I SA/Bd 146/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 17 lutego 2025 r., Nr SKO-80-11/25 w przedmiocie przyznania dofinansowania oddala skargę Skarżący wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T. (dalej: też jako: "MOPR"), z wnioskiem o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - likwidacji barier w komunikowaniu się: do zakupu sprzętu komputerowego wraz z drukarką i akcesoriami, pakietem Microsoft Office oraz pokrycia opłat za dostęp do internetu na okres czterech lat. Wnioskodawca wskazał, że zakup komputera z internetem umożliwi mu komunikowanie się zarówno w sprawach prywatnych jak i urzędowych. Poinformował, że dostawa internetu wybrana została w najniższej opcji. Decyzją z dnia [...] maja 2024 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T. orzekł: o przyznaniu dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w wysokości [...] zł do zakupu sprzętu komputerowego wraz z drukarką i akcesoriami (pkt 1), o przyznaniu dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w wysokości [...] zł do zakupu oprogramowania Microsoft Office (pkt 2) oraz o odmowie przyznania dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej też jako: "PFRON") na pokrycie opłat za dostęp do internetu na okres 4 lat (pkt 3). Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w punkcie 1 i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] listopada 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 591/24 uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu Kolegium, uchylając zaskarżoną decyzję w pkt 1 i umarzając w tym zakresie postępowanie przed organem pierwszej instancji, naruszyło art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.). W sytuacji, gdy skarżący w odwołaniu kwestionował podstawę prawną przyznanego mu dofinansowania ze środków PFRON na zakup sprzętu komputerowego wraz z drukarką i akcesoriami oraz jego wysokość, SKO powinno rozpoznać zasadność tych zarzutów i wydać w tej sprawie decyzję administracyjną. Rozpatrując ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ podkreślił, że zagadnienia związane z rehabilitacją zawodową i społeczną oraz zatrudnianiem osób niepełnosprawnych regulują przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 44), a także wydane na podstawie art. 35a ust. 4 tej ustawy - rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2022 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 923 z późn. zm.; dalej też: rozporządzenie). Zdaniem organu, z przepisów tych wynika, że decydując o przyznaniu lub odmowie przyznania tego rodzaju dofinansowania, organ działa w ramach uznania administracyjnego, a istota decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego polega na tym, że nawet w przypadku, jeżeli dojdzie do sytuacji opisanej przez ustawodawcę jako sytuacja pozwalająca przyznać stronie określone uprawnienie, to organ przy uwzględnieniu podstawowych zasad i kryteriów przyznawania takiego dofinansowania, a także ilości posiadanych przez organ środków finansowych przeznaczonych na ten cel, ma możliwość wyboru jednego z możliwych rozwiązań, w tym przyznać wnioskowaną pomoc w wysokości niepokrywającej w całości kosztów zakupu wnioskowanego sprzętu. Organ zwrócił uwagę, że przy realizacji tego typu pomocy dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi. W ocenie organu, nie jest on zatem zobowiązany do przyznania wnioskowanej pomocy w żądanej wysokości, co oznacza, że może przyznać pomoc w wysokości [...] zł jako dofinasowanie do zakupu sprzętu komputerowego wraz z drukarką i akcesoriami. W złożonej skardze skarżący zarzucił naruszenie: - art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d oraz art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i § 2 pkt 4, § 13 ust. 4 rozporządzenia poprzez wydanie i zastosowanie wobec skarżącego wewnętrznego regulaminu, który nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego oraz przyznanie dofinansowania w sposób niezindywidualizowany i zaniżony do kwoty [...]zł, która nie jest adekwatna do zrealizowania celu dofinansowania, - art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji przez organy obu instancji. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz pkt 1 poprzedzającej ją decyzji Dyrektora MOPR w T. z [...] maja 2024 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Skarżący nie zakwestionował pkt 2 i pkt 3 decyzji Dyrektora MOPR w T.. W treści skargi skarżący wskazał, że Dyrektor MOPR wydał Regulamin, który nakreślił dofinansowanie do sprzętu komputerowego na kwotę maksymalną [...] zł. Zatem zdaniem skarżącego, organ nie podjął decyzji w sposób zindywidualizowany, a zastosował wprost zarządzenie, które generalizuje wysokość dofinansowania. Skarżący zauważył, że ten wewnętrzny akt odgórnie, w sposób wiążący i powszechny ogranicza dofinansowanie do sprzętu komputerowego do wysokości [...] zł. Ponieważ nie jest źródłem prawa nie można, zdaniem skarżącego, na jego podstawie wydawać rozstrzygnięć. Prowadzi to bowiem do naruszenia zasady zindywidualizowania dofinansowania. Regulamin nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i nie może stanowić podstawy kreowania decyzji - a zatem nie może stanowić podstawy rozstrzygnięć - zwłaszcza gdy jest sprzeczny z przepisami prawa powszechnie obowiązującymi. W ocenie skarżącego, regulamin ten jest sprzeczny z aktem prawnym powszechnie obowiązującym w ten sposób, że rażąco zaniża kwotę dofinansowania. Akt powszechnie obowiązujący przewiduje bowiem dofinansowanie do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze z zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a., gdyż w piśmie z dnia [...] marca 2025 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a organ poinformowany w piśmie z dnia [...] marca 2025 r. o wniosku skarżącego, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Należy zauważyć, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd w wyroku z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 591/24, w którym wskazał, że poprzednio uchylając decyzję w pkt 1 i umarzając w tym zakresie postępowanie przed organem pierwszej instancji, naruszono art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z tym Sąd stwierdził, że SKO powinno rozpoznać zasadność zarzutów odwołania i wydać w tej sprawie decyzję administracyjną. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Nie budzi wątpliwości, że organ odwoławczy uwzględnił zalecenia WSA zawarte w ww. wyroku i rozpoznał merytorycznie odwołanie oraz wydał decyzję. Zatem nie została wydana decyzja umarzająca postępowanie jako bezprzedmiotowe, jak uczyniono to poprzednio, a co zostało ocenione poprzednio przez Sąd w ww. wyroku jako naruszające prawo. Obecnie zatem ocenie podlega merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny decyzji w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania w zakresie żądanym przez skarżącego. Z akt sprawy wynika, że do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T., skarżący złożył wniosek o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych likwidacji barier w komunikowania się dotyczących zakupu sprzętu komputerowego wraz z drukarką i akcesoriami, pakietem Microsoft Office oraz wnioskiem o pokrycie opłat za dostęp do internetu na okres 4 lat. Skarżący wnioskował o przyznanie ze środków PFRON kwoty [...]zł. Decyzją z dnia [...] maja 2024 r. Dyrektor MOPR: 1) przyznał dofinansowanie ze środków PFRON w wysokości [...] zł do zakupu sprzętu komputerowego wraz z drukarką i akcesoriami, 2) przyznał dofinansowanie ze środków PFRON w wysokości [...] zł do zakupu oprogramowania Microsoft Office, 3) odmówił przyznania dofinansowania ze środków PFRON na pokrycie opłat za dostęp do internetu na okres 4 lat. W odwołaniu strona zaskarżyła wydaną decyzję w zakresie pkt 1, tj. wyłącznie w części, w jakiej nie zostało przyznane dofinansowanie w kwocie wyższej niż [...] zł. W uzasadnieniu skarżący zarzucił przyznanie dofinansowania na podstawie Regulaminu przyznawania dofinansowania ze środków PFRON, który nie jest źródłem prawa. Nadto podniósł, że przyznana kwota [...]zł jest zaniżona, nieadekwatna do zrealizowania celu dofinansowania, a przy tym nie jest zindywidualizowana. Organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Podobne zarzuty zostały sformułowane skardze, w której skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO w T. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora MOPR i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie punktu pierwszego. Jak wskazał skarżący w skardze nie odwoływał się i nie kwestionuje decyzji organu pierwszej instancji w zakresie pkt 2 i pkt 3. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu, który nakazywałby wyeliminować ją z obrotu prawnego. Podstawę prawną udzielania osobie niepełnosprawnej środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na likwidację barier w komunikowaniu się stanowią przepisy art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z tymi przepisami Fundusz przekazuje środki samorządom powiatowym na realizację określonych zadań lub rodzajów zadań, a do zadań powiatu należy m.in. dofinansowanie likwidacji barier w komunikowaniu się, realizowane przez powiatowe centra pomocy rodzinie. Tryb postępowania i zasady dofinansowania zadań ze środków Funduszu na te cele reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Według § 2 pkt 4 rozporządzenia ze środków Funduszu może być finansowane w części lub w całości zadanie polegające na likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. W myśl § 6 pkt 2 rozporządzenia o dofinansowanie ze środków Funduszu zadań, jeżeli ich realizacja umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem, mogą ubiegać się na likwidację barier w komunikowaniu się i technicznych – osoby niepełnosprawne, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności. Na podstawie § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia dofinansowanie zadań ze środków Funduszu następuje na pisemny wniosek złożony do powiatowego centrum pomocy rodzinie właściwego dla miejsca zamieszkania - w przypadku osoby niepełnosprawnej. Wniosek ten powinien spełniać określone w § 11 ust. 1-4 rozporządzenia wymagania formalne. Według § 12 ust. 3a rozporządzenia właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku oraz, zgodnie z § 12 ust. 3b rozporządzenia, informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. W myśl natomiast § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia przyznanie środków z Funduszu na dofinansowanie zadań następuje w drodze umowy zawartej przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną. W przedmiotowej sprawie należy przyjąć, że o ile bezsporny jest fakt, że skarżący spełnia wymogi formalne by uzyskać dofinansowanie na likwidację barier w komunikowaniu, to spór między stronami dotyczy oceny wysokości przyznanego dofinansowania, albowiem strona skarżąca domaga się dofinansowania w wyższej kwocie. W tym kontekście w skardze zauważa, iż z powszechnie dostępnych publikacji wynika, że przeciętny komputer kosztuje [...] zł – [...] zł (s. 4 skargi). Sąd akceptuje pogląd organu, że nie miał on obowiązku dofinansowania zakupu sprzętu komputerowego wraz z drukarką i akcesoriami w żądanej wyższej wysokości. Podnieść należy, że decyzja o przyznaniu dofinansowania ze środków PFRON do likwidacji barier technicznych ma charakter decyzji uznaniowej, co wynika z treści § 2 rozporządzenia stwierdzającego, że ze środków Funduszu "mogą" być finansowane w części lub całości następujące rodzaje zadań: w tym likwidacja barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. Zatem "mogą", a nie "muszą" być finansowane wskazane zadania. Po stronie organu nie istnieje bezwzględny obowiązek dofinansowywania ze środków PFRON. Wyjaśnić należy, że wydanie decyzji uznaniowej oznacza, iż organ nie ma obowiązku przyznania dofinansowania w kwocie żądanej przez wnioskodawcę. Oczywiście nie oznacza to dowolności organu w rozpoznaniu sprawy, bowiem uznanie administracyjne musi być poparte stosowną argumentacją. W § 13 ust. 4 rozporządzenia postanowiono, że wysokość dofinansowania likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych wynosi do 95% kosztów przedsięwzięcia, nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. Przenosząc te uregulowania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy ocenić należy, czy zostały one właściwie zastosowane. Zasadnie SKO wskazało, że warunkiem dofinansowania jest spełnienie określonych kryteriów wynikających z przepisów prawa. W uzasadnieniach decyzji organu odwoławczego oraz pierwszej instancji potwierdzono spełnienie warunków do uzyskania dofinansowania. Z orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS wynika, że skarżący jest trwale całkowicie niezdolny do pracy. Zaświadczenie lekarskie potwierdza, że u skarżącego stwierdzono szereg chorób ([...] Osobą niepełnosprawną jest również żona skarżącego, posiadająca orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS o częściowej niezdolności do pracy do [...] sierpnia 2025 r. SKO zasadnie jednak wskazuje, że organ obowiązany jest także uwzględniać ilość posiadanych środków finansowych przeznaczonych na ten cel. Właśnie ograniczona ilość środków finansowych powoduje, że w ramach uznania administracyjnego istnieje możliwość wyboru jednego z możliwych rozwiązań, w tym organ może przyznać wnioskowaną pomoc w wysokości niepokrywającej kosztów zakupu wnioskowanego sprzętu w całości, lecz częściowo. Trudno podważyć okoliczność faktyczną, że organ przy realizacji tego typu pomocy dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi i nie zawsze istnieje możliwość sfinansowania zakupu sprzętu w 100 % jego ceny na rynku. Skoro brak jest wystarczających środków na zrealizowanie zadań związanych z potrzebami wszystkich osób niepełnosprawnych, to konieczne było rozdysponowanie tymi środkami z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji wnioskodawcy oraz przepisów § 13 pkt 4 rozporządzenia normującego maksymalną wysokość dofinansowania do 95 % przedsięwzięcia, nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. Przepis ten określa maksymalny próg, a zatem ustanawia przedział z górną (maksymalną) jego granicą, a nie sztywną wielkość. Niewątpliwie przyznanie dofinansowania do zakupu sprzętu komputerowego w kwocie [...]zł mieści się w granicach wynikających z powołanego wyżej przepisu rozporządzenia. Także w stanowisku do odwołania (doręczone także skarżącemu) organ pierwszej instancji potwierdził, że wystąpił znaczny niedobór środków finansowych PFRON przeznaczonych na realizację zadań z zakresu rehabilitacji społecznej w roku 2024 w odniesieniu do liczby osób wnioskujących. Wyjaśnił, że z tej samej puli jest finansowanych wiele zadań, nie tylko koszty związane z zakupem sprzętu komputerowego, ale np. potrzeby związane z przystosowaniem łazienek do potrzeb osób z dysfunkcją narządu ruchu, co należy także brać pod uwagę w ramach zindywidualizowania dofinansowania. Organ wskazał, że wysokość środków finansowych przeznaczonych na realizację zadania dofinansowania likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych jest niewystarczająca, aby pozytywnie rozpatrzyć wszystkie wnioski złożone w 2024 r. Ustalona pula środków to [...] zł, a suma wnioskowanej pomocy na dzień [...] września 2014 r. – [...] zł. Proste zestawienie tych kwot pozwala na jednoznaczna ocenę, że nie ma realnych możliwości, aby pokryć w 100 % zapotrzebowanie wszystkich wnioskodawców. Wprawdzie za słuszne należy uznać twierdzenie skarżącego, że Regulamin przyznawania dofinansowania ze środków PFRON obowiązujący w 2024 r. w MOPR w T. nie jest źródłem prawa. Regulamin ten stanowi załącznik nr [...] do zarządzenia Nr [...] Dyrektora MOPR z dnia [...] marca 2024 r. [...] jednak należy mieć na uwadze, że powołanie go w uzasadnieniach decyzji nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi i wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Dodać można, że Regulamin nie został wskazany w podstawie prawnej decyzji (strona pierwsza decyzji) zarówno organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego. Ponadto należy mieć na uwadze to, że organ wydając taki akt, który ma jedynie charakter aktu pomocniczego, a ustalający m.in. wysokość limitów kwotowych do zakupów dla niepełnosprawnych osób, stara się w ten sposób zrealizować zasadę równego traktowania stron i w taki sposób działając zabezpieczyć środki finansowe na zaspokojenie jak największej liczby wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie z PFRON. Istotne jest jednak to, że wysokość przyznanego dofinansowania mieści się w granicach określonych przepisami § 13 ust. 4 rozporządzenia, jak już wyżej nadmieniono. Ponadto należy mieć na uwadze, że w ramach zadań likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, organ dofinansowuje także inne przedsięwzięcia, które często wiążą się z wysokimi kosztami ich realizacji np. dostosowywanie łazienek do potrzeb osób niepełnosprawnych z dysfunkcją narządu ruchu. Zdaniem tut. Sądu, skoro organ administracji publicznej uznał, że możliwości finansowe jakimi dysponuje pozwalają na przychylenie się do wniosku o dofinansowanie zakupu sprzętu komputerowego jedynie w wysokości [...] zł i dał wyraz okolicznościom jakie brał pod uwagę przy wydaniu decyzji, to nie można uznać trafności zarzutów skargi. Zatem niezasadnym jest zarzut naruszenia § 13 ust. 4 rozporządzenia w sytuacji, gdy organ uwzględniając wniosek strony przyznał wysokość dofinansowania w granicach finansowych przepisem tym przewidzianym. Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyrokach przez WSA w Gliwicach z dnia 5 września 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 488/23 WSA oraz WSA we Wrocławiu z 23 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 302/16 - co do tego, że przepisy prawa nie nakładają na organy obowiązku realizacji wszystkich zadań, jakie wskazuje ustawa w art. 35a ust. 1. O wyborze zadań i wysokości środków na ich dofinansowanie decyduje specyfika potrzeb występujących w danym powiecie. Środki z PFRON winny być rozdzielane jak największej liczbie uprawnionych, a rozmiar dofinansowania będzie zawsze przedmiotem uznania organu, aczkolwiek uznanie takie nie może być dowolnością. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00 działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Ponadto uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Organy administracyjne dysponując określonymi funduszami na realizację zadań winny rozdzielić je jak największej liczbie uprawnionych (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 811/12). W innym orzeczeniu WSA w Bydgoszczy słusznie zauważył, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości, a przyznając określone świadczenia musi kierować się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru tych świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniać potrzeby osób korzystających z pomocy (wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 22/17). Z treści rozporządzenia nie można wywieźć o obowiązku realizowania przez samorząd powiatowy wszystkich zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych. W ocenie tut. Sądu, analiza akt administracyjnych i lektura uzasadnień decyzji pozwalają na stwierdzenie, że stanowisko organów jest uprawnione. W niniejszej sprawie organy prawidłowo przeprowadziły postępowania z uwzględnieniem reguł w nich obowiązujących, a w szczególności z poszanowaniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy ustosunkowały się do okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, a także dostatecznie oceniły zebrany materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy administracyjnej zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji, nie naruszając w sposób istotny (mogący mieć wpływ na wynik sprawy) art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne oraz posiada prawidłową podstawę prawną (za wyjątkiem wskazanego w uzasadnieniach decyzji Regulaminu, co wyżej już zostało przez Sąd ocenione jako wadliwie, jednakże nie stanowiące podstawy do uwzględnienia skargi) ze wskazaniem przesłanek, którymi kierował się organ odmawiając przyznania dofinansowania w wyższej wysokości. Z podanych względów, tut. Sąd nie stwierdził naruszania przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym przepisów prawa wskazanych w skardze (z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz ww. rozporządzenia, a także art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.), w stopniu, który zobowiązywałby do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.