I SA/Bd 1027/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. po rozpatrzeniu odwołania J. S.z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie [...]zł W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał przebieg sprawy. Podał, że w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających, a następnie postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. organ podatkowy stwierdził, iż w korekcie zeznania podatkowego PIT-37 za 2005 rok z dnia 24 listopada 2006r. skarżący nie wykazał dochodu ze sprzedaży prawa do nakładów poniesionych na rozbudowę pawilonu handlowego położonego w I. przy ul. W. w kwocie [...] zł. W konsekwencji organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...]. określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie [...] zł. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem podatnik, pismem z dnia [...] wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania podatkowego, a także brak przesłuchania go w charakterze strony. Ponadto podniósł błędne zastosowanie i interpretację przepisów prawa materialnego, w postaci przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. z 2012r., poz 361 ze zm.) – dalej jako: "u.p.d.o.f.", w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 ustawy poprzez przyjęcie, że przepisy te znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił również brak dokładnego wskazania, które okoliczności w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i stosowną podstawę prawną, wskazują na możliwość zakwalifikowania rozbudowy nieruchomości do tzw. innych praw majątkowych. W odwołaniu wskazano również na naruszenie art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613) – dalej jako: "O.p.". Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że ww. odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia była przedmiotem orzekania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy jak i Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Ostatecznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 6 listopada 2012r., sygn. akt I SA/Bd 853/12 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. W wydanym wyroku Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]. W związku z uprawomocnieniem się ww. wyroku do rozpatrzenia pozostało odwołanie z dnia [...]. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Skarbowej na wstępie przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Wskazując na otwarty katalog praw majątkowych zawarty w art. 18 u.p.d.o.f. organ podkreślił, że przychodem z praw majątkowych będzie każdy przychód, którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe, nawet jeśli prawo to nie zostało w sposób wyraźny wskazane w ustawie. Przychód z praw majątkowych będą również stanowić inne przychody niż przykładowo wymienione w cytowanym uregulowaniu, pod warunkiem, że prawo, z którego przychód wynika, ma majątkowy charakter. Majątkowy charakter prawa przejawia się w jego związku z ekonomicznym interesem uprawnionego, powinno przy tym odzwierciedlać wartość majątkową w obrocie. Źródłem przychodu może być zatem każda postać prawa majątkowego, w tym także prawa wynikającego ze stosunku zobowiązaniowego. Organ podał, że skarżący w dniu [...]. zawarł umowę sprzedaży (aneks do umowy sprzedaży z dnia [...].), z której wynika, iż zbył prawo do nakładów poniesionych na budowę pawilonu położonego w I.. Potwierdzają to również protokoły przesłuchań zarówno skarżącego jak i jego małżonki. Przychód ze sprzedaży prawa do nakładów wyniósł [...] zł. Zgodnie z oświadczeniem z przychodu ze sprzedaży prawa do nakładów poniesionych na rozbudowę podatnik otrzymał 80%, a jego żona 20%. Rozbudowa była prowadzona metodą gospodarczą i brak jest dokumentów potwierdzających poniesione nakłady. Z dokumentów zebranych w toku postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji wynika, iż dobudowana część pawilonu została wybudowana na gruncie dzierżawionym od spółdzielni mieszkaniowej. Ponadto nie było odbioru dobudowanej części pawilonu i część ta nie została formalnie oddana do użytkowania. Organ powołując się na treść art. 46 § 1, art. 48 oraz art. 235 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014r., poz. 121) uznał, że nie można traktować dobudowanej części jako nieruchomości. W związku z tym w wyniku zawartej umowy sprzedaży skarżący sprzedał prawo do nakładów, a nie nieruchomość. Natomiast uzyskany z tego tytułu przychód należy zatem zakwalifikować jako przychód z odpłatnego zbycia praw majątkowych, zgodnie z art. 18 u.p.d.o.f. Odnośnie braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania organ podał, że zgodnie z wyjaśnieniem Poczty przesyłka z postanowieniem w sprawie wszczęcia postępowania, wobec nieobecności w miejscu zamieszkania, została prawidłowo (dwukrotnie) awizowana. Awizo pozostawiono w skrzynce do doręczania korespondencji. Wobec braku podjęcia list został zwrócony do nadawcy. Odnośnie zarzutu nieprzesłuchania w charakterze strony, organ podniósł, że przychylając się do złożonych wniosków dowodowych zlecił organowi podatkowemu pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie. Małżonka skarżącego odmówiła składania zeznań w sprawie. Natomiast podatnik wniósł o zadanie pytań związanych ze sprawą w formie pisemnej. Organ dwukrotnie zwracał się o udzielenie odpowiedzi na zadane pytania na piśmie. Jednakże do dnia przekazania akt organowi odwoławczemu przedmiotowa odpowiedź nie wpłynęła. W kwestii zarzutu przedawnienia dochodzonego przez organ roszczenia organ podał, że bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego. W ocenie organu w toku postępowania dochowano zasad wyrażonych w art. 120 i 122 O.p. albowiem prowadząc postępowanie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a materiał dowodowy zebrano w stopniu umożliwiającym podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Nie doszło również do naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W złożonej do tut. Sądu skardze podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - art 165 § 4 oraz art. 123 § 1 O.p. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania podatkowego oraz o jego zakresie, a także brak przesłuchania skarżącego błędne zastosowanie i interpretację przepisów prawa materialnego tj, art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie, że przepisy te znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz brak dokładnego wskazania, które okoliczności w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i stosowną podstawę prawną, wskazują na możliwość zakwalifikowania rozbudowy nieruchomości do tzw. innych praw majątkowych, - naruszenie art 121 § 1 oraz art 122 O.p., poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji oświadczeń dotyczących stanu zdrowia skarżącego szczególnie oświadczenia z dnia 28 lipca 2014r. oraz całkowite pominięcie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka J. B., - naruszenie art. 188 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie zawnioskowanego dowodu z przesłuchania strony, przesłuchania świadka A. S. oraz dowodu z dokumentacji dotyczącej nieruchomości położonej przy ul. W. w I., która znajduje się w posiadaniu spółdzielni będącej właścicielem gruntów dzierżawionych pod budynek i zarządzającej terenami, - błędne zastosowanie i interpretację art. 70 § 1 O.p. poprzez nie przyjęcie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżący podał, że w przedmiotowej sprawie został pozbawiony możności działania ze względu na brak zawiadomienia go o wszczęciu postępowania podatkowego oraz o jego zakresie, a stan zdrowia uniemożliwił jego przesłuchanie w charakterze strony. Nigdy nie został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania podatkowego oraz o zamiarze przeprowadzenia kontroli, gdyż przedmiotowa dokumentacja została błędnie doręczona osobie trzeciej nota bene z naruszeniem tajemnicy skarbowej. W związku z powyższym postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego nigdy nie zostało skarżącemu prawidłowo doręczone. Zdaniem skarżącego nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych sprzedaż nieruchomości po upływie 7 lat od dnia nabycia. Twierdzenie organów podatkowych jakoby rozbudowę budynku istniejącej nieruchomości należy zakwalifikować jako prawo majątkowe w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest niesłuszne i doprowadziło do wydania błędnej decyzji podatkowej. Zgoda na wybudowanie na dzierżawionym gruncie nieruchomości z przeznaczeniem na budynek użytkowy, a następnie nabycie go przez podatnika wyraźnie wskazuje, na to, iż w przedmiotowym przypadku wybudowana nieruchomość stanowiła siedzibę pizzerii. Wydatki na nieruchomość poniesione przez podatnika nie zostały zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów i ze względu na ich dokonanie metodą gospodarczą nie zostały udokumentowane. Ponieważ organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodu z dokumentacji spółdzielni nie był w stanie prawidłowo zastosować zacytowanego powyżej przepisu ustawy. Skarżący zarzucił organowi, że nie odniósł się do faktu, że wszelkie umowy dotyczące przedmiotowej nieruchomości zawierane były z jego małżonką, jako stroną i wyłącznym inwestorem. Dopiero po zawarciu umowy rozdzielności majątkowej i po dokonaniu sprzedaży małżonkowie zadecydowali o rozdzieleniu poczynionych wydatków na niewielką rozbudowę w proporcjach 20% i 80%. Nie stanowi to jednak jakiejkolwiek podstawy do tego, aby nawet w uzasadnionej sytuacji, innej aniżeli przedmiotowa, w takich proporcjach rozłożyć obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, skoro proporcje te dotyczyły tylko samej przebudowy remontowej budynku i nie obejmowały całości. Wspomniany obiekt nie został również nigdy wprowadzony do środków trwałych w prowadzonej przez małżonkę skarżącego działalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności ustosunkowując się do zarzutów natury procesowej, odnieść się należy do zarzutu najdalej idącego tj. przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei w myśl § 4 wskazanego przepisu, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jak wynika z akt sprawy wobec skarżącego prowadzono postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego za zaległy podatek dochodowy od osób fizycznych za 2005r. Powiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego doręczono stronie w dniu [...]. Należność została wyegzekwowana wskutek zajęcia rachunku bankowego ( pismo organu egzekucyjnego k-234 akt admin. tom 2/2). W skardze strona nie kwestionuje wskazanych wyżej okoliczności stwierdzając jedynie, że skutkiem niewłaściwego zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania podatkowego jest nieważność kolejnych czynności organów, w tym również podjętych czynności egzekucyjnych. Taka argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie wobec czego zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. Sąd uznał za niezasadny. W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 164 § 4 O.p.. Skarżący w trakcie całego postępowania, jak i w skardze podnosi, że nie został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania podatkowego, albowiem postanowienie w tym przedmiocie doręczone zostało osobie, która nie posiadała pełnomocnictwa do zastępowania strony. Podkreślić należy, że decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia (k 120-122 akt admin. tom 1/2). Wykonując zalecenia zawarte w uzasadnieniu wskazanej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. przeprowadził postępowanie wyjaśniające celem ustalenia czy w sprawie dochowano wszystkich wymogów wynikających z art. 150 O.p. W toku tego postępowania Urząd Pocztowy I. 3 wyjaśnił, iż przesyłka z postanowieniem w sprawie wszczęcia postępowania wobec nieobecności podatnika w miejscu zamieszkania została prawidłowo (dwukrotnie) awizowana w dniach [...]. i [...] W świetle powyższego zasadne jest stanowisko organów, że postanowienie o wszczęciu postępowania zostało prawidłowo i skutecznie doręczone w trybie art. 150 O.p. W kwestii natomiast doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego p. Bizonowi podkreślić należy, że ocena tych okoliczności dokonana została we wskazanej wyżej decyzji organu odwoławczego z dnia [...] Ustosunkowując się do zarzutu przesłuchania p. A.S. bez udziału skarżącego i jego pełnomocnika wskazać należy, iż pełnomocnik strony pismem z dnia [...] został zawiadomiony o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka – A. S. (k-55 akt admin. tom 2/2). Jak wynika z protokołu przesłuchania p. S. (z dnia [...].), na przesłuchanie stawili się świadek oraz pełnomocnik strony p. A. N.( k-313-314 akt admin. tom 2/2). Świadek odmówiła składania zeznań. Oświadczenie to złożono w obecności pełnomocnika. Następnie z uwagi na ewakuację budynku urzędu uzgodniono, że protokół o odmowie złożenia zeznań podpisany zostanie bez obecności pełnomocnika. Natomiast skarżący w dniu [...]. stawił się na przesłuchanie i następnie z uwagi na stan zdrowia wniósł o zadanie pytań związanych ze sprawą w formie pisemnej (k-319 akt admin. tom 2/2). Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. dwukrotnie, pismem z dnia [...]. (k-344 akt admin. tom 2/2) oraz pismem z dnia [...].( k-352 akt admin. tom 2/2) zwrócił się do strony o udzielenie odpowiedzi na zadane pytania na piśmie. Jednakże do dnia przekazania akt organowi odwoławczemu przedmiotowa odpowiedź nie wpłynęła. Odpowiedź taka nie została także przesłana do Dyrektora Izby Skarbowej w B.W świetle wskazanych okoliczności zarzuty skarżącego w tym zakresie uznano za nieuzasadnione. Odnośnie natomiast wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji dotyczącej nieruchomości położonej przy ul. W. w I. która znajduje się w posiadaniu spółdzielni to zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie nie przychylił się do niego gdyż organy podatkowe tego faktu nie kwestionowały. W ocenie Sądu bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia nie odniesienia się przez organ do treści pisma strony z dnia [...] Wskazać należy, że postanowieniem z dnia [...]. organ II instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, który upływał w dniu [...]. Zaskarżona decyzja wydana została dnia [...] natomiast pismo pełnomocnika z dnia [...] (wraz z oświadczeniem skarżącego) wpłynęło do organu w dniu [...]. Nie mniej podkreślić należy, że zarzuty zawarte w przedmiotowym piśmie są tożsame z zarzutami podniesionymi w odwołaniu jak i powtórzonymi w skardze a strona nie wykazała, że pominięcia tego pisma miało wpływ na wynik sprawy i pozbawiło stronę możliwości obrony. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia, czy sprzedaż pawilonu wybudowanego na cudzym gruncie podlega opodatkowaniu stosownie do art.10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Przepis ten stanowi, że źródłem przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit.a-c (nie znajdujące zastosowania w niniejszej sprawie, a dotyczących zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej i prawa wieczystego użytkowania gruntów). Definicja przychodów z praw majątkowych znajduje się z kolei w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie wskazano, że za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw. Trafnie twierdzą organy podatkowe, że zawarte w powyższym przepisie sformułowanie "w szczególności" oznacza, że katalog praw majątkowych, podlegających opodatkowaniu nie jest zamknięty, lecz zawiera jedynie przykładowe ich wyliczenie. Zatem, możliwe jest zaliczenie do niego innych praw – jak prawa do żądania zwrotu nakładów poniesionych na cudzą nieruchomość (tj. związanych z wybudowaniem pawilonu na gruncie, będącym własnością spółdzielni). Stosownie natomiast do art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. W przypadku nieruchomości budynkowej istotą wyróżnienia jej jako nieruchomości jest spełnienie przesłanek bycia rzeczą (art. 45) i posiadanie cech budynku jako konstrukcji trwale związanej z gruntem, który ponadto może stanowić odrębny od gruntu przedmiot własności, co musi mieć oparcie w przepisu szczególnym. W myśl natomiast art. 47 § 1-3 Kodeksu cywilnego część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania (art. 48 Kodeksu cywilnego). Zgodnie z zasadą prawa superficies solo cedit (to co jest na powierzchni przypada gruntowi) odnoszącą się do związania własności budynku wzniesionego na gruncie z własnością tego gruntu, częścią składową gruntu są wszystkie rzeczy trwale złączone z tą nieruchomością. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 30 [...]. została zawarta umowa sprzedaży (aneks do umowy sprzedaży z dnia [...].k15-19 akt admin. tom 1/2), z której wynika, iż skarżący wraz z małżonką zbył prawo do nakładów poniesionych na budowę pawilonu (o powierzchni 80 m2) położonego w .I przy ul. W.. Przychód ze sprzedaży prawa do nakładów wyniósł [...] zł. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego i oświadczeniem jego małżonki z przychodu ze sprzedaży prawa do nakładów poniesionych na rozbudowę podatnik otrzymał 80%, a żona A. S. 20%. Rozbudowa była prowadzona metodą gospodarczą i strona nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających poniesione nakłady. Ponadto z dokumentów zebranych w toku postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji wynika, iż dobudowana część pawilonu została wybudowana na gruncie dzierżawionym od spółdzielni mieszkaniowej. Ponadto nie było odbioru dobudowanej części pawilonu i część ta nie została formalnie oddana do użytkowania. Mając zatem na uwadze ustalony stan faktyczny, jak również powołane powyżej przepisy organ odwoławczy prawidłowo uznał, że umowa sprzedaży z dnia 30 listopada 2005r. dotyczyła sprzedaży prawa do nakładów a nie nieruchomości, co zresztą wynika wprost z jej treści (§ 2 umowy i aneksu). Zatem przychód uzyskany przez skarżącego należało zakwalifikować, jak prawidłowo przyjęły organy, jako przychód z praw majątkowych, o których mowa w art. 18 u.p.d.o.f. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnego przyjęcia przez organy proporcji (20% i 80 %) przy obliczeniu dochodu uzyskanego ze sprzedaży prawa do nakładów. Jak wynika z materiału dowodowego (protokół przesłuchania podatnika z dnia [...]., protokół przesłuchania p. S. z dnia [...]. oraz z dnia [...] r. k- 21-32 akt admin. tom 1/2) aneksem do umowy zmieniono przedmiot sprzedaży, która dotyczyła jedynie nowej części budynku dobudowanej (80m2) i ceny sprzedaży ([...] zł). Podział przychodów ze sprzedaży we wskazanej proporcji (20% i 80%) związany był natomiast z wielkością poczynionych przez małżonków nakładów na rozbudowę właśnie tej dobudowanej części budynku. Zatem ustalenia i wyliczenia organów znajdują odzwierciedlenie w stanie faktycznym sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. L. Kleczkowski U. Wiśniewska E. Kruppik – Świetlicka