I SA/Bd 1061/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Admaczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 9 marca 2018 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie W skardze z dnia 29 listopada 2017r. strona skarżąca wniosła o nieobciążanie jej z tytułu wniesienia skargi. W wykonaniu zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 8 stycznia 2018r. stronie skarżącej został przesłany formularz PPF celem jego wypełnienia i przedłożenia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wynikającym z art. 257 p.p.s.a. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 19 stycznia 2018r. Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął zatem z dniem 26 stycznia 2018r. Zarówno w zakreślonym terminie jak i do dnia wydania niniejszego postanowienia strona nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Zarządzeniem z dnia 9 marca 2018r. Referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek strony skarżącej z powodu nieuzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 3 kwietnia 2018r. Skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego zarządzenia. Podniosła zarzuty odnoszące się do zajęcia rachunku bankowego. Wskazała, że Referendarz sądowy wydał zarządzenie z całkowitym pominięciem materiału dowodowego zebranego w aktach postępowania, a co za tym idzie – organ wydający to zarządzenie zupełnie nie wziął pod uwagę jej bardzo złej, wręcz tragicznej, sytuacji majątkowej. Dodała, że utrzymanie w mocy przedmiotowego zarządzenia spowoduje, że Skarżąca zostanie pozbawiona możliwości dochodzenia swoich racji przed niezawisłym sądem administracyjnym, a tym samym pogłębi to stan jej i tak już skrajnego niedostatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369), dalej jako: p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca złożyła pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, przy piśmie z dnia 9 stycznia 2018r. Sąd przekazał Skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 19 stycznia 2018r. W zakreślonym terminie, a więc do dnia 26 stycznia 2018r., brak formalny wniosku nie został uzupełniony, ponieważ Skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W sytuacji, gdy strona nie przekazuje sądowi prawidłowo wypełnionego i podpisanego formularza wniosku, złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać pozostawiony bez rozpoznania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012r., sygn. akt II FZ 895/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą szczególna forma jego złożenia (formularz PPF), co jednoznacznie wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015r., sygn. akt I OZ 28/15, LEX nr 1640413). Powyższego nie mogą zmienić informacje podniesione przez Skarżącą w sprzeciwie z powołaniem się na trudną sytuację majątkową. Z przepisów prawa bowiem wynika bezwzględny wymóg złożenia wniosku na urzędowym formularzu, a tut. Sąd nie jest uprawniony do zmiany tego wymogu. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.