I SA/Bd 241/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. Oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. dokonał na majątku skarżącej zabezpieczenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. w przybliżonej kwocie [...]zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł. W złożonym odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem strony, zaskarżona decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa poprzez błędne ustalenie okoliczności umożliwiających zastosowanie instytucji zabezpieczenia. W ocenie skarżącej, twierdzenia organu podatkowego, że posługiwała się fikcyjnymi fakturami są nieudowodnione. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w przybliżonej kwocie [...]zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wskazał na przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o dokonaniu zabezpieczenia na majątku podatnika w niższej wysokości. W tym zakresie organ podał, że analiza zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wykazała nieprawidłowości polegające na zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej o wydatki udokumentowane: 1) fakturami, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych; 2) fakturami, które nie były związane z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą; 3) fakturami na zakup paliwa do samochodów, które nie stanowiły własności strony; 4) fakturami dotyczącymi zakupu części samochodowych, podzespołów wymiennych i usług mechanicznych do samochodów niebędących własnością strony. Ponadto wśród kosztów uzyskania przychodu, których obliczenie w prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. jest przedmiotem prowadzonego postępowania podatkowego w sprawie określenie wysokości zobowiązania podatkowego, występują również wydatki związane z wynagrodzeniem pracowników. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. zostało zawieszone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...]. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego dotyczącego wydatków związanych z wypłaconym wynagrodzeniem pracowników w 2009r. przez sąd. Skoro organ pierwszej instancji nie rozstrzygnął kwestii wydatków związanych z wynagrodzeniem pracowników za 2009r. i istnieją wątpliwości, czy należy zaliczyć te wydatki do kosztów uzyskania przychodu, to nie można dokonać zabezpieczenia na majątku z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od fizycznych za 2009r. w kwocie [...]zł i odsetek w kwocie [...]zł. Powyższe uchybienie powoduje w konsekwencji uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i określenie przewidywanej kwoty zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. oraz odsetek za zwłokę z uwzględnieniem w kosztach uzyskania przychodów wydatków związanych z wynagrodzeniem pracowników za 2009r., tj. kwoty [...]zł. Dyrektor Izby Skarbowej dokonał również analizy stanu faktycznego pod kątem stwierdzenia, czy zachodzi uzasadniona obawa, że skarżąca nie zrealizuje przewidywanego zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. w kwocie [...]zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł. W tym zakresie organ - wskazując na treść art. 33 § 1 oraz art. 33 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613), dalej: "O.p." - stwierdził, że w niniejszej sprawie bezsprzecznie zaistniała przesłanka trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań podatkowych. Przeprowadzona analiza materiału dowodowego w tym zakresie wykazała, że na przestrzeni lat skarżąca dokonywała wpłat podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług po ustawowych terminach płatności. Organ pierwszej instancji w latach 2009-2014 wielokrotnie wystawiał wobec strony upomnienia wzywające do zapłaty zaległości wynikających z zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług oraz dziewiętnastokrotnie wszczynano wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne. Obecnie wobec podatnika toczą się administracyjne postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...] na kwotę [...]zł; nr [...] na kwotę [...]zł; nr [...] na kwotę [...]zł oraz [...] na kwotę [...]zł. Ponadto z danych, w posiadaniu których jest organ pierwszej instancji wynika, że na dzień [...]. stan obciążenia komorniczego skarżącej wynosi [...] zł. Przedstawione okoliczności, zdaniem organu, bezsprzecznie uzasadniają obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, zarówno dobrowolnie, jak i w trybie przymusowego postępowania egzekucyjnego. Wskazówką istnienia stanu uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, jest sytuacja finansowa skarżącej, bądź też szerzej sytuacja majątkowa świadcząca o tym, iż nie dysponuje ona odpowiednimi aktywami dla uiszczenia podatku. W tym zakresie organ wskazał, że strona od dnia [...]. do dnia [...]. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą W. G. Firma Handlowo-Usługowa w zakresie działalności ochroniarskiej, z wyłączeniem obsługi systemów bezpieczeństwa (PKD 80.1 OZ). Analiza zadeklarowanych przez podatnika dochodów za lata 2009-2014 wskazuje na tendencję spadkową, która zakończyła się nie wykazywaniem przez skarżącą sprzedaży towarów i usług - strona w okresie od sierpnia 2012r. do czerwca 2014r. nie osiągnęła obrotów z działalności gospodarczej (złożyła deklaracje VAT-7 zerowe). Ponadto z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że strona jest jedynie współwłaścicielem lokalu mieszkalnego o numerze księgi wieczystej [...] położonego w I. przy ul. [...] o powierzchni użytkowej [...] m2, który obciążony jest wpisami hipoteki umownej zwykłej na kwotę [...]euro na rzecz P. Bank [...] S.A. i hipotekami przymusowymi kaucyjnymi na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Inspektorat w I. na łączną kwotę [...]zł. Na powyższej nieruchomości zostały dokonane również wpisy innych wierzycieli. Na podstawie informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK z dnia [...]. ustalono, że strona posiada dwa samochody osobowe marki N. rok produkcji 2008. Uwzględniając powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie wywiódł, iż sytuacja majątkowa, jak i finansowa skarżącej rodzi obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Nie można bowiem pominąć stanu majątkowego (jedyna nieruchomość - mieszkanie obciążone wpisem hipotecznym z tytułu kredytu i należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych) oraz okoliczności nieosiągania dochodów. O braku realnej możliwości wywiązania się z przyszłych zobowiązań podatkowych świadczy zawieszenie z dniem [...]. działalności gospodarczej, czego konsekwencją jest utrata potencjalnego źródła zapłaty zobowiązań. Powyższą sytuację finansową potwierdziła również skarżąca oświadczając, że pozostaje na utrzymaniu rodziny i znajomych. Całokształt wyżej przedstawionych okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, daje podstawy do powzięcia uzasadnionej obawy niewykonania przewidywanych należności budżetowych zarówno dobrowolnie, jak i w trybie przymusowego postępowania egzekucyjnego. Tym samym, zebrany w sprawie materiał dowodowy, jego ocena i wyciągnięte z niej wnioski - wbrew twierdzeniom strony - uzasadniają wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 33 § 1 O.p. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na dowolnym przyjęciu, że na gruncie przedmiotowej sprawy spełnione zostały przesłanki przemawiające za uznaniem, iż skarżąca będzie zobowiązana w podatku dochodowym za 2009r. Zdaniem strony, zaskarżona decyzja nie wskazuje, że istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zobowiązania podatkowego. Postępowanie nie zostało zakończone, nie ma podstaw by określić przybliżoną wysokość zobowiązania. Organ podatkowy nie udowodnił tezy, że można nie zaliczyć do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej kwestionowanych zakupów towarów i usług. Skarżąca podała, że w tej sprawie zostaną złożone wnioski dowodowe, m.in. dowód z przesłuchań świadków, dowód ze sprzedaży towarów i usług, jak również dowody potwierdzające poniesione koszty prowadzenia działalności gospodarczej, które z uwagi na zawieszenie postępowania nie mogły być wcześniej przedstawione. Podniosła, że wskazane w zaskarżonej decyzji przesłanki do zastosowania zabezpieczenia majątku są zrozumiałe, lecz w tym postępowaniu nie mają zastosowania, z uwagi na fakt nie udowodnienia istnienia zobowiązania, jak również określenia przybliżonego zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez organ podatkowy zabezpieczenia na majątku skarżącej zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł. Strona skarżąca podnosi, że brak jest podstaw do zabezpieczenia należności, bowiem ustalenia co do zakwestionowania kosztów uzyskania przychodów są bezpodstawne, a zatem kwota podatku podana przez organ odwoławczy nie ma oparcia w materiale dowodowym. Podać należy, że przesłanki zabezpieczenia należności podatkowych reguluje art. 33 O.p. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007) uregulowana w art. 33 O.p. instytucja zabezpieczenia jest wykorzystywana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Służy ona zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawa z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadniczym celem tej instytucji jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000r., III SA 7499/98). Stosownie do art. 33 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 33 § 2 O.p., w okolicznościach wymienionych w § 1, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem m.in. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 33 § 3 zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W oparciu o art. 33 § 4 O.p., organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Z regulacji tych wynika, że w trybie art. 33 § 2 pkt 2 O.p. możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, organ podatkowy w decyzji o zabezpieczeniu określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji. Przesłanką zabezpieczenia jest "uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane". Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. Przykładowo wymienia sytuacje, które mogą rodzić uzasadnioną obawę. W pierwszym przypadku chodzi o nieuiszczanie zobowiązań podatkowych, przy czym musi ono mieć charakter trwały, w drugim – o zbywanie majątku. Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "trwale", o którym mowa w pierwszej przesłance. W języku potocznym słowo "trwale" oznacza w ciągu długiego, dłuższego czasu, na długi, dłuższy czas, na długo, na stałe, stale (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, t. III, Warszawa 1981, s. 539). Trwałe zatem nieregulowanie zobowiązań wystąpi wtedy, kiedy wierzyciel będzie zmuszony prowadzić egzekucję administracyjną zaległości podatkowych lub opóźnienie w ich regulowaniu będzie przekraczało dłuższy czas (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 241). W konsekwencji za trafny uznać należy pogląd, że zwrot "trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań" określa stan, w którym zobowiązania nie są wykonywane, a jednocześnie, na podstawie informacji o sytuacji ekonomicznej dłużnika wiadomo, iż nie będzie on miał w dającej się przewidzieć przyszłości środków na wykonanie zobowiązań (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Toruń 2007, s. 292). Natomiast okoliczność zbywania przez podatnika majątku uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane w szczególności wtedy, gdy dochodzi do uszczuplenia jego majątku, co utrudni lub uniemożliwi ewentualną egzekucję (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2015r., I FSK 538/14). Podkreślić też należy, że wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Dokonanie zabezpieczenia w trybie tego przepisu może nastąpić w każdej sytuacji, w której zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015r., II FSK 1195/14). Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009r., I FSK 1383/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zgodzić się należy z organem podatkowym, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, iż zobowiązanie w podatku od towarów i usług nie zostanie wykonane. W tym względzie należy zauważyć, że organy ustaliły, iż skarżąca przez wiele lat dokonywała wpłat podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług po ustawowych terminach płatności. I tak zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za maj 2010r. została przez podatniczkę uregulowana dopiero w dniu [...]., zaliczki na podatek dochodowy z tytułu wynagrodzeń za okres od czerwca do października 2010r. uregulowano w dniu [...]., a zaliczkę na ten podatek za grudzień 2012r. dopiero w dniu [...]. Ponadto zaliczki na podatek dochodowy z tytułu wynagrodzeń za okres od października do grudnia 2007r., za okres od stycznia do grudnia 2008r. oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, lipiec i sierpień 2010r. - zostały uregulowane w dniu [...]., w trybie postępowania egzekucyjnego. Wielokrotnie również wpłaty na podatek od towarów i usług za 2009r. realizowane były w wyniku przeksięgowań nadpłat z korekt deklaracji VAT-7, czy też ze zwrotów podatku VAT (k. 50-62 akt administracyjnych). Organ podnosi, a strona skarżąca nie kwestionuje, że na przestrzeni lat 2009-2014 wielokrotnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wystawiał wobec skarżącej upomnienia wzywające do zapłaty zaległości wynikających z zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług (k. 63-64 jw.) i dziewiętnastokrotnie wszczynano postępowanie egzekucyjne (k. 78-84 jw.). Aktualnie toczą się administracyjne postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych: 1) Nr [...] obejmującego zaległości w podatku od towarów i usług za okres od maja do lipca i za wrzesień 2009r. na łączną kwotę [...]zł; 2) Nr [...] obejmującego zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2009r. i styczeń 2010r. na łączną kwotę [...]zł; 3) Nr [...] obejmującego zaległości w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2010r. na łączną kwotę [...]zł oraz 4) [...] obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za lipiec 2012r. w kwocie [...]zł. Ponadto do protokołu przyjęcia informacji i wyjaśnień sporządzonego w dniu [...]. skarżąca podała, że prowadzone jest także postępowanie komornicze przez komornika sądowego (k. 81-82 jw.). Organ pierwszej instancji ustalił, że na dzień [...]. stan obciążenia komorniczego KM 960/13 wynosi [...] zł (k. 80 jw.). Zdaniem tut. Sądu, przywołane okoliczności w pełni potwierdzają, że skarżąca trwale nie reguluje wymagalnych podatków i to na przestrzeni kilku lat. Ponadto, badając sytuację materialną skarżącej organ ustalił, że skarżąca nie dysponuje majątkiem, który mógłby posłużyć do uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. Od [...]. skarżąca zawiesiła działalność gospodarczą prowadzoną w zakresie działalności ochroniarskiej, z wyłączeniem obsługi systemów bezpieczeństwa (PKD 80.10.Z) – k. 99 jw. Z zeznań podatkowych za lata 2009-2014 wynika, że dochody spadały (za lata 2009-2010 wykazano dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwotach odpowiednio: [...] zł i [...] zł; za lata 2011-2012 stratę w wysokościach odpowiednio: [...] zł i [...] zł; w zeznaniach podatkowych za lata 2013-2014 nie wykazano żadnych dochodów) – k. 85-87 jw. Z kolei z deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 wynika, że w okresie od sierpnia 2012r. do czerwca 2015r. skarżąca nie wykazała sprzedaży towarów i usług, w konsekwencji czego nie osiągnęła obrotów z działalności gospodarczej (złożyła deklaracje VAT-7 zerowe). Z Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że podatniczka jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego położonego w I. o powierzchni użytkowej [...] m2, który obciążony jest wpisami hipoteki umownej zwykłej na kwotę [...]euro na rzecz [...] Bank [...] S.A. i hipotekami przymusowymi kaucyjnymi na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Inspektorat w I. na łączną kwotę [...]zł. Ponadto na powyższej nieruchomości zostały dokonane wpisy innych wierzycieli, bowiem dział III "Prawa, roszczenia i ograniczenia" informuje o ostrzeżeniach o wszczęciu egzekucji i przyłączeniu się do egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych - wyroku, postanowień i nakazu zapłaty (k. 100-107 jw.). Natomiast z informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z dnia [...]. wynika, że skarżąca posiada dwa samochody osobowe marki [...] rok produkcji 2008 (k.109 jw.). W tym kontekście rację ma organ, że podany majątek - wobec znaczących obciążeń -nie może stanowić zabezpieczenia wykonania przewidywanego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. Podkreślenia wymaga, że ani w skardze, ani w odwołaniu skarżąca nie wskazała konkretnych składników majątku nieruchomego czy ruchomego, z którego mogłoby nastąpić pełne zaspokojenie wierzyciela podatkowego. Powyższe okoliczności wręcz świadczą niewątpliwie o problemach finansowych skarżącej w regulowaniu zobowiązań publicznoprawnych oraz braku środków finansowych na utrzymanie i konieczność sięgania do pomocy rodziny i znajomych, na co sama się powołała (k. 82 verte jw.). Tut. Sąd stwierdza, że organy wykazały, iż nieuiszczanie zobowiązań podatkowych miało charakter trwały, skarżąca wielokrotnie nie wywiązywała się z płatności w ustawowych terminach, przewidywana wysokość zobowiązania podatkowego jest znaczna i brak jest majątku wystarczającego na zaspokojenie przedmiotowej zaległości. W związku z tym zasadne jest twierdzenie organu podatkowego, że zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatniczkę z wykonania zobowiązania podatkowego. W konsekwencji brak zabezpieczenia mógłby pozbawić wierzyciela publicznego, jakim jest organ podatkowy, zaspokojenia należnego zobowiązania podatkowego. Odnośnie do kwestionowanej kwoty zobowiązania podatkowego zauważyć należy, że organ podał okoliczności, z których wynika jego przybliżona wysokość. W tym zakresie podniesiono, że w toku postępowania kontrolnego wszczętego na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...]. Nr [...] ustalono, iż skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej o wydatki: - z faktur VAT wystawionych przez P.W. H. H. B. w łącznej kwocie netto [...] zł oraz z faktur VAT wystawionych przez firmę "T. " T. M. w łącznej kwocie netto [...] zł (jak podaje organ, faktury te nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych); - z faktur VAT wystawionych dla innych podmiotów na łączną kwotę [...]zł (faktury te nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą); - z faktur VAT wystawionych na zakup paliwa na kwotę łączną [...] zł do samochodów, które nie stanowiły własności skarżącej, - z faktur VAT dotyczących zakupu części samochodowych, podzespołów wymiennych i usług mechanicznych do samochodów nie będących własnością strony na kwotę [...]zł (w trakcie czynności kontrolnych oraz w postępowaniu podatkowym podatniczka nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających, że w prowadzonej działalności wykorzystywała inne samochody poza wykazanymi w ewidencji środków trwałych). Stąd została wyliczona przez organ odwoławczy kwota przewidywanego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł. Zasadnie natomiast Dyrektor nie uwzględnił w przewidywanej wysokości podatku, ewentualnej kwoty związanej z wynagrodzeniem pracowników, skoro spór jeszcze toczy się przed sądem powszechnym. Oczywiście - z uwagi na to, że przepisy o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych (art. 33 § 4 O.p.) wymagają określenia w decyzji o zabezpieczeniu jedynie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego - okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego mogą być niepełne i nie są ostateczne. Podkreślić należy, że wszelkie ewentualne zarzuty i dowody, na które powołuje się skarżąca, mające podważyć ustalenia organu w przedmiocie wysokości należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. mogą być podnoszone, jednakże w postępowaniu wymiarowym. W przedmiotowej sprawie organ podał wyłącznie przybliżoną kwotę tego zobowiązania, co jest wystarczające w świetle art. 33 O.p. Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi. Organ podatkowy zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał bezpodstawność twierdzeń strony. Okoliczność, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla podatnika niekorzystna nie oznacza, iż decyzja będąca przedmiotem skargi jest nieprawidłowa i narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od skarżącej oceny zgromadzonych dowodów, a oceny tej dokonał w powiązaniu z pozostałymi dowodami, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie naruszył też wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości. E. Kruppik-Świetlicka H. Adamczewska-Wasilewicz M. Łent