I SA/Bd 1054/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: 1. odrzucić skargę 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił uzupełnienia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], oddalającego skargę na czynność egzekucyjną Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., co do prawa wniesienia na to postanowienie skargi do sądu administracyjnego. W postanowieniu tym zawarto pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie ani skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Pismem z dnia 14 listopada 2011 r. J. S. wniósł na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wraz ze skargą strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, wskazując na trudną sytuacją materialną i rodzinną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta - według § 2 powołanego przepisu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wskazany katalog przedmiotów zaskarżenia wyznaczający zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego jest zamknięty, a sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. o odmowie uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...], co do prawa wniesienia na to postanowienie skargi do sądu administracyjnego. Zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie przysługuje na nie również zażalenie (o czym strona została pouczona), tym samym nie podlega kognicji sądu administracyjnego wynikającej z treści przytoczonego wyżej art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga do sądu administracyjnego jest w tej sytuacji niedopuszczalna. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w punkcie pierwszym sentencji. Na marginesie należy jedynie wskazać, że do momentu wydania niniejszego postanowienia, w 2011 r. skarżący w Wydziale Finansowym tut. Sądu złożył 84 skargi, z których 52 podlegało odrzuceniu, a 18 zostało oddalonych. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie skarżący pomimo braku możliwości zaskarżenia wydanego postanowienia i pouczeniu o tym, wniósł skargę do sądu administracyjnego. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 08 listopada 2011 r. I FZ 349/11). Mając na uwadze powyższe, Sąd działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.