I SA/Bd 137/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. odmówił M. K. rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2002-2005 oraz z tytułu zaliczek na ten podatek za miesiące marzec i kwiecień 2006 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę. Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że skarżąca jest właścicielem niewykończonego budynku mieszkalnego w O. o powierzchni [...] m2 znajdującego się na działce gruntowej o powierzchni 2.000 m2. Nieruchomość ta stanowi zabezpieczenie kredytu hipotecznego na kwotę [...] zł. Na nieruchomości tej ustanowione są hipoteki przymusowe na łączną kwotę [...] zł. Strona zamieszkuje wraz z synem w domu należącym do rodziców. Koszty utrzymania wynoszą ok. 200 zł. W dniu 05 stycznia 2006 r. strona otrzymała zaległe alimenty na rzecz syna od męża za okres od października 2001 r. do listopada 2003 r. w wysokości [...] zł, a w listopadzie 2005 r. odszkodowanie w wysokości 4.000 Euro za doznane w wyniku wypadku na terenie Niemiec obrażenia ciała. Od 1999 r. skarżąca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Kamieniarski GRANIT. W oświadczeniu o stanie przedsiębiorstwa i zasobach majątkowych z dnia 05 września 2006 r., w protokole o stanie majątkowym z dnia 06 września 2006 r. oraz w piśmie z dnia 13 września 2006 r. wskazała, iż na majątek przedsiębiorstwa składają się maszyny i urządzenia będące jej własnością (o wartości na dzień 05 wrzesień 2006 r. – [...] zł), samochód ciężarowy [...] rok produkcji 2000 oraz użytkowane na podstawie umowy leasingu: maszyna dwusupertowa - umowa zawarta w 2002 r. – do spłaty pozostało 7.944 zł (4 raty); boczkarka - umowa z 2005 r. - do spłaty 91.711,41 zł, samochód VW ciężarowy - do spłaty 146.740 zł. Strona posiada też majątek obrotowy, w tym towar surowy i półprodukty o łącznej wartości ok. 425.749,26 zł. Ponadto wobec nieregulowania rat kredytowych S. przejął samochód Citroen Xsara Picasso. Środki uzyskane ze sprzedaży samochodu mają zaspokoić Bank. Organ wskazał, że skarżąca posiada szereg zobowiązań wobec dostawców i instytucji państwowych na łączną kwotę ponad 180.000 zł. Ponadto ciążą na niej zadłużenia z tytułu zaciągniętych kredytów bankowych, strona nie wskazała jednak kwoty zadłużenia z tego tytułu. Skarżąca podała, że na drodze sądowej dochodzi należności od D. T. w kwocie 6.000 zł, J. T. w kwocie 8.775 zł, N. w kwocie 183.000 zł oraz R. w kwocie 84.000 zł. Ze składnych deklaracji podatkowych wynika, że w 2002 r. strona uzyskała przychód w kwocie 543.007,24 zł i dochód w kwocie 26.583,74 zł; w 2003 r. przychód w kwocie 564.010,30 zł i dochód w kwocie 68.792,69 zł; w 2004 r. przychód w kwocie 359.619,38 zł i dochód w kwocie 132.770,47 zł. Natomiast za 2005 r. uzyskała przychód w kwocie 404.429,71 zł i dochód w kwocie 81.104,43 zł, a nie jak wskazała w dowołaniu stratę w kwocie 9.971,08 zł. Ponadto z deklaracji PIT-5L za okres od stycznia do lipca 2006 r. wynika, że uzyskała dochód w kwocie 11.175,62 zł, a za okres od stycznia do września 2006 r. poniosła stratę w kwocie 4.701,64 zł. Zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych powstała wobec nie regulowania zadeklarowanych do wpłaty kwot podatku za lata 2002-2005 oraz za miesiąc marzec i kwiecień 2006 r. W składanych deklaracjach PIT-36 za 2002 r. i 2003 r., PIT 36L za 2005 r. oraz deklaracjach miesięcznych za 2006 r. strona zadeklarowała do wpłaty podatek na łączną kwotę 53.651,40 zł, na poczet której wpłynęła kwota 7.535,03 zł, w tym w ramach postępowania egzekucyjnego wyegzekwowano kwotę 2.666,80 zł, kwota 3.732,53 zł została uregulowana we wrześniu 2006 r. w wyniku przeksięgowania nadpłaty w podatku VAT na podatek dochodowy. Natomiast w ustawowych terminach płatności zostały uregulowane jedynie zaliczki za wrzesień 2002 r. w kwocie 993,30 zł oraz luty 2004 r. w kwocie 142,40 zł. Z przeprowadzonej analizy wynika, że za lata 2002-2005 strona uzyskała łączny dochód w kwocie 309.251,33 zł. W tej sytuacji należało uznać, iż posiadała ona środki finansowe pozwalające na uregulowanie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym. Zdaniem organu podatkowego nie leży w interesie publicznym rozkładanie na raty zaległości podatkowych osób, których sytuacja majątkowa pozwalała na ich uregulowanie, lecz brak zapłaty następuje wskutek innych wydatków podatnika. We wniosku o przyznanie ulgi podatkowej strona wskazała, że wnosi o spłatę zadłużenia w 48 ratach płatnych miesięcznie. Przyznanie wnioskowanej ulgi oznaczałoby, iż spłata zaległości podatkowych trwałaby 4 lata. Zdaniem organu, przyjęcie przez organ podatkowy zaproponowanych warunków spłaty byłoby sprzeczne z interesem budżetu państwa, dla którego istotne jest aby zobowiązania podatkowe były egzekwowane w optymalnie krótkim okresie czasu, zwłaszcza w sytuacji gdy zobowiązania podatkowe wynikają z nieregulowania należności podatkowych wynikających ze składanych deklaracji podatkowych. Długoterminowa pomoc jest obciążona ryzykiem wystąpienia nieprzewidzianych zdarzeń, które mogą uniemożliwić podatnikowi spłatę zadłużenia. Jako przyczynę powstania zaległości strona wskazała problemy z kontrahentem zagranicznym N., który nie uregulował zobowiązania na kwotę 183.000 zł. Obecnie w sprawie tej toczy się postępowanie sądowe przed Sądem Okręgowym VIII Wydział Gospodarczy, sygn. akt. [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż przedstawiona kopia pozwu z dnia 17 lutego 2005 r. przeciwko N. opiewa jedynie na kwotę 101.911 zł i zarazem jest pozwem wzajemnym wskazującym, że strona jest pozwana przez kontrahenta o zapłatę należności. Za niezasadne organ uznał twierdzenie, że jednorazowa zapłata zaległości podatkowych spowoduje likwidację prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem według organu odwoławczego, jest to próba przerzucenia negatywnych wyników działalności podmiotu gospodarczego i związanych z tym skutków na budżet państwa. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w odwołaniu skarżąca nie podała żadnych okoliczności o charakterze nadzwyczajnym i losowym, niezależnych od sposobu jej postępowania, których zaistnienie uniemożliwiłoby uregulowanie zobowiązania podatkowego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przedstawione przez stronę argumenty jak i zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalają na uznanie, iż w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności przewidziane w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez rozłożenie zaległości podatkowej na raty. W uzasadnieniu wskazała, że twierdzenia ujęte w zaskarżonej decyzji dotyczące posiadania możliwości uregulowania zobowiązań podatkowych z uwagi na wielkość majątku trwałego oraz majątku obrotowego w stanie surowym i półproduktach o wartości 476.300 zł nie znajdują uzasadnienia, ponieważ powyższe składniki służą stronie do prowadzenia działalności gospodarczej i nie mogą stanowić źródła, z którego mogłaby spełnić ciążące na niej zobowiązania podatkowe. Skarżąca podała, że koszty prowadzenia przez nią działalności gospodarczej znacznie przewyższają dochód prowadząc tym samym do powstania straty – w okresie od maja do października 2005 r. ujemny bilans wyniósł 9.971,08 zł. W tym stanie rzeczy, możliwości finansowe skarżącej uniemożliwiają spłatę zaległości podatkowych bez istotnego uszczerbku w jej majątku. Zdaniem strony, organ dokonał niewłaściwej oceny jej zdolności do płacenia zobowiązań podatkowych. Posiadane maszyny i urządzenia skarżąca nabyła w okresie rozpoczęcia działalności gospodarczej, tj. w latach 1999-2000, zatem długo przed powstaniem zaległości podatkowej, w okresie kiedy prowadzona przez nią działalność przynosiła znaczne dochody. Argumentacja organu zmierzająca do stwierdzenia, że stronę stać na spłatę ciążących na niej zaległości podatkowych bez udzielania ulg, skoro stać ją na zakup tak drogich maszyn jest zdaniem skarżącej niezasadna. Podała, że przez okres prowadzenia działalności gospodarczej terminowo regulowała wszelkie należności podatkowe, natomiast jej obecne kłopoty finansowe stanowią niezależny od jej woli czynnik zewnętrzny. Stwierdziła, że istnieje prawdopodobieństwo, iż obowiązek zapłaty zaległego podatku doprowadzi ją do zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej. Powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych – wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2001 r., sygn. akt III SA 1037/00, z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Sz 361/99 oraz wyrok WSA z dnia 08 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 255/04. Odnosząc się do uznaniowości rozstrzygnięcia skarżąca wskazała, że charakter uznaniowy decyzji organu podatkowego, nie oznacza dowolności jego działania, bowiem organ ten jest zobowiązany do wszechstronnego rozważenia, w świetle całokształtu materiału sprawy, czy nie zostały spełnione wymagane przez przepisy przesłanki umorzenia. Ponadto ważnym interesem podatnika, będącym przesłanką do zastosowania art. 67a Ordynacji podatkowej, jest jego trudna sytuacja finansowa, zagrażająca w szczególności dalszej egzystencji. Nadzwyczajności instytucji ulg podatkowych nie należy utożsamiać ze zdarzeniami losowymi, na zaistnienie których podatnik nie miał wpływu. Jeżeli zostanie spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika, to uzasadnia to zastosowanie wobec niego instytucji ulg przez organ podatkowy. Decyzja odmawiająca możliwości skorzystania z tych ulg przez podatnika nie może być natomiast dowolna, bowiem organy podatkowe nie mogą pomijać względów natury celowościowej, tj. możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej podatki nie były regulowane terminowo, pomimo ich deklarowania przez podatniczkę. Część należności została uregulowana w ramach postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269). Spór sprowadza się do ustalenia, czy zgodne z prawem jest rozstrzygnięcie organu podatkowego odmawiające skarżącej rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2002-2005 oraz z tytułu zaliczek na ten podatek za miesiące marzec i kwiecień 2006r. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może rozłożyć na raty zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a. Warunkiem zatem rozłożenia zaległości podatkowej na raty jest wystąpienie jednej z dwóch ww. przesłanek, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Nie budzi wątpliwości, że wystarczy jedna z nich do zastosowania instytucji umorzenia zaległości podatkowej. Ze względu na konstrukcję tego przepisu użyte w nim zwroty, "ważny interes podatnika" i "interes publiczny", nawiązują do hipotezy normy i wskazują sytuację faktyczną, w której można dokonać rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej. Organ podatkowy dysponuje więc pewnym zakresem swobody w odniesieniu zarówno do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej. Jeżeli stwierdzi wystąpienie przypadków mieszczących się w hipotezie normy, będzie mógł zastosować uznanie administracyjne. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego (S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 252). Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany (por. M. Jaśkowska: Glosa do wyroku NSA z dnia 26 września 2002 r., sygn. akt III SA 659/01, OSP 2003, nr 9, poz. 481). Innymi słowy, w sytuacji kiedy organ podatkowy stwierdzi, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w komentowanym przepisie, tj. brak "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", wówczas nie dokonuje dalszej analizy, tj. czy w ramach uznania administracyjnego przyznać, czy też odmówić przyznania ulgi. Dopiero stwierdzenie przez organ podatkowy jednej z tych przesłanek lub obu łącznie, powoduje konieczność rozważenia, czy zaległość podatkowa może być rozłożona na raty. W celu wydania prawidłowego orzeczenia, organ podatkowy obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach wyniki tego badania. Organ obowiązany jest podać przyczyny, którymi kieruje się przy odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Należytemu ustaleniu stanu faktycznego służy postępowanie dowodowe. Dla oceny, czy postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, Sąd bada czy w jego toku organy podatkowe zachowały rządzące nim i określone w ustawie Ordynacja podatkowa zasady. Przede wszystkim zgodnie z art. 122 ww. ustawy, w toku postępowania organy podatkowe zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W związku z tym, są one na mocy art. 187 § 1 ww. ustawy zobowiązane do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Należy podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie organ podatkowy – przy udziale strony skarżącej - zebrał materiał dowodowy i go ocenił w celu ustalenia, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek z art. 67a § 1 pkt 2 ww. ustawy. Przesłanka ważnego interesu podatnika nie została zdefiniowana, a jej rozumienie ukształtowało głównie orzecznictwo sądowe i doktryna. Analizując orzeczenia sądowe, gdzie na gruncie konkretnych spraw doprecyzowano pojęcie ważnego interesu podatnika, należy wskazać, że mieści się w nim ochrona wartości powszechnie cenionych, wysoko usytuowanych w ich hierarchii typu: życie, zdrowie ludzkie, ochrona rodziny. Przyjmuje się, że w ramach ważnego interesu podatnika mieszczą się np. sytuacje nadzwyczajnej czy losowej utraty możliwości zarobkowania. Przesłankę taką należy oceniać w oparciu o kryteria zobiektywizowane albowiem z subiektywnego punktu widzenia praktycznie każdy obowiązek zapłaty jest dolegliwy dla zobowiązanego do jego wykonania. Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takiej jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. (wyrok NSA z 22.04.1999r. SA/Sz 850/98, wyrok NSA z 21.05.2003r III SA 2752/01). Organ stwierdził, że nie występuje przesłanka ważnego interesu podatnika, jak również interesu publicznego. Organ szczegółowo uzasadnił powyższe stanowisko. Dokładnie opisał sytuację majątkową skarżącej. Podał, że skarżąca wraz z synem (13 lat) zamieszkuje w domu rodziców. Jest właścicielem nieruchomości zabudowanej (niewykończony dom), obciążonej hipotekami. Wskazał, iż skarżąca prowadzi od 1999r. działalność gospodarczą w zakresie cięcia, formowania i wykończenia kamienia ozdobnego i kamienia dla budownictwa (Zakład Kamieniarski "G."). Organ dokonał analizy osiąganych dochodów na przestrzeni lat 2002-2005 oraz w trakcie roku podatkowego 2006. Wykazał, iż łączny dochód (309.251,33 zl) osiągnięty za ww. lata podatkowe kilkakrotnie przekroczył zaległości podatkowe (46.116,17 zł). Nie wystąpiło żadne zdarzenie nadzwyczajne, na które skarżąca nie miałaby wpływu. Z danych przywołanych przez organ podatkowy wynika, że skarżąca nie regulowała terminowo podatków, zaspakajając w pierwszej kolejności zobowiązania cywilnoprawne przed zobowiązaniami publicznoprawnymi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ocena istnienia okoliczności uzasadniających przyznanie ulgi podatkowej powinna być dokonana według stanu z chwili rozstrzygnięcia, a zdarzenia wcześniejsze mają znaczenie drugorzędne. Jednakże na ocenę postawy podatnika ma wpływ okoliczność, że osiągał on znaczne w stosunku do kwoty zaległości podatkowej środki finansowe, a mimo tego nie płacił podatków. Trudno bowiem przyjąć, że szeroko pojęty interes publiczny uzasadnia promowanie takiej postawy przyznaniem ulgi podatkowej (wyrok NSA z dnia 31.01.2006r., sygn. akt I FSK 570/05, Lex nr 187593). Zauważyć należy, iż wprawdzie skarżąca ma zobowiązania wobec dostawców i instytucji publicznych, ale jednocześnie dochodzi należności od kontrahentów (organ podał jakich należności dochodzi skarżąca od kontrahentów oraz jakie posiada zobowiązania). Przy udziale wnioskodawczyni ustalił majątek, którym skarżąca dysponuje, w tym związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Strona dysponuje maszynami, urządzeniami, samochodami ciężarowymi, z których część stanowi jej własność, a niektóre użytkuje na podstawie umowy leasingu. Organ podał również wartość majątku obrotowego (w tym towarów surowych i półproduktów) w łącznej kwocie 425.749,26 zł. W konsekwencji należy stwierdzić, iż nie narusza prawa stanowisko organu, zgodnie z którym strona skarżąca dysponuje majątkiem, z którego mogłaby uregulować zaległości podatkowe. Od kilku lat należności podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych nie są jednak płacone. Niewątpliwie strona skarżąca wnosi o długoterminową pomoc (spłata zaległości podatkowych rozłożona miałaby być na 4 lata), co jest obciążone pewnym ryzykiem z punktu widzenia interesu publicznego. Słusznie organ zaznaczył, że ulga w postaci rozłożenia zaległości na raty nie może być traktowana jako długoterminowy kredyt. Podatnicy nie mogą traktować wierzyciela publicznoprawnego jako tego, który może być zaspokojony w dalszej kolejności, po uprzednim uregulowaniu zobowiązań wobec kontrahentów, a w przypadku braku dostatecznych środków finansowych przysługuje im prawo żądania ulg podatkowych pod groźbą likwidacji działalności gospodarczej. Ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą nie można przerzucać na budżet państwa. Prawdą natomiast jest, iż osiągane bieżące środki pieniężne nie pozwalają na uregulowanie zaległości i to nie tylko jednorazowo, ale również w formie 48 rat, o które wnosi skarżąca. Zauważyć należy, iż organ podatkowy wykazał, że przy dochodach osiąganych przez stronę skarżącą – bez zbycia majątku trwałego, czy obrotowego – spłata zaległości podatkowych w okresie 4 lat byłaby i tak niewykonalna. Organ podniósł bowiem, że miesięczne bieżące dochody skarżącej są na poziomie ok. 1.200 zł, natomiast kwoty wynikające z ugód zawartych z kontrahentami wynoszą ok. 3.600 zł. Wnioskowana ulga w postaci rozłożenia zaległości podatkowych na 48 rat byłaby ulgą pozorną, ustalone raty z bieżących środków w rzeczywistości nie byłyby uiszczane w aktualnej sytuacji finansowej podatnika (por. wyrok NSA z 12.04.2001r., sygn. akt III S.A. 202/00, Monitor Podatkowy 2001r. nr 10, z.3). Podkreślić należy, iż z jednej strony skarżąca kwestionuje możliwość zbycia środków trwałych, czy obrotowych jako niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, a z drugiej domaga się rozłożenia zaległości na 4 lata, pomimo że osiągane bieżące środki finansowe nie pozwalałyby na regulowanie rat. Zauważyć należy, iż sytuację majątkową podatnika kształtuje nie tylko wielkość bieżących dochodów, ale cały majątek przez niego posiadany, w tym wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji należy stwierdzić, że organ w zaskarżonej decyzji wykazał, iż u wnoszącej skargę nie zaistniała sytuacja faktyczna odpowiadająca którejkolwiek z przesłanek z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, zaś ustalenia te nie zostały skutecznie przez skarżącą podważone. Konieczność spłaty kredytu bankowego, czy też zobowiązań wobec kontrahentów nie stanowi sytuacji szczególnych, które zobowiązywałyby organ do zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowych. W tym kontekście dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej ocena, czy w sprawie istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny jest prawidłowa. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał nie pozostawia wątpliwości, iż podejmując rozstrzygnięcie organ podatkowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie, dokonał analizy wskazanych przez skarżącą okoliczności, zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w takiej ocenie materiału dowodowego i podjętym rozstrzygnięciu przez organ. W ocenie Sądu rozstrzygającego w tej sprawie zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.