I SA/Bd 176/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi E. S.-K. i B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę P. z [...] grudnia 2018 r. Skarżący wystąpili o przekazanie kwoty [...]zł, stanowiącej nadwyżkę wynikającą z naliczeń zobowiązań podatkowych od gruntu, przez Urząd M. T., w terminie 7 dni licząc od daty otrzymania niniejszego pisma na wskazany rachunek bankowy. W uzasadnieniu wskazali, że naliczenie podatku zostało zawyżone o ww. kwotę. Do wniosku załączono wyliczenie, z którego w ocenie Skarżących wynika ww. kwota (tj. [...] zł), łącznie z prawidłowo naliczonymi odsetkami i kosztami. Prezydent M. T. decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej Skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego za 2015 r. od nieruchomości położonej w T. przy ul. [...]. Podatnicy złożyli odwołanie, w którym wskazali, że nie zgadzają się z odmową zwrotu żądanej kwoty nadpłaty z uwagi na przedawnienie. Podnieśli, że do dnia dzisiejszego nie otrzymali decyzji o naliczeniu podatku od nieruchomości. W ich ocenie, w związku z brakiem skutecznego doręczenia, nie ma podstaw do twierdzenia o przedawnieniu zobowiązania. O naliczonym podatku od nieruchomości Strony dowiedziały się dopiero w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podatnicy podnieśli, że z dniem [...] maja 2005 r. przestali być właścicielami nieruchomości, od której został im naliczony podatek od nieruchomości. W toku postępowania przed organem odwoławczym Skarżący zaznaczyli również, że nie występowali o wszczęcie postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. Podtrzymali twierdzenie, że nie otrzymali decyzji ustalającej ww. podatek, od której mogliby się odwołać. Ponadto wyjaśnili z jakich przyczyn ich zdaniem wystąpiła nadpłata w ww. podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2019r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zdaniem SKO organ otrzymując wniosek, którego treść budzi wątpliwości, nawet jeżeli uznał go za bezzasadny z powodu przedawnienia, powinien wezwać Strony o sprecyzowanie żądania, w jakim trybie powinno być prowadzone postępowanie, a następnie rozstrzygnąć w przedmiocie żądania, co pozwoliłoby Stronom poddać kontroli wydane w sprawie rozstrzygnięcie, wnosząc stosowne środki zaskarżenia. W związku z powyższym organ odwoławczy zobowiązał organ pierwszej instancji, aby dla usunięcia istniejących wątpliwości, wezwał Strony do sprecyzowania żądania wskazując w jakim trybie podanie ma być rozpatrzone. W odpowiedzi na wezwanie organu, Skarżący pismem z [...] października 2019 r. wskazali, że wniosek z [...] grudnia 2018 r. jest wnioskiem o zwrot nadwyżki w kwocie [...]zł powstałej z rozliczenia kwoty zlicytowanego w dniu [...] stycznia 2005 r. ich majątku. Mając na uwadze, że w ocenie organu, Podatnicy nie dopełnili obowiązku sformułowania treści żądania, stąd w dniu [...] października 2019 r. ponowiono wezwanie. W odpowiedzi na powyższe, pismem z [...] października 2019 r. Skarżący ponownie wskazali, że wniosek z [...] grudnia 2018 r. nie dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i nie wnoszą o jego rozpatrzenie w trybach wskazanych w wezwaniach. Podnieśli, że kwestionują plan podziału sumy uzyskanej przez komornika w 2005 r. w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zakończonego licytacją nieruchomości i wnoszą o zwrot wskazanej kwoty oraz odsetek, które wyliczyli za lata 2005-2019. Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Prezydent M. T. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżących z [...] grudnia 2018 r. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez Podatników zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jeżeli z pism, kierowanych przez pełnomocnika Skarżących w toku postępowania wynika, że jest on nieporadny prawnie, to obowiązkiem organu jest takie sformułowanie żądania do strony, aby zrozumiała ona jego treść. Zdaniem SKO wezwanie wystosowane przez organ nie było wystarczająco jasne. Ponadto w wezwaniu zmierzającym do dokonania kwalifikacji pisma, organ winien uwzględnić okoliczności znane z urzędu oraz wynikające z pism pełnomocnika Stron. Kolegium podało, że Wnioskodawcy po otrzymaniu ww. postanowienia organu odwoławczego pismem z dnia [...] maja 2020 r. wskazali, iż wniosek z dnia [...] grudnia 2018r. jest m.in. wnioskiem o zwrot nadwyżki kwoty, która powstała z błędnego lub celowego wyliczenia kosztów komorniczych bezpośrednio przekazanych na rzecz Urzędu M. T. w dniu [...] listopada 2011r. w kwocie [...]zł. Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji po ponownym przeanalizowaniu sprawy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania na wniosek ww. Stron z [...] sierpnia 2018 r., ponawiany pismami z [...] lipca 2019 r. (data wpływu [...] sierpnia 2019 r.), z [...] lipca 2019 r. (data wpływu [...] sierpnia 2019r.), sprecyzowany pismem z dnia [...] maja 2020 r. Na powyższe postanowienie Skarżący złożyli zażalenie, wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od nieruchomości położonej w T. przy ul. C. , P. , w skład której wchodzą działki o nr [...] o powierzchni [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej nr [...]. Podtrzymali zarzuty podnoszone dotychczas w ich korespondencji, wnieśli o zwrot nadwyżki, o której pisali we wniosku z [...] grudnia 2018 r. oraz we wniosku z [...] maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Kolegium przywołało treść art. 165 § 1 i art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej "O.p.", regulujących kwestie wszczęcia i odmowy wszczęcia postępowania przez organ podatkowy. Organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, że z uwagi na to, iż wniosek Stron dotyczy zwrotu kosztów, które zostały naliczone w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego, nie może być rozpatrzony w trybie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż w przepisach podatkowych brak jest podstaw do rozpatrzenia takiego wniosku. Kolegium nadmieniło, że z akt sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji wydał odrębne rozstrzygnięcia w zakresie wniosku Stron dotyczącego: - stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2000 r. do lutego 2000 r. za nieruchomość położoną w T. przy ul. [...] (postanowienie nr [...] [...].[...] z [...] czerwca 2020 r.), - stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od marca 2000 r. do maja 2005 r. za nieruchomość położoną w T. przy ul. [...] (postanowienie nr [...] [...].[...] z [...] czerwca 2020 r.), - wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2000-2005 (za okres od stycznia 2000 r. do lutego 2000 r.) za nieruchomość położoną w T. przy ul. [...] (postanowienie nr [...] [...].[...] z [...] października 2020 r.), - wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2000-2005 (za okres od marca 2000 r. do maja 2005 r.) za nieruchomość położoną w T. przy ul. [...] (postanowienie nr [...] z [...] października 2020 r.). W skardze do tut. Sądu Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wydanie orzeczenia w sprawie opartej o fakty udokumentowane. W uzasadnieniu Skarżący przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie przed organami. Strony wskazały, że oni jak również ich pełnomocnik nie otrzymali decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od [...] marca 2000 r. do [...] kwietnia 2005 r. Nie otrzymali żadnych tytułów nakazujących zapłatę zaległego podatku, nie wszczynano wobec nich postępowania egzekucyjnego z tytułu niezapłaconego podatku. Podkreślili, że M. K. również nie otrzymała decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od [...] stycznia 2000 r. do [...] lutego 2000 r. Skarżący zaznaczyli, że nie otrzymali żadnego tytułu o zajęciu prawa majątkowego oraz informacji o tym, że jest prowadzona egzekucja. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2021 r. Skarżąca, reprezentowana przez M. K. podtrzymała swoją dotychczasową argumentację. Wskazała, że do dnia dzisiejszego nie otrzymała żadnej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego na poszczególne lata, co uniemożliwiało jej stwierdzenie czy należności podatkowe wykazane w zestawieniu, wydanym na jej prośbę w dniu [...] listopada 2018r. przez Urząd M. T., są należne. Skarżąca podniosła, że w odpowiedzi na jej pismo o przesłanie decyzji ustalających podatki na poszczególne lata, Urząd M. odpowiedział, że zostały zniszczone. W związku z powyższym Skarżąca ma uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności ustalonych w zestawieniu kwot. Ponadto, Strona wskazała, że zwracała się do Banku o szczegółowe rozliczenie kwoty zlicytowanego dnia [...] stycznia 2005 r. majątku, w tym kwoty [...]zł przekazanej do Urzędu M. T., jednakże nie otrzymała takiego rozliczenia. O rzekomych zaległościach dowiedziała się od komornika. Zdaniem Strony skarżącej kwota, która wpłynęła na konto Urzędu M. w wysokości [...] zł w całości pokryła ewentualne zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości. W ocenie Skarżącej, organ niezasadnie odmawia przeprowadzenia postępowania merytorycznego. Według Strony, nadpłata w podatku od nieruchomości powinna wynieść [...] tys. zł. W piśmie procesowym z [...] maja 2021 r. Skarżący oświadczył, że pełnomocnikiem jego i żony jest M. K., która jest jego teściową. W tym zakresie powołał się na pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego. Uważa, że przepisy art. 35 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zostały naruszone, a wręcz utwierdziły co do prawidłowości powoływania się na to pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 , dalej: "p.p.s.a."), lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Niniejsza sprawa kwalifikowała się do rozpoznania w trybie uproszczonym i zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] maja 2021 r. została skierowana do rozpoznania w tym trybie. Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd stwierdził, że nie narusza ono prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy zasadnie organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany "kosztów komorniczych". Podać należy, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymuje w mocy postanowienie Prezydenta M. T. z dnia [...] sierpnia 2020 r. zapadłe - na podstawie art. 165a O.p. - w odpowiedzi na pismo Skarżących z dnia [...] grudnia 2018 r. (w segregatorze). Powyższe pismo było ponawiane pismami z [...] lipca 2019 r. W odpowiedzi na wezwanie organu, pismem z [...] października 2019 r. Skarżący wskazali, że pisma z [...] grudnia 2018 r. i z [...] lipca 2019 r. nie dotyczą wniosków o wznowienie postępowania, stwierdzenia nieważności, zmiany lub uchylenia decyzji ani stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. Podnieśli, że kwota, którą żądają zwrotu dotyczy nadwyżki powstałej "z rozliczenia kwoty zlicytowanego [...].01.2005 r. majątku Ewy i B. K. położonego przy ulicy [...] (...)." Na kolejne wezwanie organu, Skarżący w piśmie z [...] października 2019 r. wyjaśnili, że wniosek z [...] grudnia 2018 r. nie dotyczy wniosków o rozpatrzenie sprawy podatku od nieruchomości w trybach wskazanych w wezwaniach. Podobnie jak w poprzednim piśmie zakwestionowali rozliczenie kwoty uzyskanej ze zlicytowanego majątku. Ostatecznie wniosek z dnia [...] grudnia 2018 r. został doprecyzowany w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. W ww. piśmie precyzującym Skarżący reprezentowani przez Pełnomocnika podali, że: "Pismo z dnia [...].12.2018 r., należy uznać jako żądanie zwrotu nadwyżki kwoty która powstała z błędnego, lub celowego wyliczenia kosztów Komorniczych i bezpodstawnie przekazana na rzecz Urzędu Miejskiego w T. Wydziału Podatków i Windykacji, dnia [...].11.2005 r. Kwotę [...]zł, należy niezwłocznie przekazać na konto E. i B. młż. K. " (k. 30-31 akt administracyjnych SKO). Nie budzi zatem wątpliwości, że ww. pismo z [...] grudnia 2018 r. po kilkukrotnym wyjaśnieniu zakresu żądania, zasadnie zostało przez organ potraktowane jako wniosek dotyczący zmiany kosztów komorniczych czyli egzekucyjnych, jako naliczonych w wysokości zawyżonej i powstałej z tego tytułu "nadwyżki". Wobec tego, że koszty te zostały rozliczone przez komornika sądowego, to prawidłowo organy oceniły, iż nie ma podstawy prawnej do orzekania o nich ani przez Prezydenta M. T., ani przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zauważyć należy, że w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty potwierdzające prowadzenie egzekucji w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2001-2004 i 2005 r. przez komornika sądowego. Ponadto z akt wynika, że występowali – poza organem podatkowym – także inni wierzyciele. Skoro postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez komornika sądowego, który dokonywał czynności, w tym przekazywał wierzycielom określone kwoty uzyskane w toku egzekucji, to również on naliczał koszty egzekucyjne. W związku z tym koszty zostały naliczone w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez komornika sądowego, a nie przez Prezydenta M. T.. W tej sytuacji rację mają organy, że brak jest podstawy prawnej w ustawie Ordynacja podatkowa do zmiany ich wysokości przez Prezydenta T., a w konsekwencji zwrotu. Sąd zauważa, że Prezydent M. T. nie może o nich orzekać ani na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej, jak również przepisów kodeku postępowania administracyjnego. Tym bardziej nie jest dopuszczalne, aby korygował naliczone już koszty przez komornika sądowego w trybie przepisów postępowania cywilnego. W ocenie Sądu, zasadnie SKO przyjęło, że niedopuszczalnym było prowadzenie postępowania w sprawie zmiany kosztów egzekucyjnych naliczonych przez komornika sądowego w toku prowadzonej przez niego egzekucji, nawet jeżeli na skutek zbiegu egzekucji, objęto egzekucją także zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości. W tej sytuacji trafnie SKO podnosi, że zastosowanie ma art. 165a § 1 O.p. stanowiący, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ordynacja podatkowa nie wyjaśnia ani nie wskazuje choćby przykładowo "jakichkolwiek innych przyczyn", które stanowią przeszkodę uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania. Niewątpliwie należy przez te przyczyny rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania; przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku z 17 kwietnia 2019 r., III SA/Gd 119/19 oraz z 16 kwietnia 2019 r., III SA/Gd 118/19, w Krakowie z 17 kwietnia 2019 r., II SA/Kr 283/19). Niewątpliwie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem ewentualna korekta kosztów egzekucyjnych naliczonych przez komornika sądowego czy zastrzeżenia co do planu podziału sumy uzyskanej przez komornika w 2005 r. w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zakończonego licytacją nieruchomości, nie należą do spraw rozstrzyganych na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej. Reasumując, z uwagi na brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie przepisów Ordynacji podatkowej, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Już tylko dla porządku podobne uwagi można poczynić na gruncie analogicznej regulacji zawartej w art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którą gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio. Sąd dostrzega, że Skarżący złożyli liczne żądania dotyczące podatku od nieruchomości za lata 2000-2005, nie tylko zatem dotyczące kosztów naliczonych przez komornika i dokonania przez niego przekazania kwoty organowi podatkowemu pierwszej instancji, którą uważają za niesłusznie przekazaną w podanej wysokości. Wobec zatem wielu wniosków zawartych w pismach kierowanych do organu oraz podnoszonych w skardze, tut. Sąd zauważa, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie żądania zwrotu "nadwyżki", która powstała według Skarżących z błędnego lub celowego "wyliczenia kosztów komorniczych". Nie obejmuje ona zatem innych spraw oraz wniosków, które podlegały odrębnej ocenie i rozpoznaniu. Zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie podnosi, iż organ pierwszej instancji wydał odrębne akty administracyjne w zakresie wniosków Skarżących dotyczących: - stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2000 r. do lutego 2000 r. od nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] (postanowienie nr [...] z [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania), - stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od marca 2000 r. do maja 2005 r. od nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] (postanowienie nr [...] z [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania) - wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2000 (za okres od stycznia 2000 r. do lutego 2000 r.) od nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] (postanowienie nr [...] z [...] czerwca 2020 r.), - wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2000-2005 (za okres od marca 2000 r. do maja 2005 r.) od nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] (postanowienie nr [...] z [...] czerwca 2020 r.). Ww. postanowienia znajdują się w aktach administracyjnych (segregator). Podobnie jak decyzje z [...] października 2020 r. umarzające postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2000-2005. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że niniejsza sprawa jest jedną z kilku, które były lub są przedmiotem oceny przez organ podatkowy na skutek żądań dotyczących wielu zagadnień związanych z podatkiem od nieruchomości za lata 2000-2005. Żądania te dotyczą także prowadzonego przez komornika sądowego postępowania egzekucyjnego, naliczenia kosztów i przekazania przez niego kwot wierzycielowi. W związku z tym należy stwierdzić, że Skarżący mieli prawo zaskarżenia odrębnie aktów administracyjnych, również wydanych w ww. sprawach, ale także mogli skarżyć czynności komornika sądowego i wydawane przez niego np. postanowienia. W granicach niniejszej sprawy nie może być zaskarżony np. akt administracyjny odmawiający stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za ww. lata podatkowe. Podkreślić należy, że Sąd jest związany granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W związku z tym podnoszenie w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2021 r. wiele zarzutów dotyczących np. niedoręczenia decyzji wymiarowych czy też tytułów wykonawczych, nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, czy odpowiedzi Urzędu M., że decyzje ustalające podatki za poszczególne lata podatkowe zostały już zniszczone – wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Z podanych względów tut. Sąd ocenił zaskarżone postanowienie jako nienaruszające prawa. Odnosząc się do pisma Skarżących z dnia [...] maja 2021 r. wyjaśnić należy, że stosownie do art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Wobec tego, że M. K. jest teściową Skarżącego, to nie należy do osób, które zostały wymienione w ww. przepisie prawa. Okoliczność, że była pełnomocnikiem Skarżącego w postępowaniu przed organami podatkowymi nie oznacza, że automatycznie jest pełnomocnikiem w postępowaniu przed sądem administracyjnym, nawet jeżeli pełnomocnictwo zostało udzielone w formie aktu notarialnego, na który powołuje się Skarżący. Pełnomocnictwo na gruncie Ordynacji podatkowej (art. 138b § 1) oraz kodeksu postępowania administracyjnego (art. 33 § 1) jest odrębnie uregulowane od instytucji pełnomocnictwa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym tut. Sąd przyjął, że M. K. jest pełnomocnikiem Skarżącej (która jest córką M. K.), natomiast nie jest pełnomocnikiem Skarżącego. Jednakże wobec nadesłania przez M. K. do tut. Sądu odpisu skargi, na którym widnieje podpis także B. K., Sąd przyjął, że skarga została podpisana przez Skarżącego – B. K., a zatem wniesiona przez E. S.-K. i B. K. (k.62-67 akt sądowych). W związku z tym Sąd kierował pisma do Pełnomocnika Skarżącej - M. K., a także bezpośrednio do Skarżącego – B. K.. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.