I SA/Bd 149/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2016r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012r., poz. 361 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2009r.), dalej: "u.p.d.o.f." w kwocie [...]zł oraz wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. od dochodu opodatkowanego na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 tej ustawy w kwocie [...]zł. W złożonym odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p." poprzez kierowanie się wyłącznie interesem fiskalnym i rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika; art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. poprzez nie rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób rzetelny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, a w konsekwencji nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności poprzez nieuzasadnione przyjęcie zgromadzonych dokumentów jako dowód w postępowaniu. Ponadto zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, uzyskanie dowodów niezgodnie z prawem, pominięcie wniosków dowodowych strony oraz naruszenie praw gwarantowanych przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że w 2009r. podatnik prowadził działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. Do dnia [...]., wbrew obowiązkowi wynikającemu z ustawy, podatnik nie złożył do właściwego urzędu skarbowego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2009, ani nie dokonał wpłaty na rachunek tego urzędu z tytułu należnego podatku dochodowego. W konsekwencji powyższych uchybień, organ wszczął kontrolę w zakresie sprawdzenia wywiązywania się przez podatnika z obowiązków wynikających z przepisów prawa dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r., zakończoną protokołem kontroli, do którego podatnik nie złożył zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego następnie postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. ustalił stronie wartość przychodu osiągniętego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z art. 14 u.p.d.o.f. w kwocie [...]zł oraz koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w kwocie [...]zł. Kwota przychodu za 2009r. została ustalona przez organ pierwszej instancji w oparciu o faktury VAT uzyskane od strony w toku kontroli podatkowej oraz w oparciu o faktury VAT pozyskane od kontrahentów w toku prowadzonego postępowania podatkowego. Natomiast wydatki poniesione w związku z prowadzoną w badanym roku działalnością gospodarczą ustalono na podstawie zebranych przez organ podatkowy dowodów (faktur VAT, umów, potwierdzeń zapłaty). Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że w badanym roku podatnik uzyskał przychód z tytułu osobiście wykonywanej działalności w wysokości [...] zł i uzyskał dochód w kwocie [...]zł, co wynika z informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11. Podatnik w odwołaniu nie kwestionował powyższych ustaleń, a organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia prawa, w związku z czym uznał, iż pozostają one poza sporem. Zdaniem organu, argumentacja przywołana w odwołaniu od decyzji jest ogólnikowa i nie poparta żadnymi dowodami. Organ za chybione uznał twierdzenia, iż kontrola podatkowa poprzedzająca postępowanie podatkowe została wszczęta bez zawiadomienia kontrolowanego o zamiarze podjęcia kontroli, a okoliczności wymienione w art. 282c O.p. nie mają zastosowania w przypadku strony. Organ wskazał w tym zakresie, że kontrola podatkowa została wszczęta w dniu [...]. w trybie art. 284 § 1 O.p. poprzez doręczenie stronie imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej oraz poprzez okazanie legitymacji służbowych pracowników wskazanych w tym upoważnieniu. Skarżący nie został zawiadomiony o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, gdyż w sprawie zaszły okoliczności wymienione w art. 282c § 1 pkt 2 lit. c O.p., tj. kontrolowany nie ma miejsca zamieszkania lub adresu siedziby albo doręczanie pism na podane adresy było bezskuteczne. Z akt sprawy wynika bowiem, że doręczanie stronie pism było bezskuteczne lub utrudnione. Od stycznia 2010r. podatnik nie składał deklaracji VAT-7 i pomimo podjętych prób nie było możliwości skontaktowania się ze stroną. Dlatego też Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. z dniem [...]. wykreślił podatnika z urzędu z rejestru podatników podatku VAT. Odnosząc się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego podatnik nie przedłożył żadnej dokumentacji źródłowej w zakresie nabyć, w tym oryginałów dowodów zakupu. W toku prowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. nie uzyskał żadnych dowodów na potwierdzenie faktu, że dokumentacja podatkowa skarżącego znajduje się w organie podatkowym, czego dowodziła strona. Według pracowników organu podatkowego, dokumenty zostały przyniesione przez skarżącego do siedziby Urzędu Skarbowego w I., skserowane i zwrócone. Za chybione organ uznał twierdzenia skarżącego dotyczące wydatków w związku z rzekomymi transakcjami z firmą J. S. (Firma Produkcyjno Handlowo Usługowa "K. " J. S. A. Ochrony Mienia "T. ") oraz J. S.-M. (J. S. A. O. M. "T."). Z akt sprawy wynika, że transakcje te nie miały miejsca. Przesłuchani w charakterze świadków J. S. oraz J. S.-M. nie potwierdzili bowiem zawarcia z podatnikiem jakichkolwiek transakcji. Świadkowie nie potwierdzili również, aby skarżący dokonywał na ich rzecz zapłaty za transakcje. W toku prowadzonego postępowania podatkowego organ nie miał możliwości przesłuchania skarżącego w charakterze strony na okoliczność prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż podatnik odmówił składania zeznań. Ponadto nie przedłożył żadnych dowodów (faktur, pokwitowań zapłaty, umów itp.) potwierdzających, że rzeczywiście dokonywał transakcji z powołanymi firmami. Z akt sprawy wynika ponadto, że J. S.-M. w 2008 roku zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej, a firmę przejął J. S.. W 2008 roku nie zawierała również ze stroną żadnych umów kupna-sprzedaży oraz w 2009 roku nie uzyskała od strony jakichkolwiek korzyści majątkowych. Fakt istnienia transakcji z powołanymi firmami skarżący oparł jedynie na swoich twierdzeniach. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując zaskarżoną decyzję w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy stwierdził, iż nie uchybia ona prawu, jak również nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. W takim stanie sprawy organ odwoławczy - podzielając stanowisko organu pierwszej instancji - uznał za prawidłowe, stosownie do art. 14 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., określenie podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. w kwocie [...]zł oraz wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. od dochodu opodatkowanego na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. w kwocie [...]zł. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 233 O.p. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób rzetelny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, a w konsekwencji niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, naruszenie art. 121 § 1 O.p. poprzez kierowanie się wyłącznie interesem fiskalnym i rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika, naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015r., poz. 584 ze zm.) oraz uzyskanie dowodów w sposób niezgodny z prawem. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ podatkowy miał kontakt z nim od marca 2011r., a adresem do korespondencji, znanym organowi, był adres prowadzenia działalności gospodarczej. Pod ten adres organ podatkowy nie kierował jednak żadnej korespondencji. Zarzucił, że treści notatek służbowych odbiegają od rzeczywistych zdarzeń. Podniósł, że kontrola podatkowa została wszczęta bez zawiadomienia go o zamiarze podjęcia kontroli. W tej sytuacji, dowody uzyskane w trakcie kontroli, jako pochodzące z postępowania wszczętego i prowadzonego z naruszeniem prawa, mogą zostać uznane za sprzeczne z prawem. Skarżący stwierdził, że postępowanie podatkowe było prowadzone, nie z jego winy, bez umożliwienia mu czynnego udziału. Wskazał, że o większości czynności nie został prawidłowo powiadomiony. Podniósł, że nie miał odpowiedniego miejsca umożliwiającego mu zapoznanie się ze zgromadzonymi materiałami dowodowymi. Zarzucił, że organ mimo wielokrotnych wniosków, nie doprowadził do wyjaśnienia bezprawnego przejęcia dokumentacji jego firmy za lata 2009-2011. W tym zakresie podniósł, że dokumenty zabrały komisarz skarbowy J. N. oraz starszy komisarz skarbowy E. Ł., czego dokonano podczas kontroli prowadzonej w FUH W. G.. Nie sporządzono protokołu, wykazu pobranych dokumentów. Skarżący wskazał, że otrzymał jedynie zapewnienie, iż w terminie trzech dni otrzyma upoważnienie Naczelnika Urzędu Skarbowego do przeprowadzenia wymienionych czynności. Podkreślił, że do tej pory nie otrzymał zwrotu dokumentów, które zostały przewiezione do urzędu skarbowego. Nie otrzymał upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego do wymienionych czynności jak również nie otrzymał wykazu zabranych dokumentów. Skarżący podniósł, że w trakcie postępowania wiele wniosków dowodowych potraktowano lekceważąco, mimo że wynik przeprowadzonych dowodów byłby korzystny dla niego. Odnosząc się do transakcji z J. S. wskazał, że kontrahent ten podczas przesłuchania nie zaprzeczył, że zostały przeprowadzone transakcje handlowe z jego firmą. Z kolei J. S. nie przedstawił rejestrów sprzedaży VAT. Jedynie dokument o nazwie "lista dokumentów sprzedaży", który nie jest dowodem księgowym. Skarżący podniósł, że J. S. w deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 2009r. wykazał sprzedaż, która przekroczyła [...] zł netto, tj. przekroczyła jego średni przychód o ponad [...] zł netto. Brak wskazania kontrahenta transakcji na ponad [...] zł, zdaniem strony, potwierdza, że tym kontrahentem była firma skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze, że w skardze zasadniczo podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, to do nich w pierwszej kolejności należy się odnieść bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów Skarżącego w powyższym zakresie powtórzyć należy, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania, może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd. W szczególności Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził, aby organ odwoławczy prowadził postępowanie uchybiając treści art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego artykułu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niemniej jednak trzeba mieć na względzie, że wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O. p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut zaniechania zebrania zupełnego materiału dowodowego, nie może zostać uwzględniony. Jednocześnie podkreślić należy, że przeprowadzony przez Dyrektora Izby Skarbowej wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Sądu w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O. p., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Zdaniem Sądu organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, iż rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń Skarżącego. W tym miejscu należy zauważyć, że z sytuacją nierozpatrzenia całości materiału dowodowego, o jakiej mowa w art. 187 § 1 O.p. mamy do czynienia wówczas, gdy organ zaniecha w ogóle przeprowadzenia oceny dowodu, a nie w sytuacji gdy uznaje określony dowód za niewiarygodny, a wynikające z przeprowadzonego dowodu wnioski za niestanowiące podstawy dokonanych ustaleń faktycznych. Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. Podkreślić przy tym należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ przeprowadził dowody wnioskowane przez skarżącego m.in. przesłuchał pracowników Urzędu Skarbowego w I. (protokoły przesłuchań z dnia [...]. (k-1249-1256, tom 8/9 akt administracyjnych), przesłuchał J. S.-M. (protokół przesłuchania świadka z dnia [...]. k-1293-1296, tom 8/9 akt administracyjnych) oraz J. S. (protokół przesłuchania świadka z dnia [...]. k-1390-1393, tom 8/9 akt administracyjnych). Okoliczność, że ocena przeprowadzonych dowodów dokonana przez organ jest inna niż oczekiwała strona nie uzasadnia zasadności zarzutu naruszenia art. 121 § 1 O.p. czy art. 191 O.p. Zeznania złożone przez J. N. i E. Ł. były w swej treści sprzeczne z zeznaniami W. G.. Według pracowników organu podatkowego dokumenty zostały przyniesione przez skarżącego do siedziby Urzędu Skarbowego w I., skserowane i zwrócone. Natomiast w opinii W. G. dokumenty zostały zabrane przez kontrolujących z siedziby jej firmy w celu skserowania. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu [...]. skarżącemu został doręczony protokół z czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniu [...]. W przedmiotowym protokole zapisano, iż do czynności sprawdzających strona przedłożyła jedynie rejestr sprzedaży VAT za miesiące od października 2009 r. do kwietnia 2010r. oraz za miesiąc styczeń 2011r., faktury sprzedaży wystawione dla FUH W. G. we wskazanych okresach oraz umowy podnajmu lokali użytkowych (3 sztuki). Natomiast w dniu wszczęcia wobec skarżącego kontroli podatkowej przedłożono faktury sprzedaży wystawione na rzecz FUH W. G. w miesiącach od stycznia 2009r. do stycznia 2011r., oraz rejestry sprzedaży VAT za miesiące od stycznia 2009r. do stycznia 2011r. Jak słusznie podkreślił organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący dwukrotnie przedłożył w organie podatkowym pierwszej instancji jedynie dokumentację dotycząca transakcji zawartych z firmą małżonki - W. G., natomiast zarówno w toku czynności sprawdzających jak i kontroli podatkowej nie przedłożono dokumentów dotyczących zakupów towarów (usług). Zasadnie organ podatkowy podnosi, że celem przeprowadzenia czynności sprawdzających wobec skarżącego było sprawdzenie rzetelności i prawidłowości transakcji z firmą W. G., zatem nie było potrzeby okazywania i przedkładania kontrolującym innych dokumentów, nie związanych z FUH W. G.. Okoliczność ta, słusznie podkreślona przez organ odwoławczy, przeczy twierdzeniom skarżącego że został zobowiązany do przekazania całej dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością. Organ odwoławczy wskazał także, że okazane przez stronę rejestry sprzedaży VAT zostały sporządzone komputerowo w programie "FAKT". Zgodzić się zatem należy z organem , że nielogiczne jest aby jeden rejestr komputerowy choć niekompletny (sprzedaży) mógł istnieć, a drugiego rejestru komputerowego (zakupu) nie można w żaden sposób odtworzyć. Nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym twierdzenia skarżącego odnośnie braku przeprowadzenia dowodów w zakresie transakcji z firmą J. S. i J. S.. Z protokołu przesłuchania J. S.-M. wynika , że działalność gospodarczą polegającą na ochronie osób i mienia prowadziła do [...]. Z dniem [...]. firmę przejął J. S. wraz z całą dokumentacją. Na pytanie czy w 2008r. świadek sprzedała skarżącemu jakiekolwiek towary , jakie to były towary; odpowiedziała : "Nie mam pojęcia o takich sprzedażach. Wszelkich sprzedaży dokonywał tylko i wyłącznie Pan J. S..". Natomiast po okazaniu faktur wystawionych przez firmę [...] "T." J. S. (data sprzedaży 11. 2008r. numery faktur 5317, 5318, 5319), świadek zeznała: "nie mam zielonego pojęcia, nic mi nie wiadomo o takich fakturach." Z protokołu przesłuchania świadka J. S. wynika natomiast: że w 2009r w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie dokonywał sprzedaży towarów i usług na rzecz firmy skarżącego, nie ma żadnej wiedzy na temat faktur wystawionych w 2008r. przez żonę J. S. na rzecz skarżącego, nie posiada dokumentacji firmy żony albowiem całą dokumentację prowadził skarżący i to zapewne on jest w jej posiadaniu; odnośnie dokumentacji swojej firmy oświadczył , że te dokumenty które posiadał zostały złożone w Urzędzie Skarbowym w I. w związku z kontrolą prowadzoną u świadka; w kwestii faktur wystawionych w miesiącu maju 2009r. na rzecz skarżącego świadek zeznał, że nie było żadnych transakcji ze skarżącym w tym okresie nie otrzymał żadnej zapłaty, a dokumentację firmy w tym okresie oraz rozliczenia podatkowe za te miesiące sporządzał skarżący. Podkreślić należy, że w obu wskazanych przesłuchaniach świadków skarżący brał udział. Natomiast w toku postępowania podatkowego organ podatkowy nie miał możliwości przesłuchania strony na okoliczność prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż skarżący odmówił składania zeznań. Ponadto nie przedłożył żadnych dowodów (faktur, pokwitowań zapłaty, umów itp.) potwierdzających, że rzeczywiście dokonywał transakcji z powołanymi firmami. Powyższe prowadzi do wniosku, że zarzut naruszenia art. 191 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie. Organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności. Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 282c § 1 pkt 2 lit. c O.p. Zgodnie z powołanym przepisem nie zawiadamia się o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej jeżeli organ podatkowy posiada informacje z których wynika, że kontrolowany nie ma miejsca zamieszkania lub adresu siedziby albo doręczanie pism na podane adresy było bezskuteczne lub utrudnione. W ocenie Sądu z akt sprawy podatkowej jednoznacznie wynika, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka o której stanowi powołany przepis. Od stycznia 2010r. skarżący nie składał deklaracji VAT-7 i pomimo podjętych prób nie było możliwości skontaktowania się z podatnikiem. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. z dniem [...]., na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy z dnia [...]. o podatku od towarów i usług, wykreślił skarżącego z urzędu z rejestru podatników podatku VAT. Jak wynika z informacji Urzędu M. I. w okresie od [...]. do dnia [...]. skarżący był zameldowany na pobyt stały pod adresem ul. [...], [...] I.. Jednak od dnia [...]. strona nie posiada zameldowania ani na pobyt stały ani czasowy. W dniu [...]. tj. w dniu wszczęcia u strony kontroli podatkowej skarżący podpisał oświadczenie, iż został poinformowany o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej. Jednocześnie oświadczył, iż nie zgadza się ze wskazanym powodem braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, gdyż możliwe jest doręczenie korespondencji przez komornika skarbowego. Nie znajduje także potwierdzenia w materiale dowodnym twierdzenie skarżącego, że organ podatkowy pierwszej instancji znał jego adres a mimo to podejmował próby jego ustalenia. Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...]. skarżący wskazał adres korespondencyjny: ul. [...], skrytka [...] I.. Jednak wszelka korespondencja kierowana na ten adres wracała z adnotacją:" zwrot nie podjęto w terminie" (k-841, tom 2/9 akt administracyjnych). W dniu [...]. skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym w I. pismo , w którym wyjaśnił, że z uwagi na brak adresu do korespondencji zobowiązuje się do zgłaszania w Urzędzie Skarbowym w I. w celu odbioru korespondencji , w każdy poniedziałek. W tym samym piśmie skarżący oświadczył, że nie ma żadnego adresu do wysyłania korespondencji (k. 841, tom 5/9 akt administracyjnych). W dniu [...]. wpłynęło do organu podatkowego pismo Poczty Polskiej S.A. w którym poinformowano , iż w dniu [...]. skarżący wypowiedział umowę korzystania ze skrytki pocztowej numer [...] zlokalizowanej w Urzędzie Pocztowym w I.. W dniu [...]. wezwano skarżącego do wskazania adresu pod którym organ podatkowy będzie mógł skutecznie doręczać korespondencje związaną z prowadzonym postępowaniem podatkowym. Wezwanie to skarżący odebrał w dniu 18lutego 2013r. lecz nie udzielił na nie żadnej odpowiedzi. (k- 885, tom 5/9 akt administracyjnych). Mając na uwadze zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu organ podatkowy pierwszej instancji poinformował także skarżącego o możliwości ustanowienia pełnomocnika do dokonywania określonych czynności albo tylko do doręczeń (k- 1020, tom 6/9 akt administracyjnych). W toku prowadzonego postępowania podatkowego skarżący wskazywał także adres sekretariatu Urzędu Skarbowego w I. jako adres do doręczeń a zapytany o aktualny adres zamieszkania wskazał że nie ma miejsca zamieszkania i zamieszkuje w różnych miejscach (k.992, 1016, 1017, tom 6/9 i k. 1232, tom 8/9 akt administracyjnych). W świetle powyższego zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej jak również ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Sąd uznał za niezasadne. Pomimo braku zarzutów w zakresie merytorycznych ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji Sąd dokonał jej kontroli. W oparciu o ustalony stan faktyczny organy prawidłowo zastosowały powołane w decyzji przepisy prawa materialnego, wobec czego brak podstaw do jej uchylenia . Odnosząc się końcowo do dokumentów dołączonych do skargi oraz wyliczeń strony w zakresie poniesionych kosztów działalności gospodarczej wskazać należy że mimo wielokrotnych wezwań organów podatkowych w toku postępowania skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów dotyczących uzyskanych przychodów oraz poniesionych kosztów w 2009r. ( k. 284, 310-311, tom 2/9, k.829-830, 845-849, 909-910, tom 5/9 k. 927-932, 996-1001, 1021-1024, tom 6/9, akt administracyjnych). W toku kontroli skarżący przedłożył jedynie faktury wystawione na rzecz firmy W. G. (k 61-195 , tom 1/9 akt administracyjnych). Natomiast załączone do skargi faktury nr [...] w których jako wystawca figuruje [...] "T." J. S. a jako nabywca Firma Handlowo-Usługowa "R.-B." były znane organom na etapie postępowania podatkowego. Na okoliczność ich wystawienia zeznawali świadkowie J. S.-M. i J. S.. Na marginesie już tylko wskazać należy, faktury wstawione zostały [...] na rzecz Firmy Handlowo-Usługowej "R.-B." podczas gdy od dnia [...]. skarżący prowadził działalność jako Firma Handlowo-Usługowa "B. O." R. G.. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.