I SA/Bd 235/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz, asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.), Protokolant: pomocnik sekretarza sądowego Małgorzata Antoniuk, po rozpoznaniu w dniu 07 lipca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Sylwii B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] określającą Sylwii B. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, wrzesień, październik , listopad, grudzień 2002r. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w prowadzonej przez podatniczkę Agencji "O." z siedzibą w B. w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń oraz od września do grudnia 2002 r. ustalono za wskazane miesiące zaniżenie zobowiązania podatkowego na skutek bezpodstawnego obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwotach wynikających z faktur VAT wystawionych przez podmioty nieuprawnione do ich wystawienia oraz dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane. Odliczony podatek VAT wynikał z faktur wystawionych przez Spółkę z o.o. "E." w B., Spółkę z o.o. "P." w B., oraz Agencję Andrzej K. w B. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wniesiono o uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Zarzucono, że zaskarżona decyzja została oparta, w znacznej mierze na pomówieniach panów Andrzeja K. i Marka T. Potwierdzenie przez wymienionych faktu wystawienia faktur bez dokonania sprzedaży towarów i usług oraz nie uzyskania w zamian profitów finansowych kłóci się w ocenie podatniczki z doświadczeniem życiowym i nie może być przyjęte. Ocena przyjęcia "pustych" faktur nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach świadków - pracowników firmy, którzy potwierdzili udział w rozładunku paletowanego papieru offsetowego, regulowania zobowiązań w formie gotówkowej a także wykonania usługi skanowania przez pana K. Dowodem zakupu papieru w firmach "P." i "E." było sporządzone przez stronę przykładowe rozliczenie jego zużycia. Dyrektor Izby Skarbowej ustosunkowując się do zarzutów odwołania wskazał, iż spornym w sprawie jest to, czy w badanych miesiącach podatniczka miała prawo do odliczenia podatku od towarów i usług wykazanego w zakwestionowanych fakturach dokumentujących zakup towarów i usług. Organ odwoławczy wskazał, iż takie prawo wynika z art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), jednakże po spełnieniu określonych warunków. Przypadki, w których nabycie towarów i usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku o którym mowa których art. 21 ustawy o podatku VAT wynikały m.in. z obowiązującego do 25 marca 2002 r. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) - § 50 ust. 4 pkt l lit. a) i pkt 5 lit. a), a od 26 marca 2002 r. z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) - § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a) i pkt 5 lit. a) i dotyczyły sytuacji gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących; wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane. Organ drugiej instancji wskazał, iż dokonując ustaleń w zakresie transakcji dokonanych ze spółką "E." z siedzibą w B. ul. [...] stwierdzono, że pod wymienionym adresem nie była prowadzona działalność gospodarcza jak również spółka nie miała tam siedziby. Właściwy miejscowo dla wystawcy faktury Urząd Skarbowy w B. poinformował, że ww. spółka nie była w 2002 r. zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie składała dek1aracji podatkowych VAT-7, nie zgłoszono również żadnych zmian dotyczących siedziby spółki. Natomiast z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego w Warszawie wynika, że spółka "E." została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] 2001 r., gdzie jako siedzibę spółki podano B., ul. [...] - prezes pan Marek T. i pan Jan R. Przesłuchany w charakterze świadka pełniący w okresie od [...] do [...] 2001 r. funkcję prezesa zarządu spółki - pan Marek T. stwierdził, że spółka "E." zajmowała się handlem łożyskami, pościelą, butami i odzieżą w wynajmowanych pomieszczeniach przy ul. [...] w B. We właściwym miejscowo Urzędzie Skarbowym spółka złożyła tylko deklaracje podatkowe CIT-2 i PIT-4, ostatnie za miesiąc maj 2001 r. Natomiast dla firmy "O." wystawił w 2002 r. faktury VAT ale dostawa towarów ani świadczenie usług nie nastąpiło. Odnośnie transakcji przeprowadzonych ze spółką z o.o. "P." w B., ul. [...] ustalono, że pod wskazanym adresem nie mieściła się siedziba spółki, jak również nie była prowadzona działalność gospodarcza. Właściwy miejscowo dla wystawcy faktury - Urząd Skarbowy w B. poinformował, że spółka "P." nie figuruje w bazie danych Urzędu, nie składała w 2002 r. deklaracji podatkowych VAT - 7 oraz ustalono, że taka spółka nie była wpisana do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ponadto ustalono, że spółka była zarejestrowana dla potrzeb podatku od towarów i usług w Urzędzie Skarbowym W. (zgłoszenie złożono w Urzędzie w dniu [...] 1998r.), natomiast ostatnią deklarację podatkową VAT - 7 złożono za miesiąc maj 2000 r. Spółka "P." nie była jednak wpisana do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym w Warszawie. Przesłuchany w charakterze świadka Pan Marek T. zeznał, że kupił spółkę "P." z siedzibą w W., lecz nigdy nie podjął działalności gospodarczej, jedynie przez krótki czas 1-2 tygodnie wynajmował w imieniu niedziałającej spółki pomieszczenia przy ul. [...] w B, nie zatrudniał pracowników a jedynie zlecił wykonanie pieczątki firmowej. Potwierdził fakt wystawienia faktur na łączną wartość brutto 126.812,17 zł, jednak towarów wskazanych na fakturach nie sprzedał, ani też nie świadczył żadnych usług. W kwestii zaś faktur wystawionych przez Andrzeja K. - Agencja w B. ul. [...] organ odwoławczy wskazał, że pod wskazanym adresem nie mieściła się siedziba firmy, jak również nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Właściwy miejscowo dla wystawcy faktury Urząd Skarbowy w B. poinformował, że ww. firma nie była w 2002 r. zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie składała deklaracji podatkowych VAT-7. Przesłuchany w charakterze świadka Andrzej K. zeznał, że nigdy nie prowadził działalności gospodarczej a rejestracji firmy dokonał dlatego, że miał być zatrudniony jako agent reklamowy w wydawnictwie pod warunkiem prowadzenia działalności gospodarczej na własne nazwisko. Oświadczył, że jest alkoholikiem ( obecnie nie pijącym) i za drobną opłatą mógł wystawić faktury lub użyczyć nazwy firmy oraz pieczątki. Na pisemne wystąpienie Inspektora Kontroli Skarbowej, Urząd Miasta B. potwierdził dokonanie w dniu [...] 1995 r. wpisu do rejestru działalności gospodarczej, działalności gospodarczej na nazwisko Andrzej K. w zakresie m.in. usług pośrednictwa, reklamowych, poligraficznych, importu-eksportu . Mając na uwadze poczynione ustalenia w zakresie stanu faktycznego Dyrektor Izby Skarbowej uznał za udowodnione, że spółka z o.o. "E." i Agencja Andrzej K. były podmiotami niezarejestrowanymi w urzędzie skarbowym dla podatku od towarów i usług, wobec czego faktury wystawione w 2002 r. przez te firmy nie dawały prawa do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego . Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż zeznania wskazanych przez stronę świadków (6 osób) o rozładunku z samochodów paletowanego papieru i rozliczeniach gotówkowych z kontrahentami, w osobach panów Marka T. i Andrzeja K., w konfrontacji z zeznaniami przesłuchanych z urzędu osób podpisujących kwestionowane faktury oraz pracowników firmy w osobach: pracownik biurowy-sekretarz redakcji Grażyna G., kierownik produkcji - Krzysztof U., operator komputerowy zajmujący się również zbieraniem reklam do kalendarzy i folderów - Piotr G., sekretarka-asystentka Magdalena N., korektor Małgorzata W. nie potwierdzają faktu dostaw papieru z firm "P." jak i "E.". Wobec powyższego w ocenie organu drugiej instancji za udowodnione należało uznać, że faktury wystawione przez wskazane spółki oraz Agencję [...] nie dokumentują faktycznych czynności w związku z czym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Podkreślono również, iż fakt, że spółka "P." była podmiotem zarejestrowanym w zakresie podatku od towarów i usług w [...] Urzędzie Skarbowym W. nie zmienia oceny, że faktury wystawione przez ten podmiot nie mogą być podstawą do odliczenia podatku wykazanego na fakturach, gdy na podstawie zebranego materiału dowodowego wywiedziono, iż faktury te nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu transakcji. W skardze do Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. wraz z poprzedzającą decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Zaskarżonej decyzji zarzucono, że wydana została z naruszeniem przepisów art. 121 § 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym gdyż : - skarżącą niesłusznie pozbawiono prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną , - organ odwoławczy nie dołożył należytej staranności przy ocenie dowodów świadczących na korzyść skarżącej. Skarżąca nie zgodziła się z oceną stanu faktycznego dokonaną przez organy w oparciu o zeznania świadków – wystawców zakwestionowanych faktur – pana K. i T., gdyż uznała je za niewiarygodne. Podkreśliła, iż dołożyła należytej staranności aby posiąść wiedzę o wiarygodności podmiotów z którymi prowadziła transakcje. Sprawdzenie faktu nadania numeru NIP i rejestracji działalności gospodarczej , w ocenie skarżącej dawało podstawy oceny, że transakcje dokonane były zgodnie z prawem. Ponadto wskazała, że organ dokonał bardzo dowolnej oceny materiału dowodowego a zeznania świadków – pracowników skarżącej w osobach: Marzeny M., Piotra S., Magdaleny N., Małgorzaty P., Joanny S., Agnieszki L. potwierdzają, że uczestniczyli w rozładunku paletowanego papieru. Z dokumentów księgowych wynika zaś, że był to papier zakupiony w firmie pana T. Przesłuchani potwierdzili także magazynowanie papieru w pomieszczeniu gospodarczym firmy O., jak również dokonywanie płatności Markowi T. w formie gotówkowej oraz wykonywanie usług skanowania przez Andrzeja K. Skarżąca podkreśla także, że pracownik B. pan P. potwierdził , ze skierował do skarżącej zlecenie na wykonanie materiałów do produkcji płyty multimedialnej. Skarżąca zaś zleciał wykonanie zdjęć Markowi T., które następnie zostały przekazane panu P. Zdjęcia co prawda nie zostały wykorzystane przy realizowaniu płyty multimedialnej ale do reklam i w ramach prezentacji podczas targów, co w ocenie skarżącej nie zmienia faktu ich wykonania. W konkluzji skarżąca wskazała, iż "zebrany materiał dowodowy wskazuje na istnienie prawdopodobieństwa graniczącego z pewnością, iż dostawcami towarów i usług wymienionych w kwestionowanych fakturach mogli być tylko T. i K". Zdaniem skarżącej poprzez selektywną ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy podatkowe oraz uchylanie się Marka T. i Andrzeja K. od wykonywania obowiązków podatkowych nie może być pozbawiona prawa do odliczenia w poszczególnych miesiącach 2002r. podatku od towarów i usług z tytułu dokonanych zakupów z firm "P.", "E." oraz Agencji Andrzej K. Dodatkowo skarżąca podnosi, iż powołane w uzasadnieniu decyzji przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. i rozporządzenia z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym są niezgodne z Konstytucją RP albowiem Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił dnia 10 lutego 2005r. z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności z Konstytucja RP oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o VAT zapisu art. 14 ust. 2 lit c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o VAT. Bardzo logiczne argumenty rzecznika można odnieść także do odpowiednich przepisów obowiązujących przed dniem 1 maja 2004r. W ocenie skarżącej z tego powodu zachodzi prawdopodobieństwo , że przepisy na podstawie których odmówiono prawa do odliczenia podatku VAT mogą być niezgodne z ustawą zasadniczą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono jednocześnie, iż uwagi skarżącej co do prawdopodobieństwa niekonstytucyjności powołanych przepisów rozporządzeń Ministra Finansów są bez znaczenia dla stosowania prawa przez organy podatkowe w przedmiotowej sprawie w dacie orzekania. W dniu 05 lipca 2005r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe skarżącej w którym podtrzymano stanowisko zawarte w skardze oraz ponownie podkreślono okoliczności istotne dla oceny materiału dowodowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd analizując ustalenia faktyczne , podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organ podatkowy nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Nie są zasadne zarzuty skarżącej dotyczące pomijania dowodów w postępowaniu, braku wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i dowolność tej oceny. W celu poczynienia ustaleń faktycznych organy podatkowe obu instancji podejmowały niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej (art. 122, art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Organ pierwszej instancji prowadził postępowanie podatkowe z wnikliwością , dokładnie i przejrzyście gromadził materiał dowodowy w sprawie, umożliwiał stronie czynny udział w postępowaniu podatkowym na każdym jego etapie. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału w tym znaczeniu, że uwzględnił wszystkie dowody przeprowadzone w tym postępowaniu, jak i uwzględnił wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzeniu poszczególnych dowodów a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów zgromadzone dowody ocenił według własnego przekonania stosownie do zasad logicznego rozumowania. Ponadto przeanalizowano każdy przeprowadzony dowód, uwzględniając także rodzaj tego dowodu i z tej analizy wyciągnięto spójne wnioski i powiązano je w logiczną całość. Skarżąca wprawdzie starała się sugerować własne oceny w tym zakresie korzystne dla jej stanowiska ale organ podatkowy zachował samodzielność i niezależność w swym rozumowaniu i wyciąganiu wniosków, decydujących o ocenie dowodów. Postępowanie dowodowe doprowadziło do stwierdzenia, iż skarżąca dokonała obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmioty nieuprawnione do ich wystawienia oraz potwierdzające czynności, które nie zostały dokonane. W ocenie Sądu organy wydające decyzje w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy z którego bezsprzecznie wynikało, iż spółka z o.o. "E." oraz Agencja Andrzej K. nie dokonały zgłoszenia rejestracyjnego dla podatku od towarów i usług a ponadto nie złożyły do właściwego urzędu skarbowego żadnej deklaracji podatkowej za jakikolwiek miesiąc 2002r. Okoliczność ta została potwierdzona nie tylko bezpośrednio przez pana Andrzeja K. (załącznik nr 1 do protokołu z przebiegu kontroli, k-243-244 akt administracyjnych) ale również przez właściwy miejscowo urząd skarbowy (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2004r. znak [...], k-125 akt administracyjnych). A zatem stosownie do § 36 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 34 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. podmioty te nie były uprawnione do wystawiania faktur VAT albowiem faktury mogą wystawiać zarejestrowani podatnicy, posiadający numer identyfikacji podatkowej lub posługujący się numerem tymczasowym z wyjątkami nie mającymi znaczenia dla niniejszej sprawy. Zasadne jest stanowisko organów, iż twierdzenie skarżącej, że wskazane podmioty były zarejestrowane, gdyż spółka E. posiadała nadany przez urząd skarbowy NIP a Agencja Andrzej K. posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej w Urzędzie Miasta nie jest równoważne rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług. Obowiązek rejestracji dla potrzeb podatku VAT nakładała ustawa z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym – art. 9, natomiast rejestracje na które wskazywała skarżąca wynikały z obowiązku nałożonego odrębnymi aktami prawnymi a mianowicie ustawą z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników (Dz. U. Nr 142, poz. 702 ze zm. ) oraz z ustawą z dnia 23 grudnia 1988r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.) . Na marginesie już tylko wskazać należy, iż z protokołu z przebiegu kontroli (k-264 akt administracyjnych) wynika, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą od 1994r., będąc jednocześnie zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zasady doświadczenia życiowego wskazują , iż prowadząc działalność gospodarczą w szerokim zakresie (agencja reklamowa, biuro turystyczne, sklep) skarżąca musiała posiadać wiedzę o podstawowych obowiązkach podatkowych. Sąd podkreśla także, iż organy podatkowe nie kwestionują faktu zarejestrowania spółki z o.o. "P." w zakresie podatku od towarów i usług w [...] Urzędzie Skarbowym W. W odniesieniu jednak do tej spółki w oparciu o zebrany materiał dowodowy: pisma urzędów skarbowych, wyjaśnienia Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego w Warszawie i Urzędu Miasta w B., czynności sprawdzające przeprowadzone u kontrahentów, przesłuchań świadków, wyjaśnień skarżącej, zasadnie uznano, iż wystawione przez spółkę faktury nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji. Podnoszona w skardze okoliczność, iż papier we wskazanej na fakturach ilości został faktycznie zakupiony, co miały potwierdzać zeznania świadków (pani M. i pana S.), nie miała decydującego znaczenia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżąca nie udowodniła bowiem, iż papier ten został zakupiony od Marka T., który zeznając do protokołu okoliczności tej zaprzeczył, a zatem faktury będące w posiadaniu skarżącej potwierdzały czynności, które nie miały miejsca. Podobnie twierdzenia skarżącej , iż wykonanie zdjęć przez Marka T. dla skarżącej związane było ze zleceniem przez B. wykonania materiałów do płyty multimedialnej nie znajdują oparcia w zebranym materiale dowodowym. W świetle dokonanych ustaleń wynikających z zebranego materiału dowodowego Sąd stwierdził, iż organy podatkowe prawidłowo oparły dokonane rozstrzygnięcie na § 48 ust. 4 pkt 5 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykona niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 27, poz. 268). Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze – odnośnie niekonstytucyjności rozporządzeń Ministra Finansów powołanych w podstawach prawnych zaskarżonych decyzji Sąd zauważa, iż wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczy innego aktu prawnego a zatem Trybunał Konstytucyjny nie będzie orzekał w przedmiocie zgodności z Konstytucją rozporządzeń z 1999 i 2002r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.