I SA/Bd 252/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] nr [...] W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w dniu 12 lutego 2004 r. strona zgłosiła w Urzędzie Celnym w T. do procedury dopuszczenia do obrotu odzież używaną sortowaną. Do zgłoszenia załączono świadectwo przewozowe EUR.1 z dnia 09 lutego 2004 r. Importowany towar, zgodnie z deklaracją strony, objęto procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem stawki cła w wysokości 18 %. W dniu 26 kwietnia 2005 r. strona, złożyła wniosek o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego, jak również określenie prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego. Uzasadniając żądanie wskazała na załączone do powyższego zgłoszenia celnego świadectwo przewozowe EUR.1 z dnia 09 lutego 2004 r. W wyniku podjętych przez organ celny I instancji czynności kontrolnych okazało się, iż F.H. S.W. dokonuje importu odzieży używanej ze Szwajcarii działając wyłącznie jako pośrednik, co oznacza, że jej celem jest dalsza odsprzedaż sprowadzonego towaru bez jakiejkolwiek zmiany jego stanu. W związku z powstałymi w opinii organu celnego wątpliwościami co do możliwości zastosowania obniżonej stawki celnej, dowód pochodzenia został przesłany do szwajcarskich władz celnych w celu przeprowadzenia jego weryfikacji, która pozwalałaby ustalić proces wytwarzania produktu oraz wskazać podstawy prawne uzyskania przez towar preferencyjnego pochodzenia. Pismem z dnia 19 grudnia 2006 r. szwajcarskie władze celne potwierdziły prawidłowość wystawionych świadectw EUR.1 potwierdzających preferencyjne pochodzenie wyeksportowanego towaru w postaci odzieży używanej. W związku z tym, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż towar w postaci odzieży używanej zebranej w Szwajcarii nie spełnia warunków definicji produktów całkowicie uzyskanych w państwie EFTA z uwagi na jego dalszą odsprzedaż, organ I instancji decyzją z dnia [...]. nr [...] uznał ww. zgłoszenie celne za prawidłowe. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości oraz wydanie decyzji o uznaniu ww. zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i orzeczenie o dopuszczeniu towaru do obrotu z zastosowaniem stawki celnej obniżonej. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie przepisów: - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, bezzasadne odrzucenie stanowiska szwajcarskich władz celnych, potwierdzające preferencyjne pochodzenie importowanych towarów, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również sprzeczność istotnych ustaleń zebranego w sprawie materiału; - art. 6 w związku z art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r., ze zm.), w związku z art. 5 ust. 1 lit. h Decyzji nr 1/96 Wspólnego Komitetu WE - Konfederacja Szwajcarska z dnia 19 grudnia 1996 r. zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz. U. WE L 195 z dnia 23 lipca 1997 r., ze zm.) oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L 281 z dnia 30 października 2003 r.), poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nieuzasadnione odmówienie preferencji polegających na zastosowaniu stawki celnej obniżonej, w konsekwencji zaś określenie kwoty długu celnego w nieprawidłowej, zawyżonej wysokości. Dyrektor Izby Celnej w T. zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust 2 Decyzji nr 1/96 Wspólnego Komitetu WE - Konfederacja Szwajcarska z dnia 19 grudnia 1996 r. zmieniającym Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską, dla celów realizacji tej Umowy następujące produkty będą uważane za pochodzące ze Szwajcarii: (a) produkty całkowicie uzyskane w Szwajcarii w rozumieniu artykułu 5 niniejszego Protokołu, (b) produkty uzyskane w Szwajcarii zawierające materiały, które nie zostały w pełni tam uzyskane, pod warunkiem, że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w Szwajcarii w rozumieniu artykułu 6 niniejszego Protokołu. Odzież używana, zgodnie z postanowieniami ww. umowy międzynarodowej mogła uzyskać status towaru pochodzącego jedynie w drodze "całkowitego uzyskania", o którym mowa w art.5 ust1 lit. h Protokołu. Przepis ten zakłada, że za całkowicie uzyskane w państwie EFTA będą uważane używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców. Zatem importowana do Polski używana odzież, wykorzystana w Polsce do innych celów niż odzysk surowców nie mogła być traktowana jako całkowicie uzyskana w państwie EFTA. Organ podkreślił, że bezspornym jest fakt odsprzedania importowanej odzieży używanej innym podmiotom gospodarczym, bez dokonania procesu technologicznego odzysku surowca. Wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego nie wynika fakt dokonania operacji technologicznych, które zmieniłyby właściwości towaru przeznaczonego do odzysku surowca na odzież nadającą się do dalszej odsprzedaży bądź powodujących w inny sposób odzyskanie zakupionego towaru z przeznaczeniem wykorzystania do innych celów. Organ stwierdził, że stosownie do treści art. 32 Protokołu B do Umowy EFTA organ celny ma możliwość weryfikowania dowodu pochodzenia niezależnie od zaistnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających weryfikację, przy czym w przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości odnośnie prawidłowości dokumentu, czy też statusu pochodzenia towarów nim objętych, jest on zobowiązany do jej przeprowadzenia. Wskazał również, że przepisy Protokołu B nie wymagają uzasadnienia wyniku weryfikacji, ani wyjaśnienia w oparciu, o jakie zasady władze celne kraju eksportu przeprowadzały weryfikację. W ocenie organu odwoławczego, z akt sprawy wynika, że dla organu pierwszej instancji raport z kontroli nadesłany przez szwajcarskie władze celne miał, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, charakter wiążący, co znalazło wyraz w przebiegu prowadzonego postępowania, jak i w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Otrzymany wynik weryfikacji świadectwa przewozowego EUR.1 potwierdził, że warunkiem udzielenia wobec towaru pochodzącego ze Szwajcarii preferencji celnych, było przeznaczenie go do odzysku surowców. Władze celne Szwajcarii poinformowały, że "eksportowana używana odzież jest kwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii, które nadają się jedynie do odzysku surowców". W tej sytuacji powstała konieczność uzupełnienia wyniku przeprowadzonej kontroli dodatkowym postępowaniem wyjaśniającym, zmierzającym do wykazania, jakie było rzeczywiste przeznaczenie towaru, które zgodnie z art. 5 ust1 lit h Protokołu B - stanowi przesłankę, decydującą o możliwości zastosowania preferencji wobec odzieży używanej w kraju importu, czyli w kraju korzystającym z ulgi celnej. Organ stwierdził, że postępowanie dowodowe potwierdziło, iż w omawianym przypadku zaistniały warunki uzasadniające odmowę preferencyjnego traktowania. Importowana przez stronę odzież używana została przeznaczona do dalszej odsprzedaży, a nie do odzysku surowców. Organ drugiej instancji wskazał, że organy były zobligowane do wnikliwego przeanalizowania wszystkich przesłanek, uzasadniających przyznanie konkretnemu importerowi prawa do skorzystania z ulgi celnej, która stanowi wyjątek od zasady powszechności cła. W związku z tym, że - jak wykazało postępowanie wyjaśniające - importowany towar nie spełnił warunku, o którym mowa w powyższym przepisie (odzież używana została przeznaczona do dalszej odsprzedaży), błędem jest przyjęcie założenia, że nadaje się ona tylko do odzysku surowców. Stosowanie wyjątku od obowiązującej zasady powszechności cła, jakim jest obniżona stawka celna, możliwe jest tylko w ściśle określonych przepisami prawa okolicznościach. Przepisy dotyczące stosowania obniżonej stawki celnej nakładają na podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą i domagający się preferencyjnego potraktowania towaru, obowiązek udowodnienia, że spełnione zostały przesłanki określone w przepisach, warunkujące udzielenie takich preferencji. Zarówno postanowienia umowy międzynarodowej (tu: Umowy EFTA), jak i przepisy rozporządzenia Komisji (WE) w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, uzależniają zastosowanie preferencji celnych od łącznego spełnienia trzech warunków, w tym warunku spełnienia przez towar reguły pochodzenia w rozumieniu postanowień Protokołu do Umowy EFTA. Organ wskazał również, że w wyroku z dnia z dnia 08 maja 1998 r., sygn. akt III RN 32/98, Sąd Najwyższy podkreślił, iż przywileje celne mogą być udzielane tylko na warunkach określonych w przepisach prawa, a organy celne nie mogą odstępować od ich przestrzegania. Naruszenie tych zasad prawa celnego byłoby sprzeczne z równością podmiotów wobec prawa i interesem państwa. Na marginesie poczynionych rozważań na temat spełnienia przez importowany towar reguł pochodzenia zawartych w Protokole B do Umowy EFTA, Dyrektor Izby Celnej w T. dodatkowo wyjaśnił, iż w jego opinii odzież używana nie może nabyć statusu towaru preferencyjnego w wyniku spełnienia szczegółowej reguły pochodzenia, określonej w Załączniku II do Protokołu B do Umowy EFTA (możliwość taką zakładają szwajcarskie władze celne) z uwagi na to, że klasyfikacja taryfowa towaru zmienia się tu wskutek nie jak wymaga reguła, wytworzenia, lecz wskutek zwykłego używania odzieży. Ponadto podkreślił, że w podobnej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 07 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 739/06 potwierdził stanowisko organów celnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuprawnione uznanie, że wyjaśnienia strony "o odsprzedaży towarów" stanowią w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dowód braku preferencyjnego pochodzenia towarów, a ponadto błędne ustalenia faktyczne skutkujące przyjęciem, że przedmiotowe towary "nie nadają się jedynie do odzysku surowców"; 2. naruszenie art. 6 w związku z art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 5 ust. 1 lit. h Decyzji nr 1/96 Wspólnego Komitetu WE - Konfederacja Szwajcarska z dnia 19 grudnia 1996 r. zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską, oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L 281 z dnia 30 października 2003r.) poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nieuzasadnione odmówienie preferencji polegających na zastosowaniu stawki celnej obniżonej, w konsekwencji zaś określenie kwoty długu celnego w nieprawidłowej, zawyżonej wysokości. W uzasadnieniu strona podniosła, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy administracji celnej, nie wykazały jakoby świadectwo przewozowe EUR.1 stanowiło wyłącznie dowód pierwszej z okoliczności wymienionych w art. 5 ust. 1 lit. h) Protokołu B do umowy EFTA (zebrania towarów w EFTA), a nie obu przesłanek stosowania preferencyjnych stawek celnych (zebrania towarów w EFTA i nadawania się towarów do odzysku surowców). W ocenie strony nie istnieją żadne przeszkody ani natury prawnej, ani faktycznej, aby odpowiedź organów celnych kraju eksportu towarów (wynik weryfikacyjny) oceniać jako wypowiedź w zakresie pełnego statusu prawnego sprawdzanych produktów w tym również "nadawania się towarów" do określonych celów – "tylko do odzysku surowców". W tym stanie rzeczy, odmowa zastosowania stawki preferencyjnej jest nieuprawniona. W przypadku pojawienia się po stronie organów administracji celnej uzasadnionych wątpliwości, co do "nadawania się towarów tylko do odzysku surowców", powinny one przeprowadzić właściwe dowody (np. dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy). Strona skarżąca uważa, że oświadczenie o przeznaczeniu towaru do dalszej sprzedaży nie stanowi przeszkody do jednoczesnego uznania towaru jako "nadającego się tylko do odzysku". W okolicznościach rozpatrywanej sprawy zakwestionowanie przez organy celne świadectwa przewozowego EUR.1 oraz wyniku weryfikacji wyłącznie na podstawie pisemnych oświadczeń strony narusza przepisy prawne. Strona stwierdziła, że działała wyłącznie jako pośrednik importując używaną odzież przeznaczoną obiektywnie wyłącznie do odzysku surowców i zbywając ją dalszym podmiotom na terenie Polski, co jednoznacznie stanowi o możliwości zastosowania obniżonej stawki celnej. To organy celne rozstrzygają w sposób obiektywny, czy używane artykuły zaimportowane z kraju będącego stroną umowy o wolnym handlu mogą być przeznaczone tylko do odzysku surowców, czy też nie, zaś subiektywne przekonanie importera o tym fakcie nie ma żadnego znaczenia. Warunek pochodzenia określony w art. 5 ust. 1 lit. h) Protokołu B jest warunkiem przedmiotowym, nie zaś podmiotowym, bowiem odnosi się do towaru, a nie do podmiotu importującego lub eksportującego, bądź dalszego nabywcy tego towaru. Innymi słowy odzież używana musi nadawać się tylko do odzysku surowców w momencie jej zbiórki, na terenie obszaru korzystającego z preferencji celnych, co jednoznacznie potwierdziły szwajcarskie władze celne. Skarżący podkreślił, że odpowiedź weryfikacyjna ma charakter bezwzględnie wiążący, co zostało potwierdzone w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych. Zdaniem strony, art. 32 ust. 6 Protokołu B Umowy EFTA-Polska nie może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organy celne Szwajcarii nie wskazały bowiem w swojej odpowiedzi weryfikacyjnej jakichkolwiek wątpliwości co do pochodzenia towaru. Organy celne nie mogą powoływać się na okoliczność braku wystarczających informacji, co do rzeczywistego pochodzenia importowanych towarów w sytuacji, kiedy organy celne państwa eksportu udzieliły takiej jednoznacznej odpowiedzi, potwierdzającej zasadność przyjęcia preferencyjnego pochodzenia towaru. Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że w przypadku potwierdzenia przez organy administracji celnej państwa eksportu pochodzenia towarów z państwa EFTA, organy polskiej administracji celnej są zobowiązane do zastosowania preferencyjnej stawki celnej i nie są uprawnione do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie. W przedmiotowej sprawie zakwestionowanie przez polskie organy celne świadectwa przewozowego EUR.1 oraz wyniku weryfikacji statusu pochodzenia sprawdzanych towarów (dokonanej przez organy celne kraju eksportu) wyłącznie na podstawie oświadczenia strony i jej pełnomocnika narusza nie tylko przepisy art. 32 Protokołu do Umowy EFTA ale ponadto zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 121, art. 122, art. 123, i art. 187, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. w pełni podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) Na wstępie należy uporządkować kwestie procesowe. Postępowanie prowadzone przez organy celne dotyczy zgłoszenia celnego złożonego przez skarżącego w dniu 12 lutego 2004 r. Wniosek o wydanie decyzji o uznaniu zgłoszeń celnych za nieprawidłowe wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 26 kwietnia 2005 r. zaś decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w T. wydana została w dniu [...]. Zgodnie z treścią przepisu art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Przepis ten stanowi zasadę rozgraniczającą stosowanie przepisów dotychczasowych oraz obowiązujących od dnia 01 maja 2004 r. W wyroku z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt I GSK 559/06 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że określone w tym przepisie sformułowanie "stosuje się przepisy dotychczasowe" oznacza, że do postępowań dotyczących długu celnego powstałego przed dniem 01 maja 2004 r. stosowane będą obowiązujące przed akcesją zarówno przepisy materialne, jak i proceduralne; pojęcie "sprawy dotyczące długu celnego" należy bowiem interpretować w taki sposób, że art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające... dotyczy zarówno spraw, które po dniu 01 maja 2004 r. były w toku, jak i spraw, które dopiero zostaną wszczęte, ale odnoszą się do stanów faktycznych (dotyczących długu celnego) zaistniałych przed dniem 01 maja 2004 r. Sąd w obecnym składzie w pełni akceptuje powyższy pogląd. Wskazać bowiem należy, iż zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych, jakim jest stosownie do postanowień art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego dług celny, powstaje z mocy prawa w sytuacjach określonych w dziale II Kodeksu celnego z 1997 r., w szczególności w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 209 § 2 Kodeksu celnego). Skoro w rozpoznawanej sprawie przyjęcie zgłoszenia celnego, z którym należy łączyć datę powstania długu celnego, miało miejsce przed akcesją Polski do Unii Europejskiej, to z przyczyn wyżej opisanych, na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające... znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu celnego z 1997 r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt I GSK 1752/05, postanowienie NSA z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt I GSK 2212/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w sentencji decyzji organu pierwszej instancji powołując art. 26 cyt. ustawy z dnia 19 marca 2004 r. organ prawidłowo powołał również art. 13 § 3, art. 65 § 4 pkt 1, art. 83 § 1 i art. 85 § 1 ustawy z dnia 09 stycznia 1997 r., Kodeks celny; ust. 1 lit. a ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej oraz art. 5 pkt 1 lit h, art. 32 Decyzji Wspólnego Komitetu EFTA-Polska Nr 1 z 1997r. Natomiast sentencja decyzji organu odwoławczego powołuje akty prawne obowiązujące Polskę od dnia akcesji do Unii Europejskiej tj. od dnia 01 maja 2004 r. Mając jednak na uwadze, fakt, że treść regulacji prawnych powołanych przez organ odwoławczy jest tożsama z treścią aktów prawnych prawidłowo powołanych przez organ pierwszej instancji, błąd ten nie ma wpływu wynik sprawy. W tym miejscu Sąd wskazuje, iż również strona zarzuciła w skardze naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz Decyzji Wspólnego Komitetu WE – Konfederacja Szwajcarska, które jak wyjaśniono wyżej nie mogły mieć w sprawie zastosowania. Nie mniej uzasadnienie skargi nie pozostawia wątpliwości do istoty sporu między stronami. Przechodząc zatem do meritum sprawy zauważyć należy, iż w trakcie postępowania weryfikacyjnego przeprowadzonego w celu ustalenia procesu wytwarzania produktu oraz wskazania podstaw prawnych uzyskania przez towar preferencyjnego pochodzenia szwajcarskie władze celne w swoim piśmie potwierdziły prawidłowość wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1 z dnia 09 lutego 2004 r. i poinformowały, że eksportowana używana odzież jest kwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii, które nadają się jedynie do odzysku surowców. Przesłanki weryfikacji dowodu dokumentującego preferencyjne pochodzenie towaru zostały określone w art. 32 protokołu B do Umowy EFTA - Polska. Weryfikacji dokonują władze celne kraju eksportu na wniosek władz celnych kraju importu, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości co do tych dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego protokołu. Wyniki te muszą być takie, aby umożliwiały wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprowadzone produkty można uznać za pochodzące z państwa EFTA, z Polski lub ze Wspólnoty Europejskiej, lub któregokolwiek kraju wymienionego w art. 3 i 4 i czy spełniają inne wymogi niniejszego protokołu. W toku postępowania organy nie kwestionowały otrzymanego wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego EUR.1 i podtrzymywały jego wiążący charakter, a poprawność wystawienia w/w dokumentu pochodzenia nie została w trakcie prowadzonego postępowania celnego podważona. Organy celne przyjęły, że otrzymany wynik weryfikacji potwierdził, iż warunkiem zachowania statusu produktu za całkowicie uzyskany w państwie EFTA i udzielenia preferencji celnych wobec towaru pochodzącego ze Szwajcarii było przeznaczenie go do odzysku surowców. Wynika to z treści otrzymanego raportu z kontroli, iż "eksportowana używana odzież jest kwalifikowana jako artykuły używane zebrane w Szwajcarii, które nadają się wyłącznie do odzysku surowców, zgodnie z art. 5 lit. h Protokołu nr 3" (k.29 akt administracyjnych). Stanowisku temu nie można odmówić racji, gdyż z brzmienia art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu do umowy EFTA wynika, że następujące produkty będą uważane za całkowicie uzyskane w państwie EFTA m. in. używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub wykorzystania jako odpady. Z tych względów importowana do Polski odzież, która została przeznaczona do dalszej sprzedaży jako wykorzystana w Polsce do innych celów niż odzysk surowca, nie spełnia statusu "produktu całkowicie uzyskanego" w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. h. Zasadnie zatem uznano, iż sprowadzona do Polski odzież używana nie może korzystać z preferencyjnej stawki celnej związanej z produktami całkowicie uzyskanymi w państwie EFTA. Szwajcarskie władze celne potwierdzając poprawność wystawienia dowodu pochodzenia nie wypowiadały się na temat zastosowania obniżonej stawki celnej w imporcie na terytorium RP. Należy zgodzić się, że w tej kwestii decydujące znaczenie mają uregulowania prawa krajowego normujące preferencje celne. Podstawowym aktem jest Taryfa celna będąca załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. Nr 219, poz. 2153), a obniżona stawka celna jako wyjątek od zasady powszechności cła możliwa jest do zastosowania w ściśle określonych przepisami okolicznościach. Na podmiocie dokonującym obrotu towarowego z zagranicą i domagającym się preferencyjnego potraktowania towaru nałożony został obowiązek udowodnienia, że spełnione zostały przesłanki określone w przepisach warunkujące udzielenie takich preferencji. Z drugiej zaś strony organy celne nie mogą odstępować od przestrzegania tych przepisów gdyż stałoby to w sprzeczności z równością podmiotów wobec prawa i interesem państwa. W tym stanie organ celny był uprawniony do przeprowadzenia dodatkowego postępowania zmierzającego do wykazania czy spełnione zostały warunki określone w art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B do Umowy EFTA i możliwe było zastosowanie obniżonej stawki celnej wobec sprowadzonego przez skarżącego towaru. Wbrew twierdzeniom strony organy celne nie kwestionowały przekazanej przez szwajcarskie władze celne odpowiedzi weryfikacyjnej. Przyjmując, że skoro importowana odzież używana została sprzedana, a nie przeznaczona jedynie do odzysku surowców, to nie może być zakwalifikowana jako odzież używana zebrana w Szwajcarii w świetle art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu B. Sąd nie stwierdził również naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy Ordynacja podatkowa dotyczących zasad prowadzenia postępowania. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego okoliczność dokonania dalszej odsprzedaży wynikała nie tylko ze wskazanego w skardze pisma strony z dnia 09 lutego 2005 r. W aktach sprawy znajduje się protokół z przeprowadzonej kontroli celnej z którego wynika, iż towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 12 lutego 2004 r. (Nr zgłoszenia [...]) został sprzedany w obrocie krajowym (k.15-19 akt administracyjnych). Fakt dalszej odsprzedaży towaru skarżący potwierdza również w treści skargi. Okoliczność, że towar sprzedawano dalej w stanie niezmienionym oznacza, iż nadawał się on nie tylko do odzysku surowców a tym samym taki był obiektywny stan towaru. Wobec powyższego zarzuty skarżącego w tym zakresie są bezpodstawne. Końcowo Sąd wskazuje, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2008r. sygn. akt I GSK 797/07 oddalił skargę kasacyjną S. W. od wyroku tut. Sądu wydanego w przedmiocie należności celnych. Rozstrzygnięcia powyższe zapadły na tle identycznego stanu prawnego i faktycznego jak w niniejszej sprawie. Mając na względzie powyższe ustalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.