I SA/Bd 1052/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę 1. Decyzją z dnia [...] 2012r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił PPHU P. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu dokonanego w dniu [...] 2010r. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] rok produkcji [...] w wysokości [...] zł. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie: art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1, art. 105 pkt 1, art. 106 ust. 2 i 3 ustawy o podatkou akcyzowym oraz art. 122, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej. 3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w T. zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2013r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że w celu ustalenia, czy przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym czy ciężarowym istotnym dowodem jest wynik przeprowadzonych w dniu [...] 2012r. oględzin pojazdu w trakcie, których stwierdzono, że całość wnętrza pojazdu posiada elementy wyposażenia charakterystyczne dla samochodu osobowego, w szczególności: dwa przednie fotele z wyposażeniem zabezpieczającym (pasy bezpieczeństwa, zagłówki), przy słupkach drugiego rzędu siedzeń po obu stronach poduszki powietrzne (zdjęcia nr [...]), wahadłowo otwierane przednie i tylne drzwi (4 sztuki) i tylne drzwi bagażnika unoszone ku górze szyby na bocznych panelach na całym obwodzie, wnętrze pojazdu (sufit i ściany) wyłożone welurową tapicerka, drzwi przednie i tylne wyłożone skórą i plastikiem, podłoga pojazdu wyłożona wykładziną i przykryta dywanikiem, głośniki w przednich i tylnych drzwiach oraz podręczne schowki, oświetlenie wewnętrzne - 2 punktowe nad siedzeniem kierowcy i pasażera, dwa uchwyty górne w pierwszym rzędzie, radio CD, otwierany dach, rylingi. Dalej organ wskazał, że w wyniku oględzin stwierdzono również w części bagażowej niefabrycznie wykonaną podłogę z płyty wiórowej klejonej, przykręconą wkrętami metalowymi i obłożoną sztuczną wykładziną dywanową, niefabryczą przegrodę za siedzeniami pierwszego rzędu wykonaną z metalowej kratki w górnej części, zaś w dolnej z blachy, przymocowaną na dwie śruby do podłogi - górna część przymocowana za pomocą metalowych wysięgników do boku wewnętrznego pojazdu za drzwiami drugiego rzędu. Nie można było w toku prowadzonych oględzin ustalić czy miejsca kotwiczenia siedzeń były w sposób trwały zaślepione, natomiast miejsca mocowania pasów bezpieczeństwa w słupkach drugiego rzędu nie były zaślepione w sposób trwały i posiadały plastikowe fabryczne obudowy (zdjęcie nr [...]). Odnosząc się do 6 zdjęć nadesłanych w dniu [...] 2012r. przez skarżącego obrazujących punktowe przyspawanie śrub, organ stwierdził, że nadesłana dokumentacja zdjęciowa nie została opatrzona żadnym komentarzem. Zatem nie sposób stwierdzić, jakie elementy pojazdu zostały na niej utrwalone. Podatnik nie wyjaśnił również kiedy zdjęcia te zostały wykonane, zatem jeżeli w ogóle dotyczą przedmiotowego samochodu to nie sposób ustalić czy odzwierciedlają stan w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego czy też w okresie późniejszym. Próbując dokonać analizy nadesłanych zdjęć organ podatkowy stwierdził, że dwa z nich mogą obrazować śruby przyspawane w słupkach, co jednak w świetle przeprowadzonych oględzin pojazdu budzi wątpliwości organu podatkowego. Należy bowiem wskazać, że w toku oględzin stwierdzono, iż słupki były wyłożone tapicerką wykonaną fabrycznie i z tego samego materiału jak tapicerka wnętrza przedmiotowego pojazdu, a w miejscach mocowania pasów (w słupkach) były zamontowane plastikowe osłony. Dalej organ wskazał, że z protokołu przesłuchania skarżącego - obecnego właściciela pojazdu - wynika, że po zakupie pojazdu nie dokonywano w nim żadnych zmian konstrukcyjnych. Strona wskazała, że wyposażenie przedmiotowego pojazdu obecnie jest takie, jak w chwili zakupu. Wyjaśniła również, że samochód zakupiła z zamiarem używania go do prowadzonej działalności gospodarczej. Organ wskazał również, że z pisma krajowego przedstawiciela producenta pojazdów marki [...] ([...]) wynika, że pojazd sporny pojazd został skompletowany w 2007 roku w wersji 5-osobowei, w układzie nadwozia 4-drzwiowego, z dwoma rzędami siedzeń z 5 miejscami kotwienia foteli i 5 pasami bezpieczeństwa. Pojazd był całkowicie przeszklony, zaś wnętrze części tylnej zostało wyłożone tapicerką. Samochód nie posiadał fabrycznej przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej. Z powyższego pisma jednoznacznie wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Reasumując organ stwierdził, że sporny samochód posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zdefiniowanych kodem 8703. Bezspornie samochód ten został wyprodukowany jako osobowy, a zatem został zaprojektowany zasadniczo do przewozu osób. Dokonane zmiany konstrukcyjne pozbawiły go pewnych cech charakterystycznych dla samochodów osobowych, jednak zmiany te miały charakter nietrwały. Organ podniósł, że montaż za pierwszym rzędem siedzeń przegrody i wymontowanie siedzeń drugiego rzędu, nie pozbawiły pojazdu jego zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób, bowiem posiadają charakter odwracalny. Zarówno krata jak podest pokrywający podłogę w tylnej części pojazdu można usunąć poprzez prosty do wykonania zabieg polegający na odkręceniu kilku śrub. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowym pojeździe nigdy nie zostały wykonane zmiany konstrukcyjne mające trwały i nieodwracalny charakter pozbawiający pojazd jego zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Za bezzasadne organ uznał również zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego. 4. W skardze skierowanej do Sądu strona wniosła o uchylenie decyzji organów zarzucając im: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1, art. 105 pkt 1 i art. 106 ust. 2 i 3 ustawy o podatku akcyzowym w konsekwencji błędne przyjęcie, ze w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy dla określenia zobowiązania w podatku akcyzowym w związku z dokonanym w dniu [...]2012r. nabyciem pojazdu marki [...], - naruszenie art. 122, art. 187, art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie wszystkich wymaganych czynności pozwalających na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego a w konsekwencji nie ustalenie statusu pojazdu [...] objętego postępowaniem, nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w szczególności dowodów wskazujących, iż w/w pojazd został nabyty jako ciężarowy i nie było podstaw dla określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, - naruszenie art. 201 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie powołanie podstawy prawa materialnego zaskarżonej decyzji, - naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez nie zapewnienia możliwości zapoznania i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego, - naruszenie prawa procesowego poprzez nie umorzenie postępowania w sprawie wobec braku podstaw dla określania zobowiązania w podatku akcyzowym w związku z dokonanym w dniu [...] 2012r. nabyciem pojazdu marki [...]. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej zwana p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa. 7. Istota sporu powstałego między skarżącym a organami celnymi dotyczy tego, czy sporny samochód, którego wewnątrzwspólnotowego nabycia strona dokonała w [...] 2012r., jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do kodu CN 8703), czy też samochodem przeznaczonym do przewozu towarów (klasyfikowanym do kodu CN 8704), a więc, czy stanowi wyrób akcyzowy opodatkowany podatkiem akcyzowym, czy też nie. Rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy winno nastąpić w oparciu o przepisy ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), dalej zwana u.p.a. W myśl art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlega wewnątrzwspólnotwe nabycie i samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z kolei stosownie zaś do art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Nomenklaturę Scaloną określają zatem przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Odwołując się do ww. rozporządzenia Rady (EWG), które jest corocznie nowelizowane, należy zauważyć, że w załączniku I, w sekcji XVII, w dziale 87 przy kodzie CN 8703 zawarty jest następujący opis: "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny; dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów oraz - o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag - zgodnie z dalszymi regułami. Kolejne reguły mogą być zatem brane pod uwagę tylko wtedy, gdy taryfikacja nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji i działów. Należy też zauważyć, że wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. Nr 86, poz. 880), do kodu 8703 podają, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów do tego kodu mają cechy pojazdu, które wskazują, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów oraz podają szereg cech świadczących o charakterze pojazdu. Zgodnie z wyjaśnieniami, o tym, że pojazd klasyfikuje się do pozycji 8703, świadczą następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni. siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Jednocześnie w wyjaśnieniach wskazuje się, że w pozycji 8703 określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA z dnia 10 czerwca 2010 r., I SA/Gd 266/10, wyrok NSA z dnia 20 maja 2010 r., I GSK 770/09, wyrok WSA z dnia 28.04.2008 r., III SA/Wa 271/08) utrwalony jest pogląd, że procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN winna przebiegać w ten sposób, że na wstępie winno być ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu. Do kodu CN 8703 można zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Natomiast ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że winien być zaklasyfikowany do kodu 8704, tj. pojazdy samochodowe do transportu towarów. Główne przeznaczenie jest zatem decydujące dla klasyfikacji pojazdów do odpowiedniego kodu Taryfy Celnej. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd spornego samochodu i ogół jego cech, nadających mu zasadnicze przeznaczenie (por. wyrok TSUE z dnia 6 grudnia 2007 r., C – 486/06, pkt 27). 8. Jak wynika z protokołu oględzin pojazdu samochodowego z dnia [...] 2012r. sporne auto posiada dwa przednie fotele z wyposażeniem zabezpieczającym (pasy bezpieczeństwa, zagłówki), przy słupkach drugiego rzędu siedzeń po obu stronach poduszki powietrzne. Wahadłowo otwierane przednie i tylne drzwi (4 sztuki) i tylne drzwi bagażnika unoszone ku górze szyby na bocznych panelach na całym obwodzie, wnętrze pojazdu (sufit i ściany) wyłożone welurową tapicerka, drzwi przednie i tylne wyłożone skórą i plastikiem, podłoga pojazdu wyłożona wykładziną i przykryta dywanikiem, głośniki w przednich i tylnych drzwiach oraz podręczne schowki, oświetlenie wewnętrzne - 2 punktowe nad siedzeniem kierowcy i pasażera, dwa uchwyty górne w pierwszym rzędzie, radio CD, otwierany dach, rylingi. Ponadto w wyniku stwierdzono: w części bagażowej niefabrycznie wykonaną podłogę z płyty wiórowej klejonej, przykręconą wkrętami metalowymi i obłożoną sztuczną wykładziną dywanową, niefabryczą przegrodę za siedzeniami pierwszego rzędu wykonaną z metalowej kratki w górnej części, zaś w dolnej z blachy, przymocowaną na dwie śruby do podłogi - górna część przymocowana za pomocą metalowych wysięgników do boku wewnętrznego pojazdu za drzwiami drugiego rzędu. Organ w toku prowadzonych oględzin nie mógł ustalić czy miejsca kotwiczenia siedzeń były w sposób trwały zaślepione, natomiast miejsca mocowania pasów bezpieczeństwa w słupkach drugiego rzędu nie były zaślepione w sposób trwały i posiadały plastikowe fabryczne obudowy. W tym miejscu wskazać należy, że z pisma krajowego przedstawiciela producenta pojazdów [...] Polska (K-33 akt administracyjnych) wynika, że sporny pojazd został wyprodukowany w wersji 5-osobowei, w dwóch rzędach siedzeń z 5 miejscami kotwienia foteli i 5 pasami bezpieczeństwa. Liczba drzwi 4. Rodzaj nadwozia Kombi. Całkowicie przeszklone. Brak przegrody. Pojazd z przeznaczeniem zasadniczo do przewozu osób. W ocenie Sądu, w tym przypadku nie sposób zanegować prawidłowości ustaleń organów podatkowych, że samochód ten posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zdefiniowanych kodem 8703. Bezspornie samochód ten został wyprodukowany jako osobowy, a zatem został zaprojektowany zasadniczo do przewozu osób. O takim jego przeznaczeniu świadczy: został wyprodukowany jako samochód osobowo-terenowy i nie miał fabrycznie zamontowanej przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej, posiada fabryczną możliwość zamontowania 5 miejsc siedzących w dwóch rzędach z pasami bezpieczeństwa dla kierowcy i każdego pasażera, 4 drzwi przeszklone, bagażnik przeszklony otwierany do góry, wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów. Cechą charakterystyczną samochodów ciężarowych jest wydzielenia dwóch oddzielnych przestrzeni, tj. zamkniętej kabiny do przewozu osób i otwartej lub zakrytej powierzchni do transportu towarów. W przypadku spornego pojazdu mamy do czynienia z samochodem o konstrukcji pojedynczej przestrzeni/kabiny. Cechy konstrukcyjne opisanego pojazdu potwierdzają, że jest on (był w chwili jego wewnątrzwspólnotowego nabycia) przystosowany do przewozu osób i że ewentualne modyfikacje jego wnętrza nie naruszają zasadniczej konstrukcji pojazdu. Dokonane na terenie Niemiec zmiany konstrukcyjne pozbawiły go pewnych cech charakterystycznych dla samochodów osobowych jak brak tylnych siedzeń, a także zastosowanie przegrody za przednimi siedzeniami. W tej sytuacji za trafną uznać trzeba dokonaną przez organy podatkowe ocenę charakteru zmian dokonanych w stosunku do oryginalnego wyposażenia samochodu, uwzględniającą takie okoliczności, jak: pierwotne przeznaczenie samochodu z uwagi na jego cechy konstrukcyjne, zakres i trwałość zmian oraz ich wpływ na pozbawienie pojazdu pierwotnych cech samochodu osobowego. Powyższe zmiany konstrukcyjne o charakterze nietrwałym, nie pozbawiły pojazdu elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego. Wprawdzie zmiany te potwierdzają, że samochód na dzień nabycia spełniał wymogi do przewozu towarów i dwóch osób, jednakże nie wyłącza to jego zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Zmiany dokonane w samochodzie - umożliwiające przewóz towarów, nie były właściwe temu pojazdowi, którego właściwość do przewozu osób została uformowana już na etapie produkcji. Skarżący, pomimo zapewnienia mu przez organy podatkowe czynnego udziału w postępowaniu nie przedstawił dowodów pozwalających wyciągnąć odmienne wnioski. Co prawda na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący nadesłał 6 zdjęć obrazujących punktowe przyspawanie śrub. Jednak jak trafnie zauważył organ nadesłana dokumentacja zdjęciowa nie została opatrzona żadnym komentarzem. Zatem nie sposób stwierdzić, jakie elementy pojazdu zostały na niej utrwalone oraz czy dotyczyły spornego pojazdu. Również na etapie skargi strona nie wyjaśniła tych wątpliwości. W skardze strona podnosi, że powyższy samochód za granicą został zarejestrowany jako ciężarowy. Zdaniem Sądu, zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium, nie ma żadnego znaczenia. Dowód rejestracyjny pojazdu nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Dowód rejestracyjny jest bowiem zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, bowiem z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN. Również wynik badania technicznego nie jest dowodem świadczącym o klasyfikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, co trafnie zauważył organ podatkowy, odzwierciedla jedynie stan techniczny pojazdu na potrzeby rejestracji w kraju. Z dokumentu tego w żaden sposób nie można wywieść, że przedmiotowy samochód w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego nie był samochodem osobowym w świetle Taryfy celnej. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów, tj. art. 122, art. 187, art. 188 O.p. Przedstawiona przez organy ocena zgromadzonego w sprawie materiału dokonana została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Ustalono istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został poddany wyczerpującej analizie, z której wyciągnięto uzasadnione merytorycznie wnioski. Wbrew stanowisku strony skarżącej miała ona również zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu oraz możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego o czym świadczy znajdujące się w aktach sprawy doręczone pełnomocnikowi strony postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 29 maja 2013r. wyznaczającej stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na postawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.