I SA/Bd 208/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] Nr [...] uznającą zgłoszenie celne Nr [...] za nieprawidłowe i określającą prawidłową kwotę długu celnego w kwocie [...]. W uzasadnieniu organ powołał się na następujący stan faktyczny: w dniu [...] skarżący zgłosił w Urzędzie Celnym w B. do procedury dopuszczenia do obrotu odzież używaną wg dokumentu SAD Nr [...]. Wobec importowanego towaru zastosowano obniżoną stawkę celną na podstawie świadectwa przewozowego EUR 1 Nr [...] z dnia [...]. W związku z powstałymi w opinii organu celnego wątpliwościami, co do podstaw udzielonych preferencji, w/w dowód pochodzenia został przesłany do szwajcarskich władz celnych w celu przeprowadzenia jego weryfikacji, która pozwalałaby ustalić proces wytwarzania produktu oraz wskazać podstawy prawne uzyskania przez towar preferencyjnego pochodzenia. Z pisma szwajcarskich władz celnych z dnia 10 sierpnia 2005r. wynika, że przedmiotowe towary pochodzą ze Szwajcarii, spełniają warunki Protokołu B do Umowy o Wolnym Handlu między EFTA a Rzeczpospolita Polską. W odniesieniu do tych towarów nie została przyznana i nie będzie przyznana ulga eksportowa. Ponadto szwajcarskie władze celne poinformowały, iż eksportowana odzież jest zakwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii, które nadają się jedynie do odzysku surowca zgodnie z art. 5 lit. h Protokołu B, wskazując jednocześnie, iż spełnione zostały również kryteria wykazu, które wymagają dla działu taryfy 6309 zmiany działu taryfy. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia prawidłowej kwoty długu celnego. Wezwał stronę do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących udokumentowania przeznaczenia towaru – importowanej odzieży z podaniem informacji czy towar użyto do odzysku surowca czy sprzedano w stanie niezmienionym. Z odpowiedzi wynikało, że odzież została przeznaczona do dalszej sprzedaży. W ocenie organu przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że towar w postaci odzieży używanej zebranej w Szwajcarii nie spełniał warunków definicji produktów całkowicie uzyskanych w państwie EFTA z uwagi na jego dalszą odsprzedaż, w związku z czym Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części zastosowanej stawki celnej i określił prawidłową kwotę długu celnego. Powyższa decyzja pismem z dnia [...]. została zaskarżona w całości do Dyrektora Izby Celnej w T. do którego dołączono również wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną, zdaniem strony skarżącej, ocenę materiału dowodowego, bezzasadne odrzucenie stanowiska szwajcarskich władz celnych, potwierdzającego preferencyjne pochodzenie importowanych towarów, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również sprzeczność istotnych ustaleń w sprawie materiału, - art. 13 § 1, § 3 pkt 2 i 4, § 4, art. 83 § 3, art. 85 § 1 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.), jak również art. 5 ust. 1 lit. h, art. 16 ust.1 lit. a, art. 32 i art. 33 Protokołu B dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do Umowy między Rzeczpospolitą Polską a państwami Europejskiego Obszaru Wolnego Handlu (EFTA), sporządzonego w Genewie dnia 10 grudnia 1992 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 129, poz. 639 ze zm.) - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nieuzasadnione odmówienie preferencji polegających na zastosowaniu stawki celnej obniżonej, pomimo potwierdzenia przez szwajcarskie organy celne w postępowaniu weryfikacyjnym szwajcarskiego pochodzenia importowanych towarów, w konsekwencji zaś określenie kwoty długu celnego w nieprawidłowej, zawyżonej wysokości, - art. 222 § 4 Kodeksu celnego w związku z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. - w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155 poz.1515 ze zm.) - poprzez bezzasadne określenie odsetek wyrównawczych. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż stosownie do treści art. 32 Protokołu B do Umowy EFTA organ celny ma możliwość weryfikowania dowodu pochodzenia niezależnie od zaistnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających weryfikację, przy czym w przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości odnośnie prawidłowości dokumentu, czy też statusu pochodzenia towarów nim objętych, jest on zobowiązany do jej przeprowadzenia. Wskazał również, że przepisy Protokołu B nie wymagają uzasadnienia wyniku weryfikacji, ani wyjaśnienia w oparciu o jakie zasady władze celne kraju eksportu przeprowadzały weryfikację. W ocenie Dyrektora Izby Celnej z akt sprawy wynika, że dla organu l instancji raport z kontroli, nadesłany przez szwajcarskie władze celne miał, wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony skarżącej, charakter wiążący, co znalazło wyraz w przebiegu prowadzonego postępowania, jak i w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Otrzymany wynik weryfikacji świadectwa przewozowego EUR-1 Nr [...] z dnia [...] potwierdził, że warunkiem udzielenia wobec towaru pochodzącego ze Szwajcarii preferencji celnych, było przeznaczenie go do odzysku surowców. Władze celne Szwajcarii poinformowały, że "eksportowana używana odzież jest zakwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii, które nadają się jedynie do odzysku surowca ". Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.) oraz postanowienia art. 16 Protokołu B do Umowy EFTA wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków: • towar pochodzi z obszaru EFTA w rozumieniu postanowień Protokołu B do Umowy EFTA, • pochodzenie towaru zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR-1 lub deklaracją na fakturze, • został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski. W ocenie organu odwoławczego odzież używana zgodnie z postanowieniami w/w umowy międzynarodowej mogła uzyskać status towaru pochodzącego jedynie w drodze "całkowitego uzyskania", o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B. Przepis ten zakłada, iż za całkowicie uzyskane w państwie EFTA będą uważane używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców. Postępowanie dowodowe potwierdziło natomiast, iż w omawianym przypadku zaistniały warunki uzasadniające odmowę preferencyjnego traktowania. Importowana przez stronę skarżącą odzież używana została bowiem przeznaczona do dalszej odsprzedaży, a nie do odzysku surowców. Dyrektor Izby Celnej podkreślił również, że z uwagi na to, iż zastosowanie powyższej reguły pochodzenia (całkowite uzyskanie) uzależnione było od spełnienia dodatkowego warunku, określonego w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B, wynik weryfikacji przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne, nie mógł stanowić wyłącznego dowodu poświadczającego preferencje celne. Wskazał również, iż w wyroku z dnia z dnia 8 maja 1998 r. - sygn. akt III RN 32/98, Sąd Najwyższy podkreślił, iż przywileje celne mogą być udzielane tylko na warunkach określonych w przepisach prawa, a organy celne nie mogą odstępować od ich przestrzegania. Naruszenie tych zasad prawa celnego byłoby sprzeczne z równością podmiotów wobec prawa i interesem państwa. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podzielił pogląd pełnomocnika strony skarżącej, iż właściwym trybem postępowania w przypadku zaistnienia sporów co do procedur weryfikacyjnych jest tryb, określony w art. 33 Protokołu B do Umowy EFTA, jednakże w przedmiotowej sprawie nie było konieczności korzystania z powyższej procedury z uwagi na fakt, że przeprowadzone przez organ celny postępowanie dostarczyło przekonywujących dowodów, potwierdzających brak podstaw do udzielenia importowanemu towarowi preferencji celnych. Ponadto Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż rozstrzygnięcie organu l instancji zostało wydane w wyniku kontroli zgłoszenia celnego, unormowanej w art. 83 § 1 ustawy "Kodeks celny", w myśl którego organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Organ celny jest obowiązany przyjąć zgłoszenie celne, jeżeli odpowiada ono wymogom formalnym określonym w art. 64 Kodeksu celnego. Przyjęcie zgłoszenia celnego nie jest decyzją administracyjną, a organ celny nie przesądza na tym etapie o prawidłowości zgłoszenia celnego. Jego kontrola może być przeprowadzona przez 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, co określone zostało w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. W niniejszej sprawie organ celny skorzystał z tych uprawnień i po przeprowadzeniu kontroli, w ciągu trzech lat od daty przyjęcia, skontrolował zgłoszenie celne, rozstrzygając w formie decyzji administracyjnej w trybie art. 65 § 4 o jego nieprawidłowości oraz o kwocie długu celnego. Dalej powołując się na przepisy art. 222 § 4 Kodeksu celnego oraz § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. nr 155, poz. 1515) Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zasadność naliczenia odsetek wyrównawczych przez organ l instancji nie budziła wątpliwości z uwagi na fakt, że trudno jest mówić o braku zaniedbania ze strony importera. W ocenie organu odwoławczego strona zdawała sobie w pełni sprawę z dalszej odsprzedaży importowanej odzieży używanej oraz przy dochowaniu należytej staranności mogła zapoznać się z treścią Protokołu B do umowy EFTA, zawierającego reguły pochodzenia dotyczące w/w towaru. Pismem z dnia [...] powyższa decyzja został zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Powyższemu rozstrzygnięciu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - poprzez nieuprawnione uznanie, że wyjaśnienia (twierdzenia) strony "o odsprzedaży towarów" stanowią, w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, dowód braku preferencyjnego pochodzenia towarów, a ponadto błędne ustalenia faktyczne skutkujące przyjęciem, iż przedmiotowe towary "nie nadają się jedynie do odzysku surowców", 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego oraz art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) i art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) - poprzez nieuprawnione zakwestionowanie treści świadectwa przewozowego EUR-1 oraz wyniku weryfikacji przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne, skutkujące błędnym uznaniem, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zostały udowodnione przesłanki uzasadniające zakwestionowanie autentyczności świadectwa przewozowego EUR-1 oraz odmowę zastosowania preferencyjnej stawki celnej. 3. przepisów prawa materialnego tj. art. 13 § 1, § 3 pkt 2 i 4, § 4, art. 83 § 3, art. 85 § 1 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.), jak również art. 5 ust. 1 lit. h), art. 16 ust. 1 lit. a), art. 32 i art. 33 Protokołu B dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do Umowy między Rzeczpospolitą Polską a państwami Europejskiego Obszaru Wolnego Handlu (EFTA), sporządzonego w Genewie dnia 10 grudnia 1992 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 129, poz. 639 ze zm.) - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, po mimo potwierdzenia przez szwajcarskie organy celne w postępowaniu weryfikacyjnym szwajcarskiego pochodzenia importowanych towarów, zaktualizowały się przesłanki od mowy zastosowania preferencyjnej stawki celnej w odniesieniu do zaimportowanych przez Stronę towarów, co skutkowało określeniem kwoty długu celnego w nieprawidłowej, zawyżonej wysokości, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 222 § 4 Kodeksu celnego w związku z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. - w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155 poz. 1515 ze zm.) - poprzez ich niezastosowanie skutkujące nieuprawnionym określeniem odsetek wyrównawczych. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż szwajcarskie władze celne potwierdziły autentyczność przekazanego im do weryfikacji świadectwa EUR-1 i prawidłowość zawartych w nim danych w odniesieniu do pochodzenia zaimportowanego przez spółkę towaru, a to wyklucza możliwość podejmowania i prowadzenia przez polskie organy celne postępowania administracyjnego nakierowanego na zakwestionowanie obniżonych stawek celnych mając na względzie wiążący charakter otrzymanej odpowiedzi weryfikacyjnej. Wynik sprawdzenia świadectwa pochodzenia nie może być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji przez organy celne państwa importera. Organy celne nie mogą również powoływać się na okoliczność braku wystarczających informacji co do rzeczywistego pochodzenia importowanych towarów w sytuacji gdy organy celne państwa eksportu udzieliły jednoznacznej odpowiedzi potwierdzającej zasadność przyjęcia preferencyjnego pochodzenia towaru. Na poparcie powyższego stanowiska strona skarżąca przywołała liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dalej strona podkreśliła, że art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B do Umowy EFTA w stosunku do artykułów zebranych w krajach EFTA posługuje się wyrażeniem "nadające się", które w konsekwencji, wbrew twierdzeniu organu, wskazuje na obiektywne, a nie faktyczne zastosowanie odzieży importowanej. Wskazała, iż zgodnie ze słownikiem języka polskiego wyrażenie "nadawać się" oznacza "być odpowiednim do czegoś lub na coś"1 a więc posiadać swoiste atrybuty (szczególne cechy), które "genetycznie" kwalifikują dany przedmiot (rzecz) do określonego zastosowania. Ponadto strona podnosiła, że w kontekście wyżej powołanego znaczenia sformułowania "nadające się" nie jest uprawniony wniosek, że "o nadawaniu się do czegoś, byciu odpowiednim do czegoś" mógłby decydować człowiek w oparciu o kryteria subiektywne (związane z jego wolą) a nie obiektywne (uwzględniające właściwości rzeczy). W ocenie skarżącego nawet w przypadku pojawienia się po stronie organów administracji celnej uzasadnionych wątpliwości, co do "nadawania się towarów tylko do odzysku surowców" powinny one przeprowadzić właściwe dowody (np. dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy) w następstwie których, ustalona zostałaby "istota" towarów oraz obiektywna możliwość ich zastosowania do celu określonego w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B do Umowy EFTA. Poprzestanie, w wyżej powołanej kwestii, na oświadczeniu strony w przedmiocie "przeznaczenia rzeczy do sprzedaży", stanowi uchybienie proceduralne organu. W ocenie skarżącego zakwestionowanie przez polskie organy celne świadectwa przewozowego EUR-1 oraz wyniku weryfikacji statusu pochodzenia sprawdzanych towarów (dokonanej przez organy celne kraju eksportu) wyłącznie na podstawie oświadczenia strony z dnia 24 stycznia 2006 r. narusza nie tylko przepisy art. 32 Protokołu B do Umowy EFTA ale zasady postępowania podatkowego określone w art. 121, 122, 123, 187, 191 Ordynacji podatkowej . Nie do zaakceptowania w ocenie podatnika jest stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego, iż o utracie możliwości wykorzystania preferencji celnych dla importowanej odzieży używanej świadczy, iż strona nie wykazała faktu dokonania operacji technologicznych, które zmieniłyby właściwości towaru przeznaczonego do odzysku surowca na odzież nadającą się do dalszej odsprzedaży. Skarżący podniósł, iż działanie takie wyklucza sam warunek zawarty w art. 5 ust. l lit. h) Umowy, który stanowi właśnie o możliwości zastosowania preferencji wyłącznie wówczas, kiedy zebrana i wysyłana odzież nie będzie nadawała się do dalszej odsprzedaży, a wyłącznie do odzysku surowca np. do produkcji czyściwa. Skarżący kwestionuje również określenie odsetek wyrównawczych, wskazuje, iż Dyrektor Izby Celnej pominął przepis § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych podkreślając, że strona działała w dobrej wierze, przedstawiając w momencie zgłoszenia celnego świadectwo przewozowe EUR-1 zgodnie z obowiązującymi przepisami, w związku z czym nie istniały jakiekolwiek podstawy do wymierzenia odsetek wyrównawczych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. w pełni podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) (zwana dalej p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) W trakcie postępowania weryfikacyjnego przeprowadzonego w celu ustalenia procesu wytwarzania produktu oraz wskazania podstaw prawnych uzyskania przez towar preferencyjnego pochodzenia szwajcarskie władze celne w swoim piśmie potwierdziły prawidłowość wystawienia świadectwa przewozowego EUR-1 Nr [...] z dnia [...] i poinformowały, iż wywieziona odzież kwalifikuje się jako odzież używana zebrana w Szwajcarii co mieści się jedynie w odzysku surowców. Przesłanki weryfikacji dowodu dokumentującego preferencyjne pochodzenie towaru zostały określone w art. 32 protokołu B do Umowy EFTA – Polska. Weryfikacji dokonują władze celne kraju eksportu na wniosek władz celnych kraju importu, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości co do tych dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego protokołu. Wyniki te muszą być takie, aby umożliwiały wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprowadzone produkty można uznać za pochodzące z państwa EFTA, z Polski lub ze Wspólnoty Europejskiej, lub któregokolwiek kraju wymienionego w art. 3 i 4 i czy spełniają inne wymogi niniejszego protokołu. W toku postępowania organy nie kwestionowały otrzymanego wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego EUR-1 z dnia [...] i podtrzymywały jego wiążący charakter, a poprawność wystawienia w/w dokumentu pochodzenia nie została w trakcie prowadzonego postępowania celnego podważona. Organy celne przyjęły, że otrzymany wynik weryfikacji potwierdził, iż warunkiem zachowania statusu produktu za całkowicie uzyskany w państwie EFTA i udzielenia preferencji celnych wobec towaru pochodzącego ze Szwajcarii było przeznaczenie go do odzysku surowców. Wynika to z treści otrzymanego raportu z kontroli, iż "wywieziona odzież kwalifikuje się jako odzież używana zebrana w Szwajcarii, co mieści się jedynie w odzysku surowców zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B". Stanowisku temu nie można odmówić racji gdyż z brzmienia art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu do umowy EFTA wynika, że następujące produkty będą uważane za całkowicie uzyskane w państwie EFTA m. in. używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub wykorzystania jako odpady. Z tych względów importowana do Polski odzież, która została przeznaczona do dalszej sprzedaży - co jest niesporne – jako wykorzystana w Polsce do innych celów niż odzysk surowca, nie spełnia statusu "produktu całkowicie uzyskanego" w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. h. Protokołu B. Zasadnie zatem uznano, iż sprowadzona do Polski odzież używana nie może korzystać z preferencyjnej stawki celnej związanej z produktami całkowicie uzyskanymi w państwie EFTA. Szwajcarskie władze celne potwierdzające poprawność wystawienia dowodu pochodzenia nie wypowiadały się na temat zastosowania obniżonej stawki celnej w imporcie na terytorium RP. Należy zgodzić się, że w tej kwestii decydujące znaczenie mają uregulowania prawa krajowego normujące preferencje celne. Podstawowym aktem jest Taryfa celna będąca załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885), a obniżona stawka celna jako wyjątek od zasady powszechności cła możliwa jest do zastosowania w ściśle określonych przepisami okolicznościach. Na podmiot dokonując obrotu towarowego z zagranicą i domagający się preferencyjnego potraktowania towaru nałożony został obowiązek udowodnienia, że spełnione zostały przesłanki określone w przepisach warunkujące udzielenie takich preferencji. Z drugiej zaś strony organy celne nie mogą odstępować od przestrzegania tych przepisów gdyż stałoby to w sprzeczności z równością podmiotów wobec prawa i interesem państwa. W tym stanie organ celny był uprawniony do przeprowadzenia dodatkowego postępowania zmierzającego do wykazania czy spełnione zostały warunki określone w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B do Umowy EFTA i możliwe było zastosowanie obniżonej stawki celnej wobec sprowadzonego przez skarżącego towaru. Wbrew twierdzeniom strony organy celne nie kwestionowały przekazanej przez szwajcarskie władze celne odpowiedzi weryfikacyjnej. Przyjmując, że skoro importowana odzież używana została sprzedana a nie przeznaczona jedynie do odzysku surowców, to nie może być zakwalifikowana jako odzież używana zebrana w Szwajcarii w świetle art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B. Dokonując oceny zgromadzonych dowodów organy oparły się na wszystkich zebranych dowodach niezbędnych do ustalenia prawdy obiektywnej i możliwości zastosowania obniżonej stawki celnej nie naruszając przy tym zasad logiki i doświadczenia życiowego z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy. W tym miejscu należy również wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w tożsamej sprawie wyrokiem z dnia 13 marca 2008r. sygn. akt I GSK 797/07 oddalił skargę kasacyjną S. W. od wyroku WSA w Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 739/07, którym oddalono jego skargę. Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę w pełni podziela zawarte w przywołanych orzeczeniach stanowisko. W kwestii odsetek wyrównawczych wskazać należy, że decyzja powinna zawierać rozstrzygnięcie czy odsetki, są należne, według jakich zasad powinny być obliczone oraz wskazywać początkową i końcową datę ich naliczenia. Warunkiem pobrania odsetek jest w myśl art. 222 § 4 Kodeksu celnego uzyskanie korzyści finansowej przez zobowiązanego. Zgodnie z § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych i sposobu ich naliczania pobiera się odsetki wyrównawcze, gdy kwota długu została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zasadnie organy uznały, że trudno jest mówić o braku zaniedbania ze strony importera skoro strona zdawała sobie sprawę z dalszej odsprzedaży towaru. Organy podatkowe wskazały powody dla których nie było możliwe odstąpienie od poboru przedmiotowych odsetek. Mając na względzie powyższe ustalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.