I SA/Bd 194/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009r. sprawy ze skargi E.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r. oddala skargę I SA/Bd 194/09 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy J.ustalił dla E. D. i J. S. - współwłaścicieli zabudowanej nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr 22 o powierzchni 296 m2 położoną w P. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2007 rok w kwocie 478,00 zł, w tym od gruntów letniskowych o pow. 296,00 m2 w kwocie 97,68 zł i od budynku letniskowego o pow. 61,90 m2 w kwocie 380,69 zł. E. D. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podniosła, że decyzja jest niezgodna z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ budynek letniskowy spełnia wszelkie kryteria niezbędne dla uznania go za budynek mieszkalny. Zdaniem strony kryterium zameldowania nie może mieć znaczenia dla ustalenia, czy budynek jest mieszkalny, czy nie. Budynkiem mieszkalnym jest również taki budynek, w którym aktualnie nikt nie mieszka, jednak pod warunkiem, że nadaje się do zamieszkania w świetle prawa budowlanego. Nie zgadzając się z przyjętą przez organ pierwszej instancji klasyfikacją budynku skarżąca wniosła o zmianę decyzji poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego według stawki podatkowej właściwej dla budynków mieszkalnych. Jednocześnie podatniczka zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 124, art. 139 § 3 w zw. z art. 225 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). oraz wynikających z nich zasad: zaufania do organów podatkowych, dochodzenia do prawdy obiektywnej, przekonywania stron oraz szybkości i prostoty postępowania. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budynki lub ich części. Podkreślono, iż od 1 stycznia 2003 r. zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Wyjaśniono, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków i określa dla nich górne granice dając przy określaniu wysokości stawek, od budynków lub ich części, radzie gminy możliwość różnicowania ich wysokości dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Organ wskazał jednocześnie, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2005r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny. Przywołując klasyfikację budynków oraz definiując pojęcie budynku mieszkalnego organ odwoławczy przywołał treść § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2001 r. Nr 38 poz. 454) oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. 1999 r. Nr 112 poz. 1317 ze zm.), wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, iż biorąc pod uwagę przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tylko powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. W przypadku braku takich informacji w ewidencji gruntów i budynków rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, takiej m.in. jak pozwolenie na budowę czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Podkreślono, iż organy podatkowe, prowadząc ustalenia w zakresie podatku od nieruchomości, nie są jednocześnie organami uprawnionymi do samodzielnego określania kategorii budynków w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, do którego odsyła ustawa podatkowa. Stwierdzono, iż biorąc pod uwagę treść art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynika, iż budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, gdzie jest również uregulowany tryb wydawania decyzji, określających rodzaj wznoszonego lub oddanego do użytku budynku, organ podatkowy nie ma podstaw do kwestionowania określenia rodzaju budynku zawartego w tych decyzjach. W związku z powyższym, jeżeli z dokumentacji budowlanej wynika, iż dany budynek jest budynkiem mieszkalnym, należy opodatkować go podatkiem od nieruchomości ze stawką jak od budynków mieszkalnych lub ich części. Natomiast, jeżeli z dokumentów urzędowych (przede wszystkim pozwolenia na budowę) nie wynika mieszkalny charakter budynku, budynek ten należy opodatkować podatkiem od nieruchomości ze stawką jak od budynków lub części budynków pozostałych. Odnosząc się do uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2002r. FPK 17/2001 oraz z dnia 01 lipca 2002 r. FPK 2/2002 stwierdzających, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, organ stwierdził, iż zostały one podjęte w poprzednim stanie prawnym, tj. przed 1 stycznia 2003 r., kiedy wprowadzono zmiany do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawą z dnia 30 października 2002r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2002 r. Nr 200 poz. 1683). Podkreślono, iż organ I instancji ustalił, że projekt techniczny sporządzony został dla obiektu nazwanego domkiem letniskowym, wydana została decyzja Wójta Gminy J. zatwierdzająca pod względem urbanistycznym i architektonicznym plan realizacyjny na budowę domku letniskowego. Jednocześnie skarżąca w informacji złożonej w dniu 10 lutego 2003 r. wskazała jako przedmiot opodatkowania podatkiem do nieruchomości: grunty przeznaczone na cele letniskowe - 296 m2 i budynki pozostałe przeznaczone na cele letniskowe - 61,9 m2 (karta 39). Wskazano, iż strona postępowania J. S. w piśmie z dnia [...] oświadczył, że budynek na działce nr 22 w P. wybudowany został w oparciu o pozwolenie nr[...]z dnia [...] jako budynek letniskowy i w takim charakterze jest nadal wykorzystywany. Organ podkreślił, iż skarżąca w odwołaniu nie kwestionuje klasyfikacji budynku w momencie jego wznoszenia, twierdzi jedynie, iż aktualny sposób korzystania z niego powoduje, iż powinien być obecnie klasyfikowany jako budynek mieszkalny. Mając na uwadze przedstawioną w decyzji argumentację prawną organ wyraził pogląd, iż z twierdzeniem tym nie sposób się zgodzić. Wskazano, iż skarżąca nie przedłożyła ponadto dokumentacji budowlanej, z którego wynikałaby zmiana sposobu użytkowania budynku. Skoro budynek został wzniesiony jako budynek letniskowy, co skarżąca potwierdza, wskazując na taki jego rodzaj w informacji podatkowej, to winien być w taki sposób użytkowany. W związku z powyższym zdaniem SKO mając na względzie powyższe dokumenty i ustalenia, organ I instancji zasadnie przyjął, że przedmiotem opodatkowania jest budynek letniskowy, co wynika z dokumentacji budowlanej. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu II instancji E. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżąca stwierdziła, że nadal uważa, iż budynek letniskowy jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). W związku z czym uważa, za niezgodne jest naliczanie podatku od nieruchomości w wyższej wysokości niż budynek mieszkalny i zaliczanie go do innych budynków z wyższą stawką. Skarżąca podniosła, iż nie przeprowadzono oględzin obiektu, ani nie poproszono jej o udostępnienie domu. Stwierdziła, iż po analizie art. 5 ust. 1 pkt 2, 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz art.21 ustawy z dnia 17 maja 19989 r. Prawo Geodezyjne i kartograficzne opodatkowaniem budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek jest określony jako budynek mieszkalny. Jej zdaniem z przepisów tych nie wynika jakoby podstawą naliczenia podatku dla budynku musi być wpis, że jest to budynek mieszkalny. Jest to nadinterpretacja przepisu przez SKO a nie ustawodawcy. Podkreśliła, iż w wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] taki zapis o formie budynku nie istnieje. Zdaniem skarżącej przywołana w zaskarżonej decyzji kwalifikacja budynku mieszkalnego wg Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) jest nieuzasadniona gdyż klasyfikacja ta jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalaniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. Przywołała natomiast Polską Klasyfikację Obiektów Budowlanych (PKOB), wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1316), która służy potrzebom statystyki działalności budowlanej, sporządzania sprawozdań budowlanych, spisów budowli i mieszkań, statystyki cen obiektów budowlanych oraz rachunków narodowych. Wskazała, iż zgodnie z nią budynek jest budynkiem samodzielnym, jeśli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane. Zaś budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast budynki mieszkalne jednorodzinne są to m.in. samodzielne budynki takie jak: pawilony, wille, domki wypoczynkowe, leśniczówki, domy mieszkalne w gospodarstwach rolnych, rezydencje wiejskie, domy letnie itp. - Domy bliźniacze lub szeregowe, w których każde mieszkanie ma swoje własne wejście z poziomu gruntu. Wskazując na przytoczony w uzasadnieniu decyzji art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, mówiący, że organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tylko powinien odwoływać się do odpowiednich zapisów powoływać się na zapisy ewidencji gruntów i budynków. Zaś w przypadku braku informacji rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, takiej m.in. jak pozwolenie na budowę skarżąca podniosła. że z chwilą wydania pozwolenia na budowę w dniu [...] przez Wójta Gminy na dwa domy ze sobą połączone ściana z osobnymi wejściami zgodnie z projektem architektonicznym na urzędzie ciążył obowiązek wpisu budynków do ewidencji budynków i po mimo takiej wiedzy urząd tego nie dokonał . Stąd powstała rozbieżność pomiędzy Księgą Wieczystą a Wypisem z Rejestru Gruntów. Zarzuciła organom podatkowym, iż przyjmując oświadczenia J.S. ignorują i pomijają jej wyjaśnienia. Wskazała, iż to ona jest stroną sporną z Urzędem Gminy a nie współwłaściciel działki, którego sprawą jest negować lub nie sposób swojego użytkowania domu, który bardzo różni się od sposobu użytkowania nieruchomości przez skarżącą. Odnosząc się do twierdzeń organu, że nie przedłożyła żadnego dokumentu potwierdzającego sposób użytkowania domu skarżąca wyjaśniła, iż sytuacja taka miałaby miejsce, gdybym zmieniła charakter domu z mieszkalnego na działalność gospodarczą. Podkreśliła , iż od momentu powstania nie zmieniła sposobu użytkowania domu , w związku z czym nie było potrzeby dokonywać zmiany. Poza tym przepisy prawa nie przewidują obowiązku zmiany charakteru mieszkalno- letniskowego na mieszkalny. Strona podniosła, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu ograniczył się do powielenia treści pisma Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Kastratu z dnia [...] w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków letniskowych choć wszelkie decyzje zostały podjęte w poprzednim stanie prawnym tj. przed 01 marca 2003 r. Strona skarżąca podkreśliła nadto, iż Naczelny Sąd Administracyjny oraz Sąd Najwyższy przyjął, że do budynków mieszkalnych zalicza się także budynki na cele rekreacyjne, dalej idąc zmienił ustawę zezwalając dokonywać odpisów podatkowych od wszelkich nakładów finansowych poczynionych w domach letniskowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Dokładna analiza materiałów sprawy pozwala na stwierdzenie, iż niespornym między stronami jest, że skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości (działka nr 22) położonej w P. o pow. 296 m2 zabudowanej budynkiem letniskowym o pow. 296 m2. Z treści tak odwołania jak i skargi do Sądu wynika, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy orzekające w sprawie organy zasadnie i bez naruszenia prawa nie zaliczyły przedmiotowego budynku do budynków mieszkalnych dokonując w konsekwencji błędnego ustalenia podatku od budynku według stawek jak dla budynków pozostałych. Według organów podatkowych budynki letniskowe nie są budynkami mieszkalnymi dlatego ich powierzchnie winne być opodatkowane według stawek właściwych dla budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e – cyt. wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Według zaś skarżącej każdy budynek letniskowy jako służący do zamieszkiwania przez ludzi i spełniający określone podstawowe warunki techniczne ma również charakter budynku mieszkalnego i w konsekwencji jego powierzchnia winna być opodatkowana według stawek właściwych jak dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a – ustawy). Na poparcie tych stanowisk każda ze stron odwołała się do argumentów, które zostały zawarte tak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w skardze do Sądu. Rozstrzygając tak określony między stronami spór należy cały czas co do zasady mieć na uwadze fakt, iż podział budynków na mieszkalne i pozostałe dokonywany jest tylko i wyłącznie dla potrzeb podatku od nieruchomości w celu zastosowania odpowiedniej stawki podatkowej. Dla ustalenia zatem jakie budynki należy zaliczyć do kategorii podatkowej budynki mieszkalne i budynki pozostałe w pierwszym rzędzie należy odwołać się do regulacji zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych dokonując ich wnikliwej wykładni z zastosowaniem reguł właściwych tak dla wykładni gramatycznej, systemowej i celowościowej. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii niezasadnym jest odwoływanie się – co uczyniły obie strony do różnego rodzaju klasyfikacji, które zostały sporządzone dla innych celów i innych potrzeb, a do których w tej mierze nie odwołują się wprost przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w skrócie u.p.o.l.). Przepis art. 5 u.p.o.l. zawiera delegację ustawową przekazując radzie gminy prawo do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości zastrzegając jednocześnie maksymalną wysokość tych stawek. I tak w pkt 2 powołanego przepisu określono stawki maksymalne dla budynków lub ich części różnicując je jednocześnie w zależności od rodzaju budynku – dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (pkt b), (...) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (pkt e). Na gruncie niniejszej sprawy istotne jest, że ustawa podatkowa rozróżnia między innymi dwie kategorie budynków – mieszkalne i pozostałe (nie posługując się przy tym pojęciem budynku letniskowego). Jednocześnie w ustawie brak jest definicji legalnej użytych w zacytowanym przepisie pojęć. W tej sytuacji, zgodnie z regułami wykładni przepisów prawnych, należy zastosować wykładnię językową tj. ustalić, jakie znaczenie ma dane pojęcie w języku powszechnym. Według Słownika Języka Polskiego za dom mieszkalny uznaje się budynek służący lub nadający się do mieszkania. Za mieszkanie zaś pomieszczenie, w którym stale się mieszka (Słownik Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 2002, tim 2, str. 154). Definicje te więc wskazują na dwa aspekty determinujące uznanie danego obiektu za dom mieszkalny tj. walory techniczne i spełniane przez niego funkcje. Z powyższego wynika, że uwarunkowania techniczne obiektu nie są jedyną przesłanką kwalifikacyjną i nie mogą przesądzić o uznaniu danego obiektu za budynek mieszkalny, bądź pozostały, w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Istotne jest też faktyczne spełnianie przez budynek określonych funkcji. Jeśli dany obiekt jest wykorzystywany na potrzeby mieszkaniowe, faktycznie zaspokaja potrzeby mieszkaniowe skarżącego, to winien być zakwalifikowany i uznany dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości za budynek mieszkalny. Zauważyć przy tym należy, że ustawa podatkowa nie posługuje się pojęciem budynku letniskowego. Fakt zatem, że budynek został zakwalifikowany jako letniskowy na gruncie przepisów prawa budowlanego nie przesądza, że nie może on być budynkiem mieszkalnym na gruncie ustawy podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2008 r. (sygn. II FSK 1726/06) wskazał, że kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jest kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Budynek letniskowy będzie mieścił się w pojęciu budynku mieszkalnego tylko wówczas, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela (jego bliskich), służąc tym samym zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkalnych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych, bądź w celu lokaty kapitału). Powyższy pogląd skład orzekający w pełni podziela stojąc na stanowisku, że samo wybudowanie budynku w oparciu o dokumentację techniczną (pozwolenie na budowę) jako budynek letniskowy nie przesądza, iż, dla potrzeb analizowanych przepisów, jest to budynek letniskowy. W przekonaniu Sądu ocenę taką determinuje faktycznie spełniana przez ten budynek funkcja użytkowa tj. ustalenie, czy służy on zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkalnych. W ocenie Sądu dokonana powyżej wykładnia językowa jest prawidłowa, doprowadziła bowiem do wyników, które korespondują z celem, jaki miała realizować badana norma. Analiza zawartych w art. 5 u.p.o.l. stawek prowadzi bowiem do wniosku, że założeniem prawodawcy było mniejsze obciążenie fiskalne obiektów zaspokajające podstawowe potrzeby życiowe. Nie bez znaczenia dla powyższej argumentacji jest też charakter analizowanego podatku, który jest podatkiem o charakterze majątkowym i wymaga uwzględnienia sposobu wykorzystania majątku. Powyższy pogląd, sprowadzający się do tezy, iż o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, jest powszechnie prezentowany w orzecznictwie – np. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 października 2006 r., III SA/Wa 2147/06, niepublik.; wyroku WSA w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2006 r., I SA/Gd 537/04, niepublik.; wyroku NSA z dnia 19 lutego 2008 r., II FSK 1726/06, niepublik. Został on także zaprezentowany w dwóch uchwałach Naczelnego Sądu administracyjnego, tekst. Jedn. Z dnia 22 kwietnia 2002 r. sygn. akt FPK 17/01 oraz z dnia 1 lipca 2002 r. sygn. akt FPK 3/02. W uchwałach tych stwierdzono, iż o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Wprawdzie uchwały te dotyczyły podatku od nieruchomości za lata 2001 i 2002 niemniej w ocenie Sądu, wskazania w nich zawarte odnoszące się do opodatkowania domków letniskowych podatkiem od nieruchomości zachowały w zasadniczej mierze nadal swoją aktualność, pomimo zmian prawnych, jakie nastąpiły w przepisach u.p.o.l. W okolicznościach sprawy będącej przedmiotem rozpoznania organ w sposób nie budzący wątpliwości ustalił, ze skarżąca przedmiotowy budynek wykorzystuje do celów rekreacyjnych. Zasadniczo zatem i bez naruszenia prawa ustalono skarżącej należny podatek od nieruchomości od przedmiotowego budynku według stawek właściwych dla "budynków pozostałych". Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z tych względów Sąd nie dopatrując się naruszenia wyartykułowanych w skardze tak przepisów prawa materialnego jak i postępowania na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.