I SA/Bd 20/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.), Asesor WSA Grzegorz Saniewski, Protokolant Małgorzata Pasternacka, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nadwyżki podatku należnego nad naliczonym za grudzień 2002 roku oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia (...) Nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w T. z dnia (...) Nr (...) określającą Spółce Akcyjnej P. w T. nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym do wpłaty za miesiąc grudzień 2002 r w wysokości (...) oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2002 w kwocie (...). W uzasadnieniu decyzji Dyrektor podał między innymi, że w dniu 27 lutego 2002 r. firma M. złożyła podatnikowi zamówienie na wyprodukowanie do końca 2002 r. 1.500.000 szt. kartoników S. Zamówienie było realizowane poprzez cotygodniowe dostawy kolejnych partii kartoników. W dniu 20 grudnia 2002 r. firma M. przekazała podatnikowi polecenie nie wysyłania ostatniej partii kartoników i wydała dyspozycję ich zniszczenia. Wykonując polecenie kontrahenta podmiotowa Spółka dokonała fizycznego zniszczenia kartoników, wystawiając w tym samym dniu dwie faktury o numerach: (...) oraz (...) o treści " zniszczenie kartoników:, które wykazała w ewidencji sprzedaży oraz w deklaracji VAT – 7 za miesiąc grudzień 2002 r. w stawce "0" jako sprzedaż eksportową. W ocenie organu II instancji skoro nie doszło do wyeksportowania towaru zaś kontrahent zagraniczny zapłacił całą należność za kartoniki, które na jego polecenie zostały zniszczone – zasadnie organ podatkowy uznał, że nastąpiła sprzedaż towarów (kartoników) podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki 22%. Jednocześnie organ podatkowy nie uznał za uzasadnione podnoszone w odwołaniu zarzuty, że należność zapłacona przez firmę M. nie stanowiła zapłaty za zakupione kartoniki a jedynie odszkodowanie za ich zniszczenie, które jako nie wymienione w treści art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji opodatkowanie przedmiotowej transakcji w/g stawki 22% organ podatkowy określił w innej kwocie nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym do wpłaty w kwocie (...) ( kwota zadeklarowana ...) ustalając dodatkowe zobowiązanie podatkowe z tytułu zaniżenia podatku należnego w kwocie (...). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka zarzucając (podobnie jak w odwołaniu od decyzji I instancji) naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 i 6 cyt. wyżej ustawy o podatku od towarów i usług .... oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strona skarżąca otrzymała zamówienie od firmy M. na wyprodukowanie w roku 2002 1.500.000 szt. kartoników, które sukcesywnie dokonywała zakupu poszczególnych, wyprodukowanych partii. Pod koniec 2002 r. kontrahent zrezygnował z zakupu ostatniej partii, zamówionych wcześniej opakowań, przewidując jednakże możliwość złożenia zamówienia w 2003 roku. Strona skarżąca, chcąc upewnić się czy przyszłe zamówienie dotyczyć będzie takiego samego towaru, który został wyprodukowany w końcu 2002 r. zwróciła się do kontrahenta z zapytaniem, czy w związku z rezygnacją z zakupu części opakować mogą one zostać zniszczone czy też celowym będzie ich przechowywanie do 2003 r. tj. do realizacji przyszłych zamówień. W odpowiedzi na zapytanie skarżącej firma M. wyraziła życzenie aby kartoniki zostały zniszczone gdyż w przyszłych zamówieniach nie przewidywano zakupu tego właśnie rodzaju opakowań. Według strony skarżącej informacje ze strony kontrahenta w przedmiocie zniszczenia kartoników w żadnym przypadku nie należało utożsamiać z poleceniem zniszczenia kartoników wydanych przez ich właściciela. W tej sytuacji wywodziła dalej skarżąca brak było jakichkolwiek podstaw do uznania, że doszło do zawarcia jakiejkolwiek umowy sprzedaży przedmiotowych kartoników bowiem kontrahent wypłacił jej jedynie odszkodowanie za rezygnację z zakupu już wcześniej wyprodukowanych kartoników. W tej sytuacji skoro nie doszło do sprzedaży a jedynie wypłaty odszkodowania, które nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem prawa materialnego. Strona skarżąca wywodziła nadto, że skoro organy podatkowe miały wątpliwości co do faktycznego przebiegu procesów gospodarczych to zgodnie z przepisem art. 122 Ordynacji podatkowej winny podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Poprzestając zaś na domniemaniach faktycznych, że nastąpiła sprzedaż towaru, organy podatkowe dopuściły się istotnego naruszenia tak art. 121 § 1 jak i art. 122 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Już na wstępie należy stwierdzić, iż zdaniem Sądu organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddały analizie i ocenie wyciągając logicznie i poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Z okoliczności sprawy wynika, że istota zaistniałego między stronami sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy istotnie nastąpiła sprzedaż przedmiotowych kartoników. Rozstrzygnięcie tej kwestii przesądza bowiem o tym czy zaszły przesłanki do opodatkowania tej czynności podatkiem od towarów i usług wg stawki 22% a w konsekwencji do innego określenia wysokości podatku należnego i ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego z tytułu zaniżenia tegoż podatku należnego. W ocenie Sądu takie niesporne okoliczności stanu faktycznego jak zaplata całej należności za kartoniki według ich ceny nominalnej, polecenie ich zniszczenia, wystawienie faktur i ujęcie ich w ewidencji sprzedaży dawały organom podatkowym w pełni uzasadnione podstawy do przyjęcia, że doszło do sprzedaży przedmiotowych kartoników podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Twierdzenie strony skarżącej, że doszło w sprawie jedynie do zapłaty odszkodowania stoi w oczywistej sprzeczności z w/w ustaleniami i jako takie należało uznać za całkowicie nieuzasadnione. W tej sytuacji bowiem kiedy skarżąca otrzymała zapłatę odpowiadającą całej należności za kartoniki i ujęła całą transakcję w ewidencji sprzedaży i dopiero po wszczęciu postępowania podatkowego twierdziła, że nastąpiła jedynie wypłata odszkodowania, to na niej ciążył ciężar dowodu wykazania i to w sposób nie budzący wątpliwości, że w sprawie nie doszło do sprzedaży przedmiotowych kartoników a jedynie do zapłaty odszkodowania z tytułu rezygnacji z zamówienia. ( odstąpienia od umowy). Skoro w toku całego postępowania administracyjnego skarżąca mając zapewniony w nim udział nie wykazała, że nie doszło do sprzedaży kartoników to tym samym brak było podstaw aby tylko na podstawie jej twierdzeń uznać, iż w istocie rzeczy chodziło jedynie o zapłatę odszkodowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając, iż zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia tak prawa materialnego jak i przepisów postępowania na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.