I SA/Bd 229/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2015 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2017 r., Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B., określił spółce A. Sp. z o.o. w B. (spółce/skarżącej) wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące marzec i kwiecień 2015r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące maj i czerwiec 2015r. Rozpatrując złożone odo powyższej decyzji odwołanie zaskarżoną decyzją z dnia15 stycznia 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że z przedłożonych przez spółkę dokumentów księgowych wynika, że w rejestrach nabyć VAT oraz deklaracjach VAT-7 za wymienione okresy rozliczeniowe spółka rozliczyła m.in. faktury VAT wystawione przez: J. Sp. z o.o., C. Sp. z o.o., A. -PL Sp. z o.o., H.-B. Sp. z o.o., H. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., P. M. Sp. z o.o. Z rejestrów sprzedaży VAT spółki wynika natomiast, że towar, który został wykazany na fakturach VAT zakupu (z wyjątkiem: wystawionej przez A.-P. faktury z dnia [...] kwietnia 2015r., Nr [...], wystawionej przez P. M. faktury z dnia [...] czerwca 2015r., Nr [...] oraz wystawionych przez H.-B. faktur: z dnia [...] kwietnia 2015r., Nr [...], z dnia [...] czerwca 2015r., Nr [...] oraz z dnia [...] czerwca 2015r., Nr [...]) został następnie wykazany na fakturach wewnątrzwspólnotowych dostaw, wystawionych na rzecz łotewskiej firmy S. "G. V." z Rygi. W wyniku podjętych przez organ pierwszej instancji czynności ustalono, że omawiane faktury VAT, na których jako wystawca figurują ww. podmioty krajowe, jak również faktury VAT wystawione przez skarżącą spółkę na rzecz S. "G. V.", nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że spółka nie nabyła towaru wskazanego na wykazanych fakturach VAT od podmiotów widniejących na tych fakturach oraz nie dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz łotewskiej firmy S. "G. V.". Organ przywołał zeznania Sadullah Tatar członka zarządu Spółki, złożone w dniach [...] marca 2016r., [...] listopada 2016r. i [...] sierpnia 2017 r. dotyczące przebiegu spornych transakcji. W ocenie organu odwoławczego przytoczone przez niego okoliczności rzekomych zakupów i sprzedaży odbiegają od realiów prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z czym nie sposób dać wiarę zeznaniom przesłuchanego. Niespójność zeznań w zakresie zamówień i transportu oraz ich niezgodność z dokumentami źródłowymi świadczą o świadomym działaniu zmierzającym do uprawdopodobnienia fikcyjnych transakcji. Z powyższego wynika, że zakwestionowane transakcje pomiędzy spółką a wskazanymi "kontrahentami" nie miały miejsca, a działania spółki zmierzały do wyłudzenia podatku VAT, wykazanego w fikcyjnych fakturach zakupu. Organ podał, że w toku postępowania organ I instancji zwracał się również do organów podatkowych o przeprowadzenie czynności sprawdzających oraz przesłuchanie osób reprezentujących rzekomych dostawców spółki. Wskazano, że czynności w firmach C.&N. G. oraz J.&M. nie mogły zostać przeprowadzone z uwagi na brak kontaktu oraz że podejmowane są działania mające na celu wykreślenie tych podmiotów z rejestru podatników VAT czynnych. Pod wskazanym adresem al. [...] w W. ww. podmioty nie prowadziły działalności gospodarczej. Pod tym adresem posiada siedzibę firma P. O. Sp. z o.o., która na podstawie umów najmu zawartych w dniu [...] grudnia 2014 r. udostępniła wymienionym firmom adres do rejestracji w KRS i odbiera ich korespondencję. Zgodnie z punktem 12 § 1 umów najmu, znajdujących się w aktach sprawy, ww. firmy nie miały prawa używać lokalu do prowadzenia działalności gospodarczej, spotkań z kontrahentami, składowania towaru, bądź przechowywania dokumentacji. Wskazano, że z protokołu kontroli podatkowej za miesiąc marzec 2015r. oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2013r., wydanych dla A.-P. Sp. z o.o., wynika, że działalność tej firmy ograniczała się wyłącznie do przyjmowania i wystawiania faktur VAT mających dokumentować zawarte transakcje kupna-sprzedaży pomiędzy różnymi podmiotami, które w rzeczywistości nie miały miejsca. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że A.-P. nie posiadała zaplecza technicznego do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży hurtowej odzieży i obuwia, a wskazany przez nią adres rejestracyjny, stanowiący jednocześnie adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jest wirtualny. W odniesieniu do firmy P. M. Sp. z o.o. ustalono, że adres rejestracyjny jest adresem wirtualnego biura, a ponadto jest nieadekwatny do rodzaju zgłoszonej działalności gospodarczej. Pod wskazanym adresem znajduje się lokal mieszkalny i brak jest jakichkolwiek znamion prowadzenia działalności gospodarczej. Udziałowcami P. M. są dwie osoby fizyczne - obywatele Wietnamu, którzy nie figurują w teleinformatycznym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu cudzoziemców "POBYT" prowadzonym przez Urząd do Spraw Cudzoziemców. Przeprowadzenie czynności sprawdzających okazało się niemożliwe. Co do firmy P. M. z protokołu kontroli przeprowadzonej w P. M. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2015r., wynika m.in., że firma ta nie posiada zaplecza osobowego oraz technicznego do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży odzieży i obuwia oraz że funkcjonuje jako ogniwo karuzeli podatkowej. Odnośnie spółki H.-B. Sp. z o.o. nie zdołano przeprowadzić wnioskowanych czynności w firmie. W wyniku przeprowadzonych oględzin siedziby tej firmy ustalono jednak, że pod wskazanym adresem nie prowadziła działalności gospodarczej. Z uwagi na brak kontaktu (powracanie nieodebranej korespondencji) nie przeprowadzono czynności w S. Sp. z o.o. Kontakt z tą firmą jest uniemożliwiony, gdyż w lokalu przy ul. [...] w W. znajduje się wirtualne biuro. Organ odwoławczy podał dalej, że ustalono, iż firmy: S. Sp. z o.o., J.&M. Sp. z o.o., C.&N. G. Sp. z o.o., H.-B. Sp. z o.o., A.-P. Sp. z o.o. oraz P. M. Sp. z o.o. składały deklaracje VAT-7, lecz zostały wykreślone z rejestru czynnych podatników VAT. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z czynności sprawdzających przeprowadzonych w firmie H. P. Sp. z o.o., wynika, że zakupu towarów, będących przedmiotem dalszej sprzedaży na rzecz Spółki, firma ta dokonała od: S. Sp. z o.o., J.&M. Sp. z o.o. oraz C.&N. G. Sp. z o.o. Odnosząc się do wykazanej przez spółkę wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz S. A. "G. V.", organ odwoławczy wskazał, że z odpowiedzi łotewskiej administracji podatkowej wynika, że w dniu [...] lutego 2016r. wszczęto kontrolę tematyczną w S. "G. V.", w toku której członek zarządu ww. firmy M.ärtins Z. wyjaśnił na piśmie, że firma ta nie zawierała żadnych transakcji ze skarżącą spółką. Ponadto w zapisach księgowych za 2015r. nie stwierdzono transakcji pomiędzy S."G. V." a stroną. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że dostawa wewnątrzwspólnotowa powinna być wykazana dowodami w formie dokumentów, które odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika natomiast, że przedłożone przez Spółkę faktury VAT, listy przewozowe CMR i dowody wpłaty nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W ocenie organu odwoławczego bezsprzecznie na fikcyjny charakter wykazanych przez spółkę wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów wskazują znajdujące się w aktach sprawy ustalenia łotewskiej administracji podatkowej, z których wynika, że S. "G. V." nie potwierdziła transakcji nabycia towarów od Spółki. Zdaniem organu również z ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji w odniesieniu do podmiotów, które były rzekomymi dostawcami spółki, wynika, że transakcje te także nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Przytoczone okoliczności świadczą o udziale wyżej wymienionych firm w procederze oszustwa podatkowego, związanego z wystawianiem fikcyjnych faktur VAT. Z powyższego wynika, że strona nie nabywała towaru, nie mogła nim więc również dysponować. Tym samym należy spółka nie mogła dokonać wewnątrzwspólnotowej dostawy wykazanego towaru do łotewskiego kontrahenta. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że faktury VAT zakupu i sprzedaży towaru na rzecz S. A. "G. V." nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Spółka nie nabyła bowiem towaru wyszczególnionego na ww. fakturach VAT ani nie dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz firmy łotewskiego kontrahenta. W odniesieniu natomiast do podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu, na których jako wystawcy widnieją: J.&M. Sp. z o.o., C.&N. G. Sp. z o.o., A.-P. Sp. z o.o., H.-B. Sp. z o.o., H. P. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o. i P. M. Sp. z o.o. organ przywoła mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") regulujące prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wskazano, że podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w takim zakresie, w jakim nabywane towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, przy czym kwota podatku naliczonego, która może zostać odliczona, musi wynikać z otrzymanych od sprzedawcy faktur dokumentujących nabycie towarów lub usług. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia gospodarczego, faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę towaru lub usługi fakturą wystawioną przez dostawcę towaru lub wykonawcę usługi stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi jednak wystarczającej przesłanki do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności. Organ powołał się przy tym na stanowisko prezentowane w orzecznictwie krajowych sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, że neutralność i proporcjonalność podatku od towarów i usług nie może być osiągnięta przy niepełnej realizacji fundamentalnej zasady, zgodnie z którą podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z jego działalnością, zaś każdy przypadek pozbawienia go tego prawa musi jednoznacznie wynikać z przepisów prawa. Niemniej jednak, by z prawa do odliczenia można było skorzystać, to pomiędzy podmiotami ujawnionymi na fakturze jako stronami transakcji, musi zaistnieć faktyczna czynność, która dla wywarcia w systemie podatku od towarów i usług pełnych skutków charakterystycznych dla czynności opodatkowanej, musi cechować się stroną materialną oraz stroną formalną. Bez wątpienia czynność nieposiadająca strony materialnej to taka, która ma jedynie swój obraz w dokumentacji, lecz nie została w rzeczywistości przeprowadzona. Czynność taka nie rodzi prawa do odliczenia podatku u nabywcy. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że spółka przyjęła do rozliczenia "puste" faktury VAT, niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Spółka nie nabyła bowiem towarów udokumentowanych wyżej wymienionymi fakturami VAT, wystawionymi przez firmy: J.&M. Sp. z o.o., C.&N. G. Sp. z o.o., A.-P. Sp. z o.o., H.-B. Sp. z o.o., H. P. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o. i P. M. Sp. z o.o. Wobec powyższego spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT wynikającego z tych faktur, wystawionych tytułem rzekomego zakupu towarów handlowych. Jednocześnie w ocenie organu kwestia dobrej wiary nie ma w sprawie znaczenia. Zgodnie bowiem z aktualną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy podatnik świadomie uczestniczy w transakcjach stanowiących nadużycie prawa, polegających na obrocie pustymi fakturami, organ podatkowy nie ma obowiązku wykazywania okoliczności niedochowania przez podatnika tzw. dobrej wiary czy też starannego działania, aby pozbawić podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w przyjętych do rozliczenia "pustych" fakturach. W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów postępowania: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017 poz. 201, dalej: "O.p."), poprzez nieustalenie dokładnego stanu faktycznego i ocenie działań podatnika na podstawie subiektywnej opinii tutejszego organu podatkowego oraz brak wskazania przez organ niepodważalnego dowodu na to, że strona skarżąca miała lub powinna mieć świadomość tego, że jej kontrahenci są podmiotami nieuczciwymi; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie w całości materiału dowodowego i wydanie negatywnej dla skarżącej decyzji wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu w postaci m.in. listów przewozowych wypełnionych zgodnie z przepisami Konwencji z dnia 19 maja 1956 r. o umowie międzynarodowego przewozu drogowego, kserokopii paszportu pana M. Z. - członka zarządu S. G. V., zapytania do łotewskiego organu podatkowego w kwestii kontaktów handlowych pomiędzy A. Sp. z o.o. a S. G. V. oraz faktur dokumentujących zdarzenia gospodarcze podważane przez tutejszy organ podatkowy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 188 O.p. poprzez bezzasadne pominięcie wniosków dowodowych skarżącej oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez nierozważenie całości materiału dowodowego sprawy, wyciągnięcie wniosków sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oraz całkowicie dowolnych, niemających oparcia w żadnym z przeprowadzonych dowodów; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 191 O.p. przez nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych i ocenę, że skarżąca pozostawała w złej wierze; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 125 § 1 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i opieszały, nierespektowanie zasady szybkości działania organów podatkowych oraz zasady posługiwania się przez organy podatkowe najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, poprzez podejmowanie czynności procesowych sporadycznie i w długich odstępach czasu; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122 i 188 o.p. w związku z art. 1, art. 13 ust. 1 lit. b i c oraz art. 15 rozporządzenia Rady UE Nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanego dowodu o złożenie ponownego zapytania do administracji łotewskiej, a tym samym pominięcie istotnych okoliczności i dowodu w postaci paszportu M. Z., prezesa spółki Gribu Visu SIA i niepoinformowanie łotewskich organów podatkowych o zaistniałych okolicznościach i możliwości popełnienia przez: ich obywatela nadużyć w podatku od wartości dodanej. 2) przepisów prawa materialnego: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 42 ust. 1 u.p.t.u., poprzez uznanie, że posiadane przez A. Sp. z o.o. dokumenty wymienione w tym przepisie, przedstawione organowi podatkowemu nie potwierdzają dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., poprzez bezpodstawne stwierdzenie braku towaru i odmowę odliczenia kwoty podatku naliczonego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego co do dobrej wiary podatnika. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację w niej zawartą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 - t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Poza sporem pozostają ustalenia, gdyż mają one odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1313/08 i z dnia 5 listopada 2011 r. I FSK 1892/09). Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613) – dalej jako: "O.p."), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 op). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne z prawidłami logiki. Nie sposób w tym miejscu pominąć tego, że w skardze dokonano wybiórczej, wyłącznie korzystnej dla skarżącej, prezentacji poszczególnych fragmentów zdarzeń, pomijając te elementy zdarzeń, które były dla niej niekorzystne. Taka selektywna prezentacja stanu faktycznego, bez uwzględnienia całokształtu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy nie mogła doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie zarzutów skargi miało charakter polemiczny, zaś postawione zarzuty, że organy podatkowe oparły swoje ustalenia faktyczne na niekompletnym materiale dowodowym, ocenionym w sposób nieobiektywny i z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, było w realiach rozpoznawanej sprawy jako całkowicie chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę prawidłowości postępowania podatkowego, wyrażoną przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności, zasadne sąd ten przyjął, że w niniejszej sprawie zostały zachowane wszystkie wymagane przez Ordynację podatkową zasady prowadzenia postępowania dowodowego. Za sprzeczną z tymi zasadami, a w szczególności z zasadą swobodnej oceny dowodów, uznać należy natomiast konstrukcję oceny materiału dowodowego dokonaną w skardze, która opiera się na analizie poszczególnych dowodów w oderwaniu od oceny całokształtu materiału dowodowego, który daje obraz stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Wbrew wywodom organy podatkowe, poddały analizie zebrane w sprawie dowody w sposób kompleksowy. W toku postępowania podatkowego wykorzystano wszystkie dowody, które były niezbędne do przeprowadzenia i że wyprowadzono z nich wnioski były logiczne i spójne. Przekonującym dla Sądu są ustalenia w odniesieniu do podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu, na których jako wystawcy widnieją: J.&M. Sp. z o.o., C.&N. G. Sp. z o.o., A.-P. Sp. z o.o., H.-B. Sp. z o.o., H. P. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o. i P. M. Sp. z o.o. Z nadesłanych pism właściwych organów podatkowych wynika, że rzekomi kontrahenci to podmioty, które nie podejmowały kontaktu, wykreślane z rejestru podatników VAT czynnych, bez realnych adresów, zajmujące się wręcz przyjmowaniem i wystawianiem faktur VAT mających dokumentować zawarte transakcje kupna-sprzedaży pomiędzy różnymi podmiotami, które w rzeczywistości nie miały miejsca, bez zaplecza technicznego do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży hurtowej odzieży i obuwia, funkcjonuje jako ogniwo karuzeli podatkowej, bądź dokonujące zakupu towarów, od tego typu podmiotów. Organy poprawnie wskazały, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Podstawą zapisów w ewidencji zakupu VAT są faktury stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. Stosownie bowiem do treści art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a cytowanej ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2015 r" podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur otrzymanych z tytułu nabycia towarów i usług. Natomiast zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne, stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Przekonującym dla Sądu jest stwierdzenie organu, że skarżąca nie dokonała sprzedaży towarów na rzecz kontrahenta unijnego, w tym przypadku spółki S. G. V. co wynika z odpowiedzi łotewskiej administracji podatkowej. Ponadto na podstawie danych uzyskanych z Polskiej Aplikacji VIES ustalono, iż przedmiotem działalności ww. firmy jest działalność związana z oprogramowaniem a nie handel odzieżą. Również dokonując analizy przedłożonych listów przewozowych stwierdzić należy, iż budzą one te wątpliwości na które wskazano w decyzji. Podobnie ocena zeznań złożonych przez Sadullaha Tatara. W tym miejscu można zaznaczyć, że zdziwienie budzi argument skarżącego o słabej znajomości języka polskiego. Organ uwzględnił tę sugestię i w zeznaniach towarzyszyła stronie Polka, jego żona. Poza tym nie wiadomo, które z pytań byłoby na tyle trudne, że odpowiedź na nie nie odpowiadała jego treści. Odpowiedzi te są zrozumiałe i językowo nie budzą zastrzeżeń. Dalej, na przedłożonych listach przewozowych nie wskazano numeru rejestracyjnego pojazdu oraz naczepy w celu jego zidentyfikowania przez systemy VIATOL lub graniczne punkty na wschodzie Polski, przez które pojazd powinien przejechać kierując się na Łotwę. W aktach sprawy poza ww. dokumentami, pozostałe dowody nie wskazują na współpracę firmy A. z kontrahentem unijnym, brak również dowodów potwierdzających fakt dostarczenia tego towaru do kontrahenta unijnego. Zeznania budzą wiele wątpliwości. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających ewentualne zamówienia, korespondencję handlową czy też specyfikację towarów itp., a wszelkie warunki współpracy ustalane były podczas bezpośrednich spotkań w Berlinie bądź telefonicznie Z kolei zapłata za towar następowała wyłącznie w formie gotówki. Skarżąca nie posiada również żadnego potwierdzenia zarejestrowania firmy S. G. V. jako podatnika od wartości dodanej, dokumentów rejestracyjnych firmy bądź też innych dokumentów potwierdzających fakt posiadania przez ww. firmę ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Postępowanie przedstawiane przez skarżącą odbiega od realiów zawierania transakcji z kontrahentami unijnymi, dla których szczególnie istotną kwestią jest fakt zarejestrowania podmiotu zagranicznego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Przedłożone tłumaczenia nie przyznają aby łotewska administracja podatkowa potwierdziła fakt złożenia faktur VAT wystawionych przez firmę A. o. Z ww. dokumentów wynika, iż w obu przypadkach pismo kierowane jest do "Państwowej Służby Dochodów" a ich nadawcami są odpowiednio: I. A., oraz A.A. S. . W treści ww. pism wskazano, iż ww. nadawcy pism przesyłają sprawozdanie z dochodów odpowiednio za okres od [...].03.2015 do [...].03.2015 oraz od [...].04.2015 r. do [...].06.2015.W treści pisma wskazano również nr dokumentów, które przesyła się w załączeniu. Z treści przedłożonych tłumaczeń nie wynika jednak czym są owe dokumenty - czy są to faktury VAT wystawione przez lub na rzecz firmy S. G. V.. Załączone dokumenty mogą również oznaczać nr dowodów wpłat, nr raportów kasowych bądź też innych dokumentów księgowych związanych z działalnością firmy. Z treści ww. pisma nie wynika zatem na rzecz kogo i przez kogo wystawiono wymienione nr dokumentów oraz czego one dotyczą. Ponadto na ww. dokumentach brak pieczątki potwierdzającej ich wpływ do Państwowej Służby Dochodów. Również numery dokumentów wskazane w ww. piśmie nie pokrywają się z większością faktur wystawionych przez firmę A.. (K. 366). Powyższy obraz domyka różnica wartości sprzedaży w ramach wykazywanego WDT do obrotu krajowego wykazana w decyzji organu pierwszej instancji, przy braku odpowiednich magazynów, kontroli transportu, oraz niedbale wypisanych listów przewozowych, gdzie przewoźnik był całkowicie nieweryfikowalny. Rację ma organ uznając, że skarżąca bezpodstawnie opodatkowała rzekomą sprzedaż towarów udokumentowanych ww. fakturami VAT wystawionymi na rzecz firmy S. "G. V." preferencyjną stawką w wysokości "0". Spółka nie spełniła bowiem ustawowych warunków określonych w ww. art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług uprawniających do zastosowania tej stawki. Ponadto rzekoma dostawa towarów do kontrahenta unijnego udokumentowana ww. fakturami VAT nie spełnia definicji określonej w ww. art. 13 ustawy o VAT, zgodnie z którym przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego, inne niż terytorium kraju. Sprzedaż towarów winna być zatem opodatkowana zgodnie z art. 41 ust. 1 ww ustawy o podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 193 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, księgi podatkowe prowadzone były nierzetelnie w myśl § 2 cytowanego artykułu. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 125 O.p., w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Dlatego też, mając na względzie powyższe okoliczności, stosownie do art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska M. Łent