I SA/Bd 245/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję [...] z dnia [...] października 2021 r. określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla A. P., jako dla właściciela nieruchomości pod adresem [...], w kwocie [...]zł miesięcznie za okres od [...] sierpnia 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. oraz w kwocie [...]zł za styczeń 2021 r. oraz każdy kolejny miesiąc. W uzasadnieniu organ podał, że w sprawie znajdują zastosowanie art. 6c-6s ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a także ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują, na podstawie art. 6q ust. 1 in fine ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zarządowi związku komunalnego. Jednocześnie organ zauważył, że przedmiotem oceny w postępowaniu nie mogą być uchwały zgromadzenia [...] określające wysokość stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ wskazał na art. 6m ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i stwierdził, że organ I instancji prawidłowo, wobec niezłożenia deklaracji, wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, do wniesienia której zobowiązany był odwołujący. Przed wszczęciem postępowania, w związku ze zmianą sposobu naliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, organ wezwał skarżącego do złożenia deklaracji w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponownie rozpoznając sprawę, wykonując zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w decyzji z dnia [...] maja 2021 r., organ pierwszej instancji ustalił liczę osób zamieszkujących na nieruchomości położonej w [...]. Na zapytanie organu pierwszej instancji Skarbnik M. C., w piśmie z dnia [...] września 2021 r. wskazał, że w deklaracji w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...] w C. wymieniono 5 osób. A. P. i M. J. P. nie są objęci opłatą zagospodarowanie nieruchomościami komunalnymi na terenie Gminy M. C.. Nadto, w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa z dnia [...] czerwca 2021 r., w której wskazano, na podstawie rozmowy z Wójtem Gminy C., że A. P. pod adresem [...] prowadzi gospodarstwo rolne i zamieszkuje pod w/w adresem z żoną. W ocenie SKO zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, wbrew twierdzeniom odwołującego, że nieruchomość w K. jest zamieszkała przez odwołującego i jego żonę oraz że nie ponosi on opłat z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi z tytułu zamieszkania na terenie C.. W skardze do tut. Sądu skarżący zarzucił naruszenie art. 21 § 3 przez nierzetelne prowadzenie postępowania podatkowego. W uzasadnieniu podał, że z doniesień medialnych wiadomo, iż związek komunalny ma uchylone przez sąd uchwały. W ocenie skarżącego opieranie się na plotkach przekazywanych przez telefon, nie sprawdzając stałego zameldowania w nieruchomości przy [...] oraz osób, z które płaci właściciel tych lokali nie ma nic wspólnego z rzetelnym postępowaniem podatkowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2022 r. skarżący przesłał oświadczenie właściciela nieruchomości położonej w C. przy ulicy [...], w którym właściciel w/w nieruchomości oświadcza, że uiszcza za niego opłatę za wywóz nieczystości. Zdaniem skarżącego odpowiedź SKO jest lakoniczna i nie odnosi się do faktów. Organ nie zbadał sprawy i nie zapoznał się z dokumentami. Zdaniem skarżącego wyczerpuje to znamiona naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Z powodu dowodu dostarczonego oświadczenie właściciela mieszkania wniósł o uchylenie decyzji wydanej w drugiej instancję. Do pisma załączył oświadczenie A. P. z dnia [...] czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz.2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcie, czy organ zasadnie określił skarżącemu za okres od [...] sierpnia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2020 r. wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie [...]zł oraz w kwocie [...]zł za styczeń 2021 r. i każdy kolejny miesiąc. Na wstępie wskazać należy, że podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia, stanowią przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "u.c.p.g."). W ich świetle, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Z kolei właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h pkt 1 u.c.p.g.). W związku z powyższym, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.). W przypadku nieruchomości zamieszkanych opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje dana osoba (art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.). W art. 6o ust. 1 u.c.p.g. stanowi się, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku – uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Definicję właściciela nieruchomości zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., zgodnie z którym pojęcie to obejmuje także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Stosownie zaś do art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w przypadku przejęcia zadań przez związek komunalny, zadania Wójta wykonuje zarząd związku komunalnego. Powyższe przepisy nakładają na właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, obowiązek składania deklaracji i uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami, a także przyznają właściwemu organowi (wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta, zarządowi związku komunalnego) uprawnienie do określenia, w drodze decyzji wysokości opłaty, gdy właściciel nie złoży deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo gdy dane zawarte w deklaracji budzą uzasadnione wątpliwości. Istotne przy tym jest, że strony – organ i właściciel nieruchomości, nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności co do wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej, oraz określenia terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem wskazana ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie. W rozpatrywanej sprawie organ określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z tytuły zamieszkiwania w nieruchomości położonej w [...]. Strona natomiast utrzymuje, że tam nie zamieszkuje, bowiem zamieszkuje w C. przy ul. [...]. Należy jednak zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa z dnia [...] czerwca 2021 r., w której wskazano, na podstawie rozmowy z Wójtem Gminy C., że A. P. pod adresem [...] prowadzi gospodarstwo rolne i zamieszkuje pod w/w adresem z żoną. Pod tym adresem skarżący odbierał też kierowaną do niego w toku postępowania administracyjnego korespondencję, np. wezwanie do złożenie oświadczenia o ilości osób zamieszkujących w K. pod numerem [...] (k. 52 akt adm. organu I instancji), postanowienie z dnia [...] sierpnia 2021 r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy (k. 35 adm. organu I instancji). Należy też zauważyć, że już za wcześniejsze okresy w odniesieniu do nieruchomości w K. pod numerem [...], była wymierzana skarżącemu wskazana opłata i tut. Sąd nie dopatrywał się w tym naruszenia prawa (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 322/18). Skarżący nie kwestionuje przy tym przysługującego mu prawa własności tej nieruchomości. Podkreślenie także wymaga, że organ pierwszej instancji wystąpił do Urzędu M. C. o wskazanie, czy A. P., M. J. P. oraz A. P. objęci zostali opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości w C. przy ul. [...]. W piśmie z dnia [...] września 2021 r. Burmistrz odpowiedział, że w deklaracji w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...] w C. wymieniono 5 osób, w tym A. P.. Natomiast A. P. i M. J. P. nie są objęci opłatą zagospodarowanie nieruchomościami komunalnymi na terenie Gminy M. C.. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego, nieruchomość w K. jest zamieszkała przez niego i jego żonę, oraz nie ponosi on opłat z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi z tytułu zamieszkania na terenie C.. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obciąża właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, co wynika wprost z art. 6h u.c.p.g. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter daniny publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., K 17/12), nakładanej w drodze ustawy. W konsekwencji, każdy kto znajdzie się w sytuacji opisanej w ustawie (zrealizuje daninowy stan faktyczny), zobowiązany jest do zapłaty opłaty. W rezultacie organ zasadnie wymierzył skarżącemu opłatę za gospodarowanie opłatami komunalnymi, uznając, że zamieszkuje on pod adresem [...] i jest właścicielem tej nieruchomości. Zaskarżona decyzja nie narusza wskazanego w skardze art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedłożył żadnych dowodów i argumentów podważających powyższe ustalenia organu. Dopiero na etapie postępowania sądowego strona przedłożyła oświadczenie z dnia [...] czerwca 2022 r. A. P. – właściciela mieszkania w C. przy ul. [...], z którego wynika, że uiszcza on opłatę za wywóz nieczystości za swego ojca – A. P.. Oświadczenie to pozostaje jednak w sprzeczności ze wskazanym pismem Burmistrza C. z dnia [...] września 2021 r. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i nie może samodzielnie, wbrew materiałom zgromadzonym w aktach postępowania oraz odmiennie niż wynika to z treści zaskarżonej decyzji, dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2019 r., II FSK 2458/17). Wskazane oświadczenie z dnia [...] czerwca 2022 r. skarżący mógł przedłożyć w postępowaniu przed orzekającymi w sprawie organami. Przedłożone go dopiero na etapie postępowania sądowego nie może spowodować zamierzonego przez skarżącego skutku, tj. uchylenia decyzji organu odwoławczego. W skardze podniesione też, iż "wiadomo z doniesień medialnych, że związek komunalny ma uchylone poprzez sąd uchwały jako niezgodne z prawem." Do stwierdzenia tego trudno się odnieść, bowiem nie wiadomo w ogóle jakie uchwały autor skargi ma myśli. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.