I SA/Bd 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi V. sp. z o. o. w T. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu 26 czerwca 2009 r. "V." sp. z o. o. w T. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania premii pieniężnych oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących przyznane premie pieniężne. W przedmiotowym wniosku spółka przedstawiła następujący stan faktyczny. Wskazała, że w ramach prowadzonej działalności wnioskodawca dokonuje na rzecz innych podmiotów dostaw towarów, które następnie są sprzedawane w sieci sklepów. Zasady współpracy pomiędzy spółką a odbiorcami są określane w umowach określających generalne zasady współpracy pomiędzy spółką i kontrahentem. Zawarte są w nich także szczególne uregulowania dotyczące intensyfikacji obrotów między stronami, w tym regulacje dotyczące premii pieniężnych. Strony zakładają, że z tytułu zrealizowania określonego poziomu zakupów w danym okresie rozliczeniowym, spółka przyznaje danemu odbiorcy premię pieniężną. Warunkiem przyznania tej premii jest zrealizowanie przez odbiorcę w stosunkach handlowych ze spółką określonego obrotu netto w ciągu okresu rozliczeniowego. Premie pieniężne są wypłacane z tytułu dokonywania przez kontrahentów zakupów towarów o określonej ilości w określonym czasie. Wypłata premii pieniężnej nie ma charakteru dobrowolnego, lecz ma charakter zobowiązaniowy. W przeważającej liczbie umów premie pieniężne mają charakter wynagrodzenia określonego jako procent od zrealizowanych obrotów. Sporadycznie premie pieniężne mają charakter wynagrodzenia określonego jako stała wartość liczbowa. Dotychczas spółka traktowała premie pieniężne jako wynagrodzenie za usługę. W uzupełnieniu do wniosku z dnia 07 września 2009 r. spółka dodała, że wypłacana premia pieniężna jest uzależniona od wysokości uzyskanych obrotów i dotyczy dostaw towarów w danym okresie czasu (tj. w okresie rozliczeniowym wskazanym w umowie, z reguły nie przekraczającym 12 miesięcy). Wypłacana premia pieniężna nie dotyczy jednej dostawy, lecz dotyczy całego obrotu w danym okresie czasu, tj. wielu dostaw dokonywanych w przyjętym w umowie z kontrahentem okresie rozliczeniowym (ilość tych dostaw nie jest określona, dostawy następują według bieżących zamówień kontrahenta zamawiającego towar, z reguły w okresie rozliczeniowym dochodzi do kilkunastu lub kilkudziesięciu dostaw na rzecz danego kontrahenta). Wypłata premii pieniężnej, o jakiej mowa nie jest uzależniona od dokonania przez kontrahenta dodatkowych czynności innych niż wskazane we wniosku. W związku z powyższym spółka zadała pytanie, czy premia pieniężna udzielona kontrahentom za osiągnięcie przez nich określonej wysokości zakupów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i skutkuje koniecznością wystawienia faktury VAT przez kontrahentów spółki oraz czy podatnikowi przysługuje prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu udzielenia premii pieniężnej? Zdaniem wnioskodawcy, w omawianym stanie faktycznym premie pieniężne stanowią wynagrodzenie za usługę i zgodnie z art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, skarżąca ma prawo do pomniejszania podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących wykonanie takiej usługi jako podstawy do wypłaty wynagrodzenia w formie premii. Interpretacją indywidualną z dnia [...] Minister Finansów stwierdził, że stanowisko spółki przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ, wskazując na treść art. 5 i art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdził, że każde odpłatne świadczenie polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu, czy określonym zachowaniu mieści się w definicji usługi. Usługa w rozumieniu art. 8 ust. 1 powołanej ustawy oraz art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, to transakcja gospodarcza, co oznacza, iż stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym, zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, organ stwierdził, że opisane we wniosku wypłacane premie pieniężne, nie są w żaden sposób związane z uzyskaniem świadczenia wzajemnego, gdyż za takie świadczenie nie można uznać dokonywanych zakupów. Niezrealizowanie przez nabywcę określonego pułapu obrotów nie jest obwarowane żadną sankcją, czy jakąkolwiek odpowiedzialnością. Tym samym, zdaniem organu, należy uznać, iż w tych konkretnych przypadkach otrzymujący premię nie świadczą usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem czynności te nie podlegają opodatkowaniu i nie powinny być dokumentowane fakturami VAT. Skoro zatem wystawcy faktur nie świadczą usług na rzecz spółki, to wystawione przez nich faktury zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany. W konsekwencji, spółka nie ma prawa do obniżania kwoty podatku należnego o podatek naliczony, zawarty w fakturach VAT wystawionych przez kontrahentów. Pismem z dnia 05 października 2009 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; art. 2, art. 7, art. 8 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Na interpretację indywidualną "V." sp. z o. o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa; art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego; art. 2, art. 7, art. 8 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Podniosła także sprzeczność wydanej interpretacji indywidualnej z interpretacją przepisów prawa podatkowego wydaną przez Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2004 r., nr PP3-812-1222/04/AP/4026 oraz innymi interpretacjami przepisów prawa podatkowego wydanych w podobnym stanie faktycznym, co stanowi naruszenie dyrektywy jednolitego stosowania prawa podatkowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że wypłacane premie pieniężne są wynagrodzeniem niezwiązanym z konkretną dostawą, ale są wynagrodzeniem za działania podjęte przez danego kontrahenta w danym okresie rozliczeniowym, których skutkiem jest osiągnięcie określonego poziomu obrotów handlowych. Takie świadczenie wynagradzane jest w formie premii pieniężnej za osiągnięcie tego poziomu obrotów. Zatem premie pieniężne stanowią wynagrodzenie za usługę i zgodnie z art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, spółka ma prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących wykonanie takiej usługi, jako podstawy do wypłaty wynagrodzenia w formie premii. Skarżąca wskazała na istniejącą sprzeczność w interpretowaniu przepisów przez Ministra Finansów, który w przypadku interpretacji ogólnej i szeregu zgodnych z nią interpretacji indywidualnych stwierdził, że takie zachowanie jest usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej ten sam organ uznał tożsame zachowanie za czynność nie będącą usługą i nie przyznał skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturze wystawionej w związku z przedmiotowym świadczeniem. Takie działanie Ministra Finansów jest, zdaniem strony, sprzeczne z prawem i narusza neutralność opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jest ponadto przejawem bezprawnego nadmiernego fiskalizmu państwa, nakłada bowiem na jednego podatnika, obowiązek ustalania, że ta czynność jest usługą i wykazania na fakturze podatku od towarów i usług, a drugiemu podatnikowi, uczestnikowi tej samej czynności gospodarczej odmawia uznania tej czynności za usługę i pozbawia go prawa do odliczenia podatku od towarów i usług, wykazanego na fakturze VAT. W związku z powyższym spółka zarzuciła, że Minister Finansów, wydając zaskarżoną interpretację indywidualną naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj. zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, zasadę udzielania pełnej informacji o okolicznościach faktycznych i okolicznościach prawnych dotyczących postępowania poprzez nieodniesienie się do wzajemnych relacji pomiędzy interpretacją ogólną a zaskarżoną interpretacją indywidualną. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie naruszenia zasady sprawiedliwości społecznej, zasady działania organów na podstawie i w granicach prawa, zasady równości wobec prawa i prawa do równego traktowania przez władze publiczne, spółka podniosła, że organ naruszył powyższe zasady poprzez odmienne interpretowanie tych samych czynności gospodarczych. Zdaniem spółki, zaskarżona interpretacja narusza również art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że działania dokonywane w celu zwiększenia sprzedaży towarów nie są usługą, przez co podatek od towarów i usług wynikający z faktur dokumentujących dokonanie takiej czynności nie może być przez odbiorcę faktury odliczony od podatku od towarów i usług. Strona podniosła, że sprzecznym z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług jest wnioskowanie organu w kwestii nieuznania za usługę przedmiotowych transakcji, w przypadku gdy niezrealizowanie przez nabywcę określonego pułapu obrotów nie jest obwarowane żadną sankcją ani jakąkolwiek odpowiedzialnością. Skarżąca podkreśliła bowiem, że powołany wyżej przepis w żaden sposób nie uzależnia powstania usługi od tego, czy dana transakcja jest obwarowana sankcją, lub czy wynika z niej jakakolwiek odpowiedzialność. Konkludując, spółka stwierdziła, że zaskarżona interpretacja winna zostać· zmieniona i zastąpiona interpretacją zgodną ze stanowiskiem podatnika oraz stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w przywołanej ogólnej interpretacji przepisów prawa podatkowego lub Minister Finansów winien uchylić dotychczasową ogólną interpretację przepisów prawa podatkowego i wydać nową, na podstawie której wszyscy przedsiębiorcy mogliby zgodnie z prawem stosować wskazane przez niego te same przepisy prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wypłata premii pieniężnej za zrealizowanie przez kontrahentów spółki określonej wielkości obrotów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy fakt udzielenia premii powinien być udokumentowany fakturą VAT, oraz czy spółka ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu udzielenia premii? Zdaniem skarżącej premie pieniężne są wynagrodzeniem za usługę i podlegają opodatkowaniu VAT. Natomiast Minister Finansów stanął na stanowisku, iż w takiej sytuacji nie mamy do czynienia ze świadczeniem usług podlegającym opodatkowaniu VAT. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, tj. odpłatne świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z treści przywołanego unormowania wynika, że pojęcie świadczenie usług ma bardzo szeroki zakres, nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz także jego zaniechania poprzez zobowiązanie się do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zgodnie z art. 8 ust. 1 usługą jest świadczenie, które nie stanowi dostawy towaru. Nie może zatem wystąpić taka sytuacja faktyczna, w rozumieniu tego unormowania, która jednocześnie stanowiłaby dostawę towaru i świadczenie usługi. Przepis ten wyklucza takie rozwiązanie, rozdzielając usługi od dostaw towarów. Podkreślić należy, że dokonywanie zakupów przez kontrahentów mieści się w czynności opodatkowanej, podatkiem od towarów i usług, w postaci dostawy towarów. Nie można więc uznać, w przedstawionym stanie faktycznym sprawy, że zrealizowanie określonego z góry pułapu zakupów stanowi świadczenie usługi. Zauważyć należy, że w tej sprawie na określony wolumen obrotów składa się odpowiednia liczba transakcji dostawy towarów. Czynności stanowiące dostawę towaru nie mogą, poprzez ich zsumowanie, przekształcić się w usługę. Przeszkodą do takiej konstatacji - jak wcześniej zauważono - jest treść art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, z której to wynika, że dostawa nie może być jednocześnie usługą (por. wyrok NSA z 6 lutego 2007 r., sygn. I FSK 94/06 ). Dokonując interpretacji powołanego przepisu należy odnieść się również do unormowań Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a w szczególności do odpowiednika art. 8 ust. 1, jakim jest art. 24 ust.1 Dyrektywy. Zgodnie z treścią tego przepisu pojęcie "świadczenie usług" oznacza każdą transakcję nie stanowiącą dostawy towarów. Zauważyć zatem trzeba, iż na gruncie Dyrektywy funkcjonuje takie samo rozwiązanie prawne - dostawa towaru nie może jednocześnie stanowić świadczenia usługi. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, że we wspólnotowym systemie podatku od wartości dodanej suma określonej ilości dostaw towarów nie może stanowić usługi. Przepis art. 24 Dyrektywy, zawierający definicję świadczenia usług, wyznacza wraz z art. 14 - definiującym dostawę towarów, oraz art. 30 - zawierającym definicję importu, zakres opodatkowania dokonywanych transakcji. Opodatkowaniu VAT podlegają co do zasady wszystkie transakcje wykonywane w ramach działalności gospodarczej, co odzwierciedla jedną z podstawowych cech tego podatku, jaką jest powszechność opodatkowania. Jednocześnie transakcje już opodatkowane nie mogą podlegać ponownemu opodatkowaniu. Nie może bowiem ta sama czynność prawna być opodatkowywana dwukrotnie tym samym podatkiem od wartości dodanej. Z uzasadnienia wyroku ETS w sprawie C-231/94 (Faaborg - Gelting Linien A/S a Finanzamt Flensburg) wynika, że każdorazowo należy ustalać, czy transakcja stanowi dostawę towarów, czy też świadczenie usług. Trybunał orzekł, że o tym, czy w świetle Szóstej Dyrektywy dana transakcja stanowi dostawę towarów, czy świadczenie usług, powinny decydować wszystkie okoliczności zawarcia tejże transakcji (por. M. Chomiuk [w:] VI Dyrektywa VAT, pod red. K. Sachsa, Warszawa 2003, s. 112 -113). Z przywołanego orzeczenia wywieść należy wniosek, że albo występuje dostawa towarów, albo świadczenie usług. Na gruncie niniejszej sprawy zauważyć należy, że opodatkowanie - jako usługi nabycia określonej ilości towaru, będzie prowadziło do podwójnego opodatkowania tej samej czynności, pierwszy raz jako sprzedaży (dostawy towaru), drugi - jako świadczenia usługi w postaci zakupu tego samego towaru o określonej łącznej wartości. Podwójne opodatkowanie jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 84 oraz w pewnym sensie w art. 217 Konstytucji (por. R. Mastalski, Skutki prawne wystawienia faktury w podatku od towarów i usług, Przegląd Podatkowy 2001, nr 7, s. 26). Na temat zasady zakazu podwójnego opodatkowania w krajowym systemie prawa podatkowego, w szczególności na gruncie podatku od towarów i usług, wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny i Naczelny Sąd Administracyjny. Dla przykładu można wskazać na orzeczenie Trybunału z dnia 25 października 2004 r., SK 33/03, oraz uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r., FPS 2/02. Podnieść także trzeba, że podwójne opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej jest także niedopuszczalne we wspólnotowym systemie podatku od wartości dodanej. Państwa Członkowskie zobowiązane są do podjęcia niezbędnych środków, aby uniknąć podwójnego opodatkowania. Zakaz podwójnego opodatkowania podatkiem od wartości dodanej znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, np. wyrok z dnia 26 czerwca 1989 r. w sprawie 50/88 Heinz Kuchne przeciwko Finanzamt Munchen III. Przedstawiona argumentacja świadczy jednoznacznie, iż podstawowym celem wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej, w konsekwencji także podatku od towarów i usług, jest wyeliminowanie podwójnego opodatkowania tych samych transakcji. Tym samym za niedopuszczalne należy uznać opodatkowanie transakcji, raz jako - dostawy towaru, drugi raz - jako usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Ponadto Sąd zauważa, że usługa w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE to transakcja gospodarcza. Oznacza to, iż stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym. Tymczasem nie dość, że wypłata premii wiąże się w istocie z wykonaniem określonej sumy czynności będących elementem dostawy towarów, to niezrealizowanie przez nabywcę określonego pułapu obrotów nie jest obwarowane żadną sankcją, czy jakąkolwiek odpowiedzialnością. Uwzględniając skargę Sąd podzielił stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2007 r., I FSK 94/06 zgodnie z którym "za usługę w rozumieniu art. 8 ust.1ustawy o VAT nie można uznać obrotów w wysokości określonej umownie osiągniętych przez nabywcę towarów. Premia wypłacona przez sprzedawcę, w przypadku osiągnięcia określonego progu obrotów nie jest dla nabywcy wynagrodzeniem za świadczone usługi." Zdaniem NSA, za tezą tą przemawia nie tylko wykładnia przepisów polskich, ale także unijnych. Transakcja gospodarcza nie może bowiem stanowić jednocześnie dostawy towarów i świadczenia usług, a także nie powinna podlegać podwójnemu opodatkowaniu. Za brakiem podstaw prawnych do opodatkowania premii czy bonusów za zwiększanie zakupów opowiadają się również przedstawiciele piśmiennictwa m.in. A. Bartosiewicz (Komentarz do art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, Lex 2007, wyd. II), J. Zubrzycki (por. Leksykon VAT 2008, tom I, Wrocław 2008, s. 556), M. Militz (Premie i bonusy pieniężne wypłacone w związku z uzyskaniem określonego pułapu obrotów nie podlegają opodatkowaniu VAT, Jurysdykcja Podatkowa 2007, nr 6, s.73-78). W piśmiennictwie przyjmuje się, że osiągnięcie przez nabywcę towarów określonej umownie wielkości obrotów (zakupów) z danym sprzedawcą nie jest usługą w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem wypłacana temuż nabywcy towarów przez sprzedawcę premia (bonus) za uzyskanie tegoż pułapu obrotów - nie stanowi odpłatności (wynagrodzenia za świadczenie usług). Tym samym wypłacenie tego rodzaju premii (bonusu) jest obojętne z punktu widzenia podatku od towarów i usług, podlega natomiast u nabywcy towarów, któremu ta premia jest przekazywana, zaliczeniu do przychodów w podatku dochodowym. Skoro premia wypłacona przez sprzedawcę w przypadku osiągnięcia określonego progu obrotów nie jest opodatkowana VAT, to jej udokumentowanie powinno nastąpić w postaci innego dokumentu niż faktura VAT. Spółka w związku z udzieleniem tej premii, na podstawie art. 88 ust.3a pkt 2 ustawy o VAT, nie ma też prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Okoliczność, że zaskarżona interpretacja odbiega od ogólnej interpretacji wydanej w dniu 30 grudnia 2004 r. przez Ministra Finansów nie może być podstawą uchylenia tej pierwszej. Jakkolwiek zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe narusza zasadę zaufania wyrażoną w art.121 Ordynacji podatkowej, to jednak nie zawsze uzasadnia uchylenie zaskarżonej interpretacji. Zasada zaufania nie może być rozumiana jako konieczność wydawania rozstrzygnięć sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2001 r., I SA/Gd 1145/99; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1999 r., SA/Sz 1775/98; wyrok NSA z dnia 30 września 2005 r., FSK 2528/04). Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ podatkowy art.14a Ordynacji podatkowej, art. 2, art. 7, art. 8 i art. 32 Konstytucji, art. 5 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust.1 ustawy o VAT. Nie naruszono również art.6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., ponieważ nie stosuje się ich w sprawach dotyczących interpretacji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.