I SA/Bd 207/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] [...] w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] ustalającej A. Ś. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za rok 2006r. w kwocie 51.244 zł. Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, jednocześnie wnosząc o wstrzymanie jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, że - po pierwsze - wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów podatkowych, które posiadają przymiot wykonalności, po drugie zaś - może ono wywodzić się jedynie z wniosku skarżącego, który obowiązany jest wykazać w nim zaistnienie jednej z dwóch przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszym postępowaniu strona wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, o którym mowa w art. 239b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej O.p., które dotyczyło nieostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy wskazać, że z procesowej natury instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności wynika fakt, iż nie kształtuje on stosunków społecznych poprzez przyznanie uprawnienia lub nałożenie obowiązku przewidzianego prawem materialnym, lecz odnosi się bezpośrednio do sfery wykonania aktu indywidualnego, a ściślej - rozstrzygnięcia już zapadłego w pierwszej instancji w drodze decyzji. Okoliczność ta prowadzi do uznania, że wskazane postanowienie jako takie nie podlega wykonaniu - w przeciwieństwie do decyzji, której dotyczy rygor. Podkreślić przy tym należy, że postanowienie o nadaniu rzeczonego rygoru implikuje natychmiastową wykonalność nieostatecznej decyzji podatkowej jedynie w granicach czasowych obowiązywania tej decyzji, a zatem od momentu jej wydania do chwili uzyskania przezeń przymiotu ostateczności (art. 239a i art. 239e O.p.). Z powyższych względów należy uznać, że przedmiotem wniosku o ochronę tymczasową może być jedynie akt podlegający wykonaniu w chwili orzekania o wstrzymaniu jego wykonania (por. postanowienie NSA z 6 sierpnia 2009 r., II FZ 278/2009, LexPolonica nr 2066922). Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie należy do tego typu aktów administracyjnych. Niezależnie od powyższych wyjaśnień zważyć należy, że zaniechanie przez stronę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia uwzględnienie przedmiotowego wniosku przez Sąd, który w tym zakresie nie działa z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowego postanowienia może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1). Tym samym w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę w tym zakresie wniosek (por. m. in. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" z 2009 r. nr 2, poz. 22). W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych norm oraz art. 61 § 5 p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.