych firmy I.D.S. (faktury o formacie A5 i pisane odręcznie) wobec tych znajdujących się w dokumentach źródłowych (formatu A4 i w całości drukowane), * inna szata graficzna (dwa rodzaje) faktur przedłożonych kontrolującym na potrzeby postępowania kontrolnego, różna od faktur opisanych przez księgową, od tych które W. S. wystawiał swoim kontrahentom, * brak zakupów towarów przez dostawcę PHU T.W. S. na wartość uzasadniającą sprzedaż na podstawie przedmiotowych faktur, * "zerowa" wartość spisu z natury, sporządzonego na dzień 28 lutego 2010 r. przedłożonego przez PHU T.W. S. w Urzędzie Skarbowym w M., * brak zapłat za pośrednictwem banku, mimo wymogu zawartego w art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, * nie wykazanie sprzedaży - na podstawie przedmiotowych faktur- w deklaracjach VAT-7 PHU T. za okres styczeń - marzec 2010 r. W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zasadnie wyłączył z kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez stronę firmy I. D. S. wydatki poniesione na podstawie faktur VAT o numerach: [...] na łączną kwotę 380.537,00 zł. Organ odniósł się do wyjaśnień strony, że w fakturach firmy T. W. S. przedłożonych do Biura Rachunkowego "M." w dniu 24 stycznia 2015 r. była faktura dokumentująca zakup sprzętu, m.in. mebli biurowych, komputerów i innych oraz, że dowodem potwierdzającym ten zakup ma być fakt, iż sprzęt ten został uwieczniony na zdjęciach wykonanych przez Urząd Skarbowy w Inowrocławiu w związku z postępowaniem kontrolnym za 2009 r. prowadzonym w IV kwartale 2011 r. W przekonaniu Dyrektora Izby Skarbowej argument ten nie zasługuje na uznanie, ponieważ jak skarżąca sama wskazała, postępowanie kontrolne prowadzone było za 2009 r., natomiast faktura VAT nr [...] została wystawiona w dniu 2 lutego 2010r., stąd zakupione w 2010 r. wymienione w niej rzeczy ruchome nie mogły w 2009r. stanowić wyposażenia firmy strony. Ponadto wskazano, że w 2009 r. oraz w 2010r. strona nabywała meble i sprzęt komputerowy. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił również, że zakwestionowana faktura nr [...] ujęta została w podatkowej księdze przychodów i rozchodów z datą 28 lutego 2010 r. pod pozycją 154 jako zakup towarów handlowych, a nie jako zakup mebli i wyposażenia biura, co potwierdza również brak stosownych wpisów w ewidencji wyposażenia oraz w ewidencji środków trwałych. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do kwestii zakwestionowania jednorazowej amortyzacji samochodu Ford Kuga przywołał przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. odnoszące się do jednorazowych odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych w tym pojazdów samochodowych. Wskazał, że skorzystanie z jednorazowej amortyzacji samochodu innego niż samochód osobowy było możliwe w 2010r. poprzez przeprowadzenie badania technicznego i odpowiednie jego udokumentowanie, o czym stanowi art. 5c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo przedmiotowe badanie powinno zostać przeprowadzone przed dokonaniem jednorazowej amortyzacji pojazdu. Natomiast skarżąca oświadczyła, że nie posiada dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów. Dyrektor Izby Skarbowej w B. dodał, że organ podatkowy pierwszej instancji nie stwierdził, że samochód Ford Kuga to samochód osobowy, lecz jedynie odmówił prawa ze skorzystania z jednorazowej amortyzacji samochodu, innego niż samochód osobowy - w rozumieniu art. 5 a pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na brak stosownych dokumentów. Nie mniej jednak organ podatkowy, mając na uwadze przepisy dotyczące amortyzacji, w tym m.in. art. 22a ust. 1 pkt 2, art. 22 g ust. 1 pkt 1, ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznał jako koszty uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od samochodu - Ford Kuga - jako środka trwałego, zmniejszające koszty uzyskania przychodów 2010 r. w łącznej kwoci 2.889,10 zł. W konsekwencji organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, że w 2010 r. skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów, związane z amortyzacją samochodu o łączną kwotę 83.783,81 zł. Odnosząc się do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup i naprawy skutera wodnego organ stwierdził, że fakt uprawdopodobnienia związku poniesionego wydatku na zakup skutera w kwocie 3.750,00 zł netto z uzyskanymi w 2010 r. przychodami z prowadzonej działalności gospodarczej nie został dowiedziony. Zdaniem organu ogólne twierdzenie o zwiększeniu sprzedaży, ponieważ potencjalni klienci mogli zrobić sobie zdjęcie nie ma potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, jak i jest sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i myślenia. Organ dodał, że w trakcie prowadzonego postępowania strona nie przedstawiła konkretnych celów nabycia i użytkowania skutera wodnego oraz przyczepy do niego, które przemawiałyby za tym, iż wydatki te były niezbędne w prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo skuter nie został wpisany do ewidencji środków trwałych firmy I.D.S.. Odnosząc się do kwestii kosztów związanych z domeną www.k.pl organ stwierdził, że wobec faktu, że domena ta należała do firmy PHU T.W. S. (co stwierdzono na podstawie informacji od rejestratora domeny - home.pl oraz okoliczności, że faktury za niniejszą domenę były wystawiane na firmę - PHU T.W. S.), zasadnie odmówiono stronie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych w 2010r. wydatków dotyczących usługi budowy tej strony, co skutkuje zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów o kwotę 8.575,25 zł. Dodatkowo, w ocenie organu, przedłożone do odwołania 2 kserokopie faktur, mające potwierdzać argumentację strony, również dowodzą sprzecznych wniosków, ponieważ po pierwsze zostały wystawione w 2011 r., więc nie dotyczą kontrolowanego roku podatkowego, a po drugie nie zawierają adresu www.k..pl. lecz jedynie wyraz K.. Ponadto wskazano, że organ I instancji dokonał analizy zapisów na rachunkach bankowych skarżącej i stwierdził 3 przelewy wychodzące do PAYU S.A., na których w tytułach przelewów widnieje "opłata za usługi w home.pl". Następnie porównał te 3 przelewy (z 19 marca 2010 r., 20 czerwca 2010 r. ,21 czerwca 2010 r.) z fakturami wystawionymi przez home.pl na rzecz I. D.S. oraz stwierdził, że faktury wystawiono za "Domena Identyfikator: v..pl" oraz "Domena Identyfikator: p..com.pl", a zapisy w księdze są tożsame z datami przelewów, jednakże płatności te nie dotyczą domeny www.k..pl. Odnosząc się do kosztów związanych z podróżą B.C., który zdaniem strony pełnił rolę tłumacza, organ zaaprobował stanowisko organu I instancji, że skoro B.C.został zatrudniony w firmie I. D. S. od października 2010r., natomiast podróż służbowa do Hongkongu miała miejsce na przełomie maja i czerwca 2010 r. to nie sposób uznać, by dla niego była to podróż służbowa, tym bardziej, iż w tym okresie był on prokurentem innego podmiotu gospodarczego – V. Poland sp. z o.o. Dyrektor Izby Skarbowej dodał, że strona w trakcie prowadzonego postępowania nie udowodniła w żaden sposób twierdzenia, iż B. C. w maju i w czerwcu wykonywał na rzecz I. D. S. jakiekolwiek usługi, w tym tłumaczenia związane z wyjazdem do Chin i Hongkongu. Uzasadniając stanowisko o zakwestionowaniu wydatków poniesionych na usługi hotelowe, które strona miała ponieść w związku z pobytem w I. kontrahenta z Pakistanu I. M., z którym prowadzono negocjacje co do ustalenia warunków przyszłej współpracy Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła faktu, że pobyt I.M. w I. związany był z prowadzoną przez skarżącą w 2010r. działalnością gospodarczą oraz że wydatek w kwocie 513,00 zł poniesiony został w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Wskazano, że skarżąca nie miała żadnych kontrahentów z Pakistanu, a jedynie z Chin, Japonii, Republiki Korei oraz Tajwanu. Dodatkowo organ ustalił, że I. M., korzystający z usługi hotelowej, będącej przedmiotem tej transakcji, był prezesem zarządu spółki z o.o. V. z siedzibą w W., której prokurentem wówczas był B. C.. Jednocześnie w ocenie organu argumentacja strony nie zasługuje na aprobatę, ponieważ jak wynika z załączonej do odwołania kserokopii zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP z dnia 6 lipca 2011 r. - zezwolenie to nie dotyczy 2010 r., lecz okresu późniejszego, tj. od 1 sierpnia 2011 r. do 31 lipca 2012 r. Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Uzasadniając przedstawione żądania skarżąca w pierwszej kolejności wskazała, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została z naruszeniem podstawowych zasad procesowych, co wpłynęło na podjęte rozstrzygnięcie, ponieważ w jej ocenie w sprawie nie zastosowano w sposób prawidłowy dyspozycji art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.). Zdaniem strony wydane przez organ podatkowy w dniu 3 sierpnia 2015 r. postanowienie nr [...] nie może być bowiem uznane za legalne wykonanie dyspozycji art. 200 § 1 cyt. ustawy. Skarżąca wskazała przy tym na treść tego przepisu oraz powołując się na komentarze do art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdziła, że zawiadomienie strony o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego stanowi dla niej informację, iż postępowanie dowodowe zostało zakończone. W ocenie skarżącej pracownik Izby Skarbowej, prowadzący sprawę, nie mógł w dniu wydania postanowienia w trybie art. 200 § 1 Ordynacji, tj. 3 sierpnia 2015 r. mieć dogłębnej wiedzy na temat zgromadzonego materiału dowodowego, stąd zdaniem strony postanowienie to wydane zostało za szybko. Skarżąca podkreśliła więc, że w związku z zaistniałą sytuacją oczekiwała ponownego przesłania postanowienia w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, dopiero po przeprowadzeniu przez organ odwoławczy analizy akt sprawy i przeprowadzeniu z urzędu dowodów, natomiast organ nie wypełnił jej oczekiwań, co narusza art. 200 § 1 jak i art. 123 cyt. Ordynacji podatkowej, tj. zasadę czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu. W wyniku naruszenia przez organ odwoławczy zasady czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu została zaskoczona wydaniem decyzji w dniu 4 września 2015 r., co stanowi kwalifikowaną wadę procesową tego postępowania i wynika jednoznacznie z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżąca powołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała na naruszenie przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 180 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej, ponieważ skierowała do organu odwoławczego wnioski dowodowe oraz wyjaśnienia, do których to organ się nie odniósł, co ponownie dowodzi naruszenia art. 123 § 1oraz art. 200 § 1 tej ustawy. Skarżąca wskazała w tym kontekście, że jej pełnomocnik pismem z dnia 5 października 2015 r. wnosił o przeprowadzenie: * dowodu z przesłuchania w charakterze świadka B. C. i Z. S. oraz dowodów z pisemnych oświadczeń złożonych przez: A. O., M.Ł., M. K. na okoliczność wykorzystywania skutera wodnego w prowadzonej działalności gospodarczej, * dowodu z pisemnego oświadczenia kontrahenta S. CO.LTD, wskazującego, że B. C. świadczył na rzecz skarżącej usługi tłumaczeń na język polski, * dowodu z przesłuchania w charakterze świadka B. C. na okoliczność dokonywania tłumaczeń podczas podróży służbowych. Odnośnie ustaleń dotyczących samochodu marki Ford Kuga skarżąca podkreśliła, że miała prawo jednorazowo zaliczyć ten pojazd w ciężar kosztów uzyskania przychodów i nie musiała dokonywać jego amortyzacji jako środka trwałego, natomiast to biuro rachunkowe nie konsultując z podatnikiem wprowadziło samochód do środków trwałych, dokonując jego amortyzacji. Na zakończenie złożonej skargi skarżąca nie zgodziła się także z zakwestionowaniem przez organ podatkowy wydatków poniesionych na usługę hotelową kontrahenta I. M. oraz nieuznaniem zakupów od PHU T. W. S., gdyż organ podatkowy ze względów opisanych wcześniej w skardze, w postaci naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji nie odniósł się do wyjaśnień strony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( j.t. Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm. ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem, stwierdzić należy, że wydana decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą rozstrzygnięcia był ustalony przez organy stan faktyczny, który zdaniem Sądu został prawidłowo zebrany i w sposób wyczerpujący wzięty pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego uznał, że skarżąca w 2010 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła dochód w wysokości 440.054,47 zł, a po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne podstawa opodatkowania stanowi 438.678,00 zł, więc podatek należny to 125.444,00 zł. Organ stwierdził ponadto, że prowadzone przez stronę w 2010 r. księgi podatkowe, zgodnie z art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej są wadliwe i nierzetelne, gdyż w części nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń we wskazanym zakresie. W związku z tym, na podstawie art. 193 § 4 Ordynacji organ ten nie uznał jako dowód ksiąg podatkowych, prowadzonych nierzetelnie i w sposób wadliwy. Na podstawie art. 23 § 2 ww. organ odstąpił od oszacowania podstawy opodatkowania, gdyż dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku prowadzonego postępowania, pozwoliły na określenie właściwej podstawy opodatkowania. Przyczyny takiego stwierdzenia zostały w sposób wnikliwy wyartykułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skardze pełnomocnik strony wskazał przede wszystkim, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia zasad procedury, a w szczególności art. 200 § 1 , w zw. z art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ( Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. ) dalej zwaną w skrócie ;Op." przez co pozbawiono stronę prawa do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Zdaniem pełnomocnika strona została zaskoczona wydaniem decyzji już w dniu [...]. przez organ odwoławczy. Według pełnomocnika powyższe stanowi kwalifikowaną wadę procesową tego postępowania i wynika jednoznacznie z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony naruszono także art. 180 § 1 i art. 188 Op. poprzez brak odniesienia się organu do złożonych wniosków dowodowych. Skoro strona, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuca naruszenie procedury to obowiązkiem Sądu jest najpierw odniesienie się do zarzutów zasad postępowania, gdyż tylko prawidłowo zebrany materiał dowodowy, po przeprowadzeniu poprawnego postępowania może być podstawą do merytorycznej oceny przedmiotu sporu. Zdaniem pełnomocnika organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej analizy materiału dowodowego ( dwa segregatory) skoro decyzję wydał już w dniu 4 września 2015r. W opinii pełnomocnika organ nie zdążył dokonać tej analizy w sposób wnikliwy i prawidłowy. Z powyższym stanowiskiem strony nie można się zgodzić, gdyż to organ jest gospodarzem postępowania i do uprawnień organu należy prawo do odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, jeżeli uzna je za zbyteczne oraz gdy dana okoliczność została już udowodniona innymi dowodami, które już były w posiadaniu organu. Nadto wnioski dowodowe, jak wynika z akt sprawy, zostały złożone 5 października 2015 r. tj. po upływie miesiąca od wydania w dniu 4 września 2015r. decyzji ostatecznej organu II instancji, kończącej postępowanie odwoławcze. Dlatego za prawidłowe należy uznać stanowisko organu w tej materii, iż te wnioski dowodowe złożone po wydaniu decyzji odwoławczej nie mogły zostać uwzględnione. Jak wynika z akt sprawy ( k- 21 tom III) , strona od początku postępowania miała zagwarantowane prawo do udziału w sprawie. Od daty wydania postanowienia z 3 sierpnia 2015 r. o wyznaczeniu 7 dniowego terminu na zapoznanie się i do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego do wydania decyzji przez organ odwoławczy minął miesiąc. Strona ww. postanowienie odebrała w dniu 18 sierpnia 2015r. i od tego dnia biegł wyznaczony 7 – dniowy termin na zapoznanie się i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i w tym czasie strona miała prawo do składania wniosków dowodowych. Należy tu podkreślić, że termin ten jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie można go ani skracać ani wydłużać. Skoro strona z tego prawa nie skorzystała w tym ustawowym terminie to zarzut o pozbawieniu strony czynnego udziału w sprawie nie może się ostać. Porównaj wyrok WSA w Opolu z dnia 11 sierpnia 2011 r w sprawie o sygn. akt. I SA/Op 119/11. Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do podjęcia decyzji. Był kompletny i zupełny, dlatego nie było potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego. Organ wskazał, że do daty wydania decyzji tj. do 4 września 2015 r. strona nie złożyła żadnych wniosków dowodowych. Uczyniła to dopiero po ustanowieniu pełnomocnika doradcy podatkowego P.J. w dniu 5 października 2015r. - czyli w miesiąc po wydaniu decyzji ostatecznej przez Dyrektora Izby Skarbowej. Zdaniem Sądu stanowisko organu odwoławczego w tej kwestii jest prawidłowe. To, że strona zbyt późno skorzystała z pomocy profesjonalisty, już po skutecznym zakończeniu postępowania, nie może stanowić podstawy do składania zarzutów o pozbawieniu strony czynnego udziału w sprawie. Dlatego w opinii Sądu zarzut naruszenia art. 200 § 1 Op. i art. 123 jest pozbawiony podstaw prawnych. Reasumując powyższe, skoro zarzuty naruszenia procedury nie zostały uwzględnione, należy przejść do zarzutów merytorycznych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. wziął pod uwagę nieprawidłowości wykazane przez organ I instancji utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Organ nie przeprowadzał odrębnego postępowania dowodowego gdyż w jego opinii materiał zebrany w sprawie był kompletny i zupełny. Do czasu upływu 7 dniowego terminu na zgłoszenie prawa do zapoznania się z materiałem i ustosunkowaniem się do ww. materiału, strona nie skorzystała z tego prawa. Do dnia 4 września 2015r. nie złożyła żadnych wniosków dowodowych. Wobec powyższego organ odwoławczy zasadnie przyjął, że skarżąca w 2010 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła dochód w wysokości 440.054,47 zł, a po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne podstawa opodatkowania stanowi 438.678,00 zł, więc podatek należny to 125.444,00 zł. Organy w opinii Sądu zasadnie uznały, że prowadzone przez stronę w 2010 r. księgi podatkowe, zgodnie z art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej są wadliwe i nierzetelne, gdyż w części nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń we wskazanym zakresie. W związku z tym organ podatkowy prawidłowo na podstawie art. 193 § 4 Ordynacji nie uznał jako dowód ksiąg podatkowych, prowadzonych nierzetelnie i w sposób wadliwy. Jednocześnie organ na podstawie art. 23 § 2 odstąpił od oszacowania podstawy opodatkowania, gdyż dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku prowadzonego postępowania, pozwoliły na określenie właściwej podstawy opodatkowania. Należy zaznaczyć, ze strona do deklaracji podatkowej PIT – 36 za ww. rok składała aż 3 korekty, różniące się od siebie w sposób zasadniczy. I tak w pierwszej kolejności organ wskazał, że w zeznaniu rocznym za 2010 r. złożonym w dniu 30 kwietnia 2011 r. strona zadeklarowała : przychód z działalności gospodarczej - 1.528.227,10 zł, koszty uzyskania przychodów - 1.444.869,70 zł, dochód w wysokości - 83.357,40 zł i podatek należny 11.797,00 zł. W drugiej korekcie, złożonej w dniu 30 maja 2014 r. wykazała: przychód z działalności gospodarczej -1.459.117,00 zł, koszty uzyskania przychodów - 1.541.008,15 zł, dochód w wysokości - 0 zł, stratę w kwocie - 81.891,15 zł. Natomiast w trzeciej korekcie deklaracji PIT-36, złożonej 8 lipca 2014 r. zadeklarowano: przychód z działalności gospodarczej - 1.459.117,00 zł, koszty uzyskania przychodów - 1.460.008,15 zł, dochód w wysokości 0,00 zł i stratę w kwocie 891,15 zł. Organ wskazał, że w trakcie postępowania strona nie wyjaśniła rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ostatniej korekcie zeznania PIT-36 za 2010 r., a zapisami zawartymi w podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2010 r. oraz rocznego ich podsumowania, podczas gdy w zakresie przychodów różnica ta wyniosła: 200.257,67 zł (1.659.374,67 zł - wartość wynikająca z księgi oraz 1.459.117,00 zł wartość wynikająca z zeznania PIT-36), natomiast w przypadku kosztów zaistniała różnica to 404.884,35 zł (1.864.892,50 zł wartość według księgi oraz 1.460.008,15 zł - wartość z zeznania PIT-36). W uzasadnieniu przyczyn tej korekty deklaracji skarżąca podała, że w pierwotnym zeznaniu nie zostały ujęte wszystkie dokumenty finansowo – rozliczeniowe. Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu organy prawidłowo określiły stronie dochód w wysokości 440.054,47 zł, a po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne podstawa opodatkowania stanowi 438.678,00 zł, więc podatek należny to 125.444,00 zł. Jak wynika z treści skargi strona wnosząc o uchylenie decyzji wskazała, że nie zgadza się z pominięciem faktur wystawionych na jej rzecz przez firmę PHU T.W.S., na łączną kwotę 380.537,00 zł. - dokumentujących zakup sprzętu biurowego i towaru handlowego. Według strony świadek B. C. winien być przesłuchany w sprawie, gdyż on ma wiedzę na ten temat i jak wskazał pełnomocnik : "powinien potwierdzić zgodność zapisów w fakturach ze stanem faktycznym". Wniosek o przesłuchanie został złożony 5 października 2015r., po zakończeniu postępowania odwoławczego. W tym miejscu należy wskazać, że to faktura winna być rzetelna zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Skoro strona domaga się zaliczenia w koszty ww. wydatków należy przywołać podstawę prawną czyli art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych: "kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tejże ustawy. Aby uznać dany wydatek za koszt musza być łącznie spełnione następujące przesłanki: • koszt ten musi być poniesiony przez podatnika; • związek przyczynowy pomiędzy poniesionym wydatkiem a osiągniętym czy spodziewanym przychodem; • zaewidencjonowanie wydatków rzetelnymi dowodami księgowymi. Organy uznały, że faktury dokumentujące ww. zakupy były nierzetelne, gdyż wykazywały zdarzenia gospodarcze, które nie miały miejsca. Brak było zgodności z rzeczywistością, zarówno co do przedmiotu (rodzaj zakupionych usług) jak podmiotowym (rzeczywisty sprzedawca usług) , jak również co do wysokości zapłaconej ceny za usługę. Zakwestionowano następujące faktury VAT, wystawione przez W.S.( brata skarżącej): 1. Nr [...] z dnia 15 stycznia 2010 r. nr na kwotę 122.000,00 zł. netto, zakup elektroniki wg specyfikacji ( poz. 42 wpis z 31 stycznia 2010); 2. Nr [...] z 2 lutego 2015r. na kwotę 7.850,00 zł. netto; zakup komputerów biurowych, biurek, infrastruktury sieci LAN, serwera, monitorów( zapis 28 lutego 2010, poz. 154); 3. Nr [...] z dnia 22 lutego 2010 r. na kwotę 109.534,00 zł. netto, zakup elektroniki wg specyfikacji , ( zapis w księdze z dnia 28 lutego 2010r. poz. 155); 4. Nr [...] z dnia 1 marca 2010 na kwotę 141.153,00 zł. netto, zakup elektroniki wg specyfikacji;( wpis z dnia 31 marca 2010 r. poz. 279). Organy stwierdziły, ze ww. zakupy zostały zaewidencjonowane ostatniego dnia poszczególnych miesięcy co wg organów oznacza, że chronologia zapisywania świadczy o dopisywaniu faktur w późniejszym okresie, co jak ustalono miało miejsce w podczas składania korekty w styczniu 2014r. (fakt ten potwierdziła również sama skarżąca). Organ stwierdził, że wyżej wymienione faktury były powodem korekty deklaracji PIT -36 za rok 2010, gdzie podatniczka wykazała stratę w wysokości 891,15 zł. Porównując zapisy w księgach obu podatników organ stwierdził, ze W. S. PHU T. zadeklarował w styczniu 2010 r. obroty w wysokości 15.888,00 zł. netto i 41.493.00 zł. tj. razem 57.391,00 zł. , co wg organu wskazuje, że transakcja PHU T. na kwotę 122.000,00 zł. nie mogła mieć miejsce gdyż przewyższa wielkość obrotów tego podatnika w miesiącu styczniu ponad dwukrotnie. Stwierdzono, że W.S. w miesiącu lutym 2010 r. wykazał dostawę netto 600,00 zł, co wykluczało wg organów możliwość wykazania sprzedaży w miesiącu styczniu i lutym nie wykazując żadnych zakupów. Z faktur VAT przedstawionych przez podatniczkę wynika, że w lutym skarżąca miała nabyć od brata towary handlowe za 117.384,00 zł, co zdaniem organów potwierdza, że wykazane w zakwestionowanych fakturach transakcje nie miały miejsce. Organy jednocześnie wskazały, że W.S. zmarł 17 marca 2010 r. , a deklarację za miesiąc luty złożył w jego imieniu pełnomocnik B. C., również pełnomocnik skarżącej. Organy wskazały, że W.S. nie złożył już deklaracji za luty 2010 r. Ustalono, że brat skarżącej w dniu 9 marca 2010 w US w M. złożył zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a pismem z 5 marca 2010 r. poinformował ten organ o sporządzeniu spisu z natury, w którym wykazał wartość netto towarów wynosi "0 " a kwota podatku VAT również wynosi " 0". Pismem z dnia 9 marca 2010 r. podatnik ten poinformował Urząd miejski w M. o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, co zostało potwierdzone decyzją Burmistrza M. z 9 marca 2010 r., którą orzeczono o wykreśleniu podatnika z ewidencji działalności gospodarczej. Organy zauważyły również, że zakwestionowane faktury formatu A5 są inne od tych, które znajdowały się w rejestrze, są wypisane odręcznie, mają inną szatę graficzną. Poprzednie były wypisywane maszynowo. Organy stwierdziły, że w księdze W. S. nie ma sprzedaży za okres styczeń - marzec 2010 rok. Brakowało także zakupów uzasadniających późniejszą sprzedaż towarów na rzecz skarżącej. Potwierdzeniem tezy, że ww. faktury nie dokumentowały zdarzeń gospodarczych jest zerowa wartość spisu z natury u brata skarżacej. Dlatego organ uznał, że należy wyłączyć z kosztów faktury o następujących numerach, wystawione przez W. S. tj.: 1. faktura Nr [...] ( karta 374 tom II) o wartości 122.000,00 zł. 2. faktura Nr [...] ( karta 371 tom II) o wartości 7.850,00 zł. 3. faktura Nr [...] ( karta 370) o wartości 109.534,00 zł. 4. faktura Nr [...] ( karta 369) o wartości 141.153,00 zł. , co łącznie stanowi kwotę 380.537,00 zł. W opinii Sądu organy zasadnie przyjęły, że skoro transakcje wykazane przez stronę nie miały odzwierciedlenia w zapisach księgowych W.S. to zasadnie odmówiono stronie uwzględnienia wydatków wykazanych w tych fakturach jako kosztów prowadzenia działalności gospodarczej w badanym roku. Nadto wykazano brak operacji bankowych pomiędzy stronami, co pozwala na stwierdzenie, że strona skarżąca nie wykonała obowiązków ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, nakazującej regulowanie zapłaty przy pomocy rachunku bankowego. Zdaniem Sądu przekazane przez stronę zdjęcia z oględzin, obrazujące meble dotyczą sprzętów, które zostały nabyte przez stronę w części już w 2009 r. nadto wskazana przez stronę faktura o numerze [...] z 2 lutego 2010 r. - jako potwierdzenie zakupu ww. mebli - wskazuje w swej treści, że przedmiotem nabycia był zakup towarów handlowych a nie mebli. Nadto nie dokonano stosownych zapisów zarówno w ewidencji wyposażenia jak i ewidencji środków trwałych. Kolejny zarzut dotyczył jednorazowej amortyzacji samochodu Ford Kuga. Zdaniem strony ww. auto jako uznane w homologacji za samochód ciężarowy nie wymaga dodatkowego badania technicznego. Organy uznały, że to stanowisko strony nie zasługuje na uwzględnienie gdyż to ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ustala wymagania, które podatnik musi spełnić aby skorzystać z prawa do jednorazowej amortyzacji. W opinii Sądu skoro strona nie przeprowadziła dodatkowego badania technicznego w okręgowej stacji kontroli pojazdów i nie uzyskała stosownego zaświadczenia od stacji a ten fakt nie został wpisany w dowód rejestracyjny pojazdu i nie przekazała w terminie 14 dni od daty jego otrzymania - kopii zaświadczenia do właściwego sobie urzędu skarbowego w związku to organy zasadnie uznały, że strona nie wypełniła obowiązku z art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Strona nie zgodziła się także z nieuwzględnieniem w kosztach działalności zakupu skutera wodnego i usług z nim związanych. Według strony skuter stanowił doskonałą reklamę jej firmy. Uznała, ze prezentacja skutera podczas imprez masowych to znakomity chwyt reklamowy. W uzasadnieniu skarżąca nie wykazała, że istotnie skuter ten był wykorzystany na reklamę, gdyż przedstawione przez stronę ( po wielu monitach ze strony organu) zdjęcie z tzw. "nieokreśloną kobietą" na skuterze z innym logo nie było wystarczającą przesłanką do uznania, że skuter ten spełniał taką rolę i że taka reklama miała miejsce. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, ze stanowisko organów w tym zakresie jest prawidłowe. Także kolejna kwestia dotycząca domeny www.K..pl - mimo twierdzeń strony, co do tego, że była jej twórcą nie może stanowić podstawy do uznania kosztów. Należy wskazać, że właściciel Home.pl wskazał, że abonentem tej domeny był P.H.U. T. W. S.. Ustalono, że tylko część nazwy tej domeny tj. poprzez wpisanie "k." została ujęta w przedstawionych przez stronę fakturach zamiast pełnej nazwy "k..pl". Organy w opinii Sądu zasadnie uznały, iż skarżąca nie użytkowała ww. domeny, której abonentem był jej brat W. S.. Nie stwierdzono żadnych dowodów na potwierdzenie tezy skarżącej. Kolejny zarzut dotyczył nieuznania kosztów podróży zagranicznej B. C., który według oświadczeń strony miał pełnić w trakcie podróży do Chin na przełomie maja i czerwca 2010 r. rolę tłumacza. Organy stwierdziły, że w tym czasie B.C. był prokurentem firmy V. Poland sp. z o.o., gdzie prezesem firmy był obywatel Pakistanu. Pan B. C. został zatrudniony na stanowisku pracownika biurowego strony dopiero od 1 października 2010 r. i pracował do 1 października 2011 roku. Organy w opinii Sądu zasadnie uznały, iż strona skarżąca nie uzasadniła w sposób przekonujący wydatkowanie środków na odbycie tej podróży. Z dokumentów źródłowych wynika, że to skarżąca wraz z B. C. była w Hongkongu (vide faktura nr 111322 na kwotę w Euro 1.482,52) wystawiona przez E – R. SA Ateny Grecja obejmująca cenę biletów lotniczych z Warszawy do Hongkongu za ww. osoby. Strona przedstawiła także fakturę za usługi hotelowe w kwocie 748,70 zł. świadczone od 29 do 30 maja 2010r. w Hongkongu, oraz fakturę wskazującą na poniesienie wydatków w kwocie 2.373,28 zł. za bilety lotnicze skarżącej i B. C. z Hongkongu na Tajwan. Załączono również fakturę za opłaty lotniskowe w kwocie 9,92 zł. oraz za parking za postój samochodu 163.93 zł. wystawioną przez Port Lotniczy w Warszawie. Strona końcowo nie zgodziła się także na nieuznanie kosztów pobytu obywatela Pakistanu I.M. w hotelu B. w I. w kwocie 513 zł. Organy nie uwzględniły bowiem wyjaśnień skarżącej, że powodem pobytu tej osoby były negocjacje ze stroną. Początkowo strona podała, że ww. osoba, goszczona przez 3 dni miała być kontrahentem jej firmy. Później oświadczyła, że celem pobytu gościa było składanie dokumentów potrzebnych uzyskaniu zezwolenia na pracę w Polsce. Organy stwierdziły, ze skarżąca nie miała kontrahentów z Pakistanu. Pan I. M. w czasie pobytu w hotelu był Prezesem firmy V. Poland Sp. z o.o., w której prokurentem był B. C.. Zatem wydatek związany z pobytem ww. gościa w opinii Sądu zasadnie nie został uznany za koszt prowadzenia działalności strony. W podsumowaniu należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy w sprawie, który był kompletny i całkowity. Na jego podstawie, po analizie doszły do wniosków, które są logiczne i spójne, bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. E. Kruppik – Świetlicka U. Wiśniewska L. Kleczkowski